NL vs UK

Van zwemmen in de Trevi fontein en van roken tijdens de zwangerschap

2010-06-29T13:28:00.000-07:00

Zie ik het goed? Zwemmen er kinderen in de Trevi fontein? Ja, ik zie het goed. Een groep kids klautert op de beelden. De een springt van de rotsen in het water, de ander zit op een marmeren paard. En niemand die er wat van zegt. Geweldig.

De beeldengroep van de Trevi fontein als klimrek. Dat is een van de verrassingen als je oude films kijkt. Gisteravond waren het Roman Holiday met Audrey Hepburn en Gregory Peck, en The way we were, met een piepjonge Robert Redford en Barbara Streisand. 50s en 70s romantiek op 1 avond. Extreem feel good, maar wat is er veel veranderd sindsdien. Zelfs de 70s zijn lichtjaren van de 21ste eeuw verwijderd. En dan heb ik het niet over de seksscenes, want die zijn er uiteraard niet of nauwelijks. Nee, ik heb het over die andere veranderingen, zoals het geplons in de Trevi fontein. Dat je in de 50s blijkbaar gewoon in de fonteinen van Rome mocht zwemmen, is iets wat ik misschien wel had kunnen bedenken, maar wat me toch verrast als ik het in beeld zie. Alledaagse dingen die gewoon waren toen, maar nu verboden of not done.

Roman holiday neemt je in prachtige zwart wit beelden mee naar een Rome met verweerde mannetjes; scheldende vrouwen, gekleed in het zwart; schilderachtige marktpleintjes, drukke straten, kortom het archetype beeld van een zonovergoten Italiaanse stad, zoals dat in ons collectieve geheugen is gegrift. Tot zover niets nieuws, totdat Peck aankomt bij de Trevi fontein vol met klimmende en zwemmende stadskinderen. Verbaasd spoel ik de film een stukje terug, ik geloof mijn ogen haast niet. Tegenwoordig ziet de fontein zwart van de toeristen. Bij het water komen is al lastig, erin gaan haast onmogelijk - gevaarlijk ook met al die muntjes die erin worden gegooid - en bij mijn weten verboden. Net zoals je niet meer in Griekse tempels mag komen. In de jaren 70 kon ik nog gewoon tussen antieke zuilen lopen, zelfs eraan voelen. Nu kan dat niet meer helaas. Cultureel erfgoed moet beschermd worden. Do not touch. Het is begrijpelijk, maar het voelt als een verlies.

The Way we were is meer van deze tijd met alle relatieproblemen, maar tegelijkertijd ook weer niet helemaal door alle mooie tijdsbeelden. De film begint in de 40s. Jurken, hakken, sokjes, militairen, keurig en braaf, maar Streisand heeft een poster van Stalin live size aan de muur. Als een held, als een soort Che is hij afgebeeld. Streisand en Redford zijn dan nog student, ze eindigen anderhalf uur later gescheiden en wel in de 70s, met de bekende Ban de bom posters, die ik ook in mijn kamer had hangen. In die ruim 25 jaar daartussen, waarin Redford en Streisand niet verouderen, zonder dat het me stoort overigens, leren de twee elkaar kennen, trouwen, want dat moest toen nog, en betrekken als onbekend schrijversechtpaar een beachhouse in California. Blijkbaar had je daarvoor toen nog geen miljoenen nodig. De zwangere Streisand zit heel aangenaam in een 70s broekpak op een veranda met prachtige zeegezichten wijn te drinken. Wat later ligt ze in bed te roken, haar dikke buik pontificaal in beeld. Het zijn haast schokkende, onverantwoorde beelden - so not done anno 2010.

Grappig hoe de publieke opinie in zo'n korte tijd wijzigt. En hoe alledaagse dingen snel ongewoon worden. Voor 9-jaar al helemaal. De 50s en 70s zijn voor hem echt een andere wereld. Wat is dat? vraagt hij geinteresseerd. Hij loopt langs en ziet op de film een zwarte telefoon met draaischijf en een snoer. Mijn opa hield de hoorn van zo'n zelfde telefoon een beetje angstig een halve meter van zijn oor - alsof er een hand uit dat nieuwerwetse ding zou kunnen komen - terwijl zijn achterkleinkind al geen idee meer heeft waar dat ouderwetse ding voor dient.

She said I am an angel

2010-06-22T11:32:00.000-07:00

"She said I'm an angel."
Hij keek gelukzalig.
Hij keek zo blij dat ik het ook een beetje werd.
Het is ook fijn als je een groot compliment krijgt.
Zeker als het van de juf van de basisschool is.
Ik kan me de complimenten van toen niet goed herinneren.
Mijn meester wist vooral mijn bril te raken.
Niet mijn ziel.
In een rake gooi met de bordenwisser.
Klets, mijn bril op de grond.
Nooit noemde de meester me "engel".
Ik was natuurlijk ook niet lief.
Eigen schuld.
Ik heb sinds mijn 17de lenzen.
En met terugwerkende kracht,
als ik de blik van 9 jaar zie,
was ik ook graag een engel geweest.
"She said if the class was filled with boys like me,
she would have a room filled with angels."
Nee, de juf had het niet gezegd waar iedereen bij was.
Natuurlijk niet.
Bevreemd keek hij me aan.
Natuurlijk zou de juf hem niet voor gek zetten.
Daarna ging hij naar bed.
En maakte een schaduw-engel op de muur.
Geleerd van de juf.

De Frozen Food Verkoper

2010-06-17T08:07:00.000-07:00

Voor de deur staat een man.
Zijn witte bestelwagen staat naast mijn zwarte beetle geparkeerd.
Op zijn auto staan gouden letters.
Iets met veel e's en f'en gevolgd door co.uk.
De bedrijfsnaam ben ik alweer vergeten.
De man is in korte broek en gestreepte polo.
Hij wil me 'frozen food' verkopen.
Of hij een demonstratie mag geven.
Ik zie het gelijk voor me.
Hij gaat een diepvriesmaaltijd in de magnetron stoppen.
En die moet ik dan opeten.
Brrr.
Gelukkig heb ik geen magnetron.
En ik heb eigenlijk geen zin in eten.
En al helemaal niet in een demonstratie.
"Nee", lieg ik: "Ik moet zo weg."
Maar de man laat zich niet afschepen.
"Het kost maar 2 minuten."
Hij kijkt vastberaden.
En ik zwicht.
De demonstratie is anders dan ik me had voorgesteld.
Ik moet mee naar de bestelauto.
De achterklep gaat open.
En daarna gaan de sloten open van een enorme vrieskist.
In de kist liggen A3 formaat pakken met vlees en vis.
De man opent een pak zalm.
Wel 20 koude roze zalmmoten slaan wittig uit in de warmte.
De man roemt de kwaliteit van de vis.
En de smaak.
Of ik het verschil niet zie met al dat "frozen stuff" in de winkel.
Als ik niet gelijk iets zeg, vraagt hij of ik soms liever kabeljauw heb.
Of kip, want dat heeft hij ook.
En hup, 20 kippenpoten zien het daglicht.
Ik ben de beroerdste niet.
Ik wil best wat van de man kopen.
Maar ik denk aan mijn 3 kleine diepvriesladen.
Een zo'n doos en een la is vol.
En er zit al van alles in.
"Heeft u geen kleinere verpakkingen?", vraag ik.
Teleurgesteld staart hij me aan.
"Dat zegt nou iedereen", zegt hij.
"Niemand heeft meer een diepvrieskist."
Zijn nieuwe businessmodel openbaart zich aan me.
Maar wijselijk houd ik mijn mond.
Dit is niet het moment.
Hij kijkt nog eens naar mijn huis.
Overduidelijk vindt hij het huis groot.
Hij kan zich niet voorstellen dat er geen diepvrieskist inzit.
"Ik kom maar eens in de 12 weken langs", is zijn volgende troef.
Dat moet het hem doen.
"Prima kwaliteit", zegt hij nog maar eens.
Ik herhaal nog maar een keer dat ik zijn grote pakketten echt niet kwijt kan.
Dat ik online boodschappen doe en dat ze die iedere dag thuis bezorgen.
Gratis.
Dat is de nekslag.
Gewond kijkt hij me aan.
Hij zegt niets.
Met hangende schouders klapt hij de diepvrieskist dicht.
Ik voel me haast schuldig.
Een kleintje wordt weggeconcurreerd door de grote supers.
En ik laat het gebeuren.
"Dank u wel voor uw tijd", zegt hij mechanisch.
Een standaardzinnetje dat hij ooit geleerd heeft op de handelsschool.
Gevolgd door:"Enjoy the rest of your day."
En dan stapt hij in.
Mij bezwaard achterlatend.

Mme de Pompadour

2010-06-11T10:42:00.000-07:00

Opvallend stil zijn alle kinderen in de Londense National Gallery. Was ik vroeger ook zo braaf tijdens museumbezoek? Volgens mij rende ik wel eens, of probeerde een gil in een kunsttempel. Gewoon om grappig te zijn, of van de zenuwen, omdat iedereen er zo stil is. Of om de boze reacties te zien van de volwassen bezoekers. Maar de Britse schoolkinderen die ik in de Gallery zie, wekken geen ergenis. In drommen lopen ze door het gebouw. Fluisterend. Net als de andere bezoekers. Het zijn miniatuurvolwassenen. Nepkinderen. Zouden scholen alleen de braafsten hebben gestuurd? Of krijgen de stakkers lijfstraffen?

In de zaal met Franse 18de eeuwse schilderijen zit een groepje kinderen op de grond. Ze kijken naar een doek met een grijze vrouw met muts en een hoepeljurk. Ze zit te borduren. Met vriendelijke appelwangetjes kijkt ze op haar jonge publiek neer. De kinderen zijn een jaar of 8. Ze zwijgen en lijken oprecht geinteresseerd in wat de gids over de dame te vertellen heeft. Wat een geluk heeft die man. Geen game, niets wat beweegt, alleen een statisch beeld van een hoepeljurkmevrouw met strikken. Maar de gids compenseert. Als een danser beweegt hij voor het schilderij, almaar wijzend. Als ik dichterbij kom hoor ik hem vragen:

"Who do you think this woman is?" Ik zie de kinderen denken. Wie is in godsnaam dat rare mens met die strikken op haar jurk? Desondanks blijft het stil. Geen rumoerige discussie volgt, zoals ik dat ooit gewend was. De gids helpt de kinderen op weg."This is the girlfriend of the king. Do you know the name of the French king?" De kinderen komen los. "Noooo", roepen ze in koor."His name was Louis. And do you the name of his girlfriend?" Weer volgt er een welgemeend "Noooo". "Her name was Mme de Pompadour." Geen reactie. Beleefd zwijgend nemen de kinderen de informatie tot zich.

De gids vervolgt: "The king and Mme Pompadour were not always friends. After a while they split up." Verrast luister ik mee. Niet een voor de hand liggend onderwerp om met 8-jarigen te bespreken in een museum. Meer volwassenen blijven staan om te luisteren. Maar de gids vervolgt onverstoorbaar: "Do you know what that is: split up?" Hij buigt naar voren voor een antwoord. De kinderen knikken. "Yeees"' klinkt het dit keer.

De gids vertelt verder: "Mme de Pompadour could keep everything after she split up with the king. Louis said to her, that she could keep her house, give her parties en meet her friends. Just like she always had done. He said to her: I'll make sure you never, ever have to work again. Would you like that? Never work again?" Interessante vraag. "Yeees", klinkt het uit de meeste monden. Maar een paar kinderen zijn het er niet mee eens. Wat ze zeggen versta ik niet. Maar het antwoord van de gids wel: "No, you don't have to sit on your chair all day if you don't work. Mme de Pompadour is just sitting there because she's posing for the picture."

En dan wil ik stiekem een foto nemen: het aardige moment vastleggen. Dat mag wel niet, maar een mens mag zoveel niet. Snel een achteloze snap shot met de iphone - het ding lijkt niet eens op een fototoestel. Maar meteen voel ik een hand op mijn schouder. "No pictures, madam", zegt een suppoost streng. Hij wijst naar de bordjes met niet fotograferen. Ik voel me betrapt. Krijg haast een kleur. Verwijtend lijken de kinderen naar me te kijken. Altijd weer die asociale volwassenen, denken ze. Of verbeeld ik me dat nou maar.

Huis kopen in Engeland

2010-03-08T10:10:00.000-08:00

Een huis kopen in Engeland valt nog niet mee. In de UK krijg je niet zomaar een 100% hypotheek. Nee, eerst 10% van de koopsom op tafel leggen. Sparen is hier het motto. En dat is na de recessie op zich geen gekke gedachte, maar wel een beetje jammer. Dus blijmoedig schudden P. en ik onze spaarpot leeg. We hebben de laatste jaren in het buitenland zowaar gespaard, genoeg voor een 10% aanbetaling. Dus dat leuke huis was voor ons, dachten we. Maar dan krijg je te maken met een woekerrente van bijna 5% en een aflossingsdeel, waardoor je voor een opknapper van minder dan 100 vierkante meter aan de geeuwhonger gaat. Doe dan maar een interest only hypotheek, stelden we voor. Maar dat kon zomaar niet. Daarvoor moet je 15% aanbetalen. En geld erbij lenen voor een verbouwing kan alleen tegen een nog hogere rente, of je leent bij je familie, zoals iedereen dat hier doet, vertelden vrienden ons. Zucht. Dus enigszins beschaamd bij familie langs om onze 10% op te rekken naar 15%, maar nog steeds waren we er niet. Over de koopsom komt nog eens 3% stamp duty en notaris- en verhuiskosten, en die mogen niet in de hypotheek. Ook hier geldt: zelf betalen. Hoe al die Britten een huis hebben is een godswonder. Eind van het liedje was dat we het hele huizenkoopverhaal maar even in de koelkast hebben gestopt. We gaan goedkoper huren, meer sparen en denken aan NL met zijn 110% interest hypotheken - of kan dat tegenwoordig niet meer? - en renteaftrek! Britten geloven hun oren niet als je dat vertelt: "Wat doe je nog hier?" Tja,.....

Tandenknarsen

2009-12-03T03:30:00.000-08:00

Jarenlang, wat zeg ik, zo ongeveer mijn hele leven al, knars ik tanden. Ik schijn het hard in mijn slaap te doen. Maar niemand heeft daar eigenlijk over geklaagd. Het is blijkbaar niet zo erg als snurken. Overdag betrap ik me ook wel eens op zacht knarsen, als ik druk aan het werk ben. Maar last heb ik er verder niet van. Tot mijn nieuwe Britse tandarts vroeg of ik deed aan teeth grinding.

"Ja", zei ik verbaasd. "Hoe weet je dat?" "Nou, je tanden zijn afgevlakt", zei ze. Schrik! "En je kiezen achterin gaan eraan." Een heeft al een kroon en de ander moest gevuld, want hij was gebarsten. "Dat komt door de druk die je op je tanden zet met dat knarsen", legde de tandarts uit. "Als je zo doorgaat zijn al je kiezen over een jaar of twintig helemaal afgesleten." Ik zag me al voor me met afgesleten stompjes in mijn mond. "Kan ik dat niet voorkomen?",vroeg ik benauwd. Ja, dat kon.

Als ik 's nachts een mouth protector in mijn mond zou dragen, zou het helemaal goed komen. Braaf hapte ik in een kleiklomp met mintsmaak en een week later kreeg ik mijn protector mee. Een doorzichtig soort rubberen ondergebit dat over mijn ondertanden moest 's nachts. Thuis probeerde ik het en deed het binnen een minuut kokhalzend weer uit. Dat was niks voor me. Vreselijk.

Ach zei A., gewoon lekker blijven knarsen, over 20 jaar laat je gewoon neptanden inschroeven. Nu is dat natuurlijk het best als je een gebit moet. Maar ik wil geen neptanden als het niet nodig is. Nep geeft uiteindelijk altijd problemen. Dat zie ik bij mensen met stifttanden, nieuwe heupen en bortsinplantaten. Altijd ellende, en als het geen ellende geeft, dan doet het wel heel erg veel pijn om het te laten plaatsen. En ook daar hou ik niet van, van pijn. Het antiknarsgebitje grijnsde gemeen naar me.

Het gekke is dat ik me sinds het tandartsenbezoek enorm op knarsen betrap. Onder werk, in de auto, overal. Het zal wel psychisch zijn, of zou het komen door de nieuwe vulling achterin mijn mond? Anyway, nu heb ik dus wel last van mijn knarsen, want ik krijg er pijn van in mijn tanden. Dus hup dat gebit in. En het went, ook al is het niet geil om zo'n ding in je mond te moeten steken. Wel verlies ik het 's nachts. Gelukkig houdt P. onvoorwaardelijk van me, zegt'ie. Hij vond mijn gebitje al op zijn borst, onder zijn rug en verder overal waar het niet hoort te zijn.

Volgens de tandarts is dat niet erg om je gebitje te verliezen. Knarsen schijn je het meest te doen aan het begin van de nacht en als je vervolgens ontspant valt je gebit uit je mond. Mijn god, wat een voorland, vandaar dat mijn vader zijn kunstgebit in een bakje doet voor het slapen gaan. Het is allemaal niet erg sexy, en ik heb niet gecontroleerd of het verhaal van de tandarts waar is. Misschien is het wel dikke onzin, maar goed, wel heb ik er door mijn hulpstuk er een heel ander probleem bij.

We liggen 's nachts niet alleen in bed. Er zijn ook twee honden en laten die nou toch erg geinteresseerd zijn in mijn nieuwe antiknarsdevice. Tot nu toe gaat het goed. Wel zag ik grote hond er vandoor gaan met mijn fluoriserend roze gebittenbakje. Maar als hij het te pakken krijgt zonder dat ik het zie, of als hij alleen het gebitje pakt, dan is het mis. Tegen zijn knarsen en kauwen is geen bal, speeltje, bakje, laat staan een gebitje bestand.

D-Day in the UK - Opa is een Held

2009-11-10T11:43:00.000-08:00

"Did you know that E.'s great grand dad fought on the beach during D-Day?"
8-jaar heeft history les.
Morgen 11/11 is het Remembrance Day.
Iedereen draagt weer poppies.
"E.'s great grand dad died on that beach."
"In Normandie?" vraag ik.
"Ja, dat denk ik," zegt hij en vervolgt weer in het Engels:
"Later they've searched for him. He's never found, but with a metal detector they found his rifle on the beach,"
"Hoe wisten ze dat het van hem was?" vraag ik.
"His name was engraved."
"O ja, dan is het duidelijk."
"And T.'s great grand dad saw E.'s great grand dad on the beach."
"Goh, wat een toeval dat ze daar samen vochten."
"T.'s great grand dad was above the beach in a plane with bombs."
"Juist," zeg ik en bedenk hoe anders WOII wordt beleefd in de UK in vergelijking met NL. NLse opa's waren slachtoffers, Britse opa's stoere strijders.
"Heb jij ook iets verteld over de oorlog?"
"Yes, how oma almost was arrested because the Nazi's thought she was a Jewish girl. She was saved by a neighbor, right?"
Verbaasd knik ik.
Dat hij dat verhaal wist.
"And opa crossed a river to escape the Nazi's, while they were shooting at him."
Voor 8-jaar deed zijn opa niet onder voor die vechtende Britse great grand dads, zoveel was wel duidelijk. Niks slachtofffer, opa is een held.

Credit Card dief

2009-11-09T03:36:00.000-08:00

Terwijl ik beter zou moeten weten, want hoog opgeleid met baan over salarissen, ben ik slordig met creditcards. Gewoon vanwege al dat saaie papierwerk, kaartjes, rekeningnummers en dat verspreid over meerdere landen. En dat geeft een hoop gedoe. Laat ik een paar voorbeelden geven.

Pas heb ik mijn nieuw verworven creditcard in een onbewaakt ogenblik in de vuilnisbak gegooid, gewoon omdat het ding tussen een stapeltje papier zat dat wegmoest. Net zoals ik het eigendomsbewijs van mijn auto in de vullis heb gemikt, omdat de Amerikaanse title eruit zag als een reclamefoldertje. Ik heb nog een creditcard van een NLse rekening maar omdat ik hem te weinig gebruikte, is hij zonder dat ik er erg in had expired, erg onhandig nu ik bijna zonder P. naar het buitenland ga. En van P.'s Engelse rekening heb ik nog geen creditcard, omdat ik geen salaris laat storten op zijn Britse rekening en omdat je hier als salarisontvangende buitenlander met rekening, zoals P., niet zomaar een joint account kunt aanvragen. In Amerika kon dat ook niet. Pas na een half jaar kan dat, in de UK duurt dat langer, een jaar.

Echt storen deden we ons daar niet aan. Ik gebruikte gewoon P.'s kaart in de supermarkt. Ging bijna een jaar goed, totdat de pin een keer niet werkte. Moest ik me legitimeren, maar omdat P. en ik, ondanks huwelijk, andere achternamen hebben - heel vreemd en verdacht, vond later de manager van de supermarkt - klopte mijn ID niet. Ik zag de kassamevrouw naar me kijken. Ik was een dief, ze had een echte dief te pakken. De manager kwam erbij en toen 2 agenten. De deuren van de supermarkt gingen op slot. Stel dat ik zou wegrennen. En de rij bij de kassa keek toe, zwijgend en afkeurend. Nieuwsgierig ook. Zo zag dus een dief eruit. Een gewone mevrouw met boodschappentassen. Op mijn verzoek - ik voelde me toch wel erg opgelaten - werd ik afgevoerd naar een kamertje op de eerste verdieping. Niet dat het rustig was daar, want het was naast het koffiehok van het supermarktpersoneel. Iedereen kwam koffiedrinken en kijken, naar mij, de dief, want zo voelde ik me inmiddels ook. De politie belde P., hoort deze mevrouw bij u? Ze trokken ook mijn ID na, en zo waren ze er vrij snel achter dat ik geen dief was, maar dat mijn verhaal klopte. Ik had de creditcard van mijn man gebruikt, maar de manager van de supermarkt rook bloed. Hij ging banken bellen, ook van een NLse rekening die ik niet had gebruikt, maar bij vermeende dieven is alles gerechtvaardigd vond hij. Dat het Nederlandse nummer niet werkte, was niet in mijn voordeel vond hij - must be a fake card - hij was vergeten 0031 te bellen, maar dat begreep hij niet en ik wilde het hem zeker niet uitleggen. Maar met de Britse kaart haald hij zijn gram, die werd zomaar geblokkeerd door de bank, zonder P. daarover in te lichten.

Nu kun je in de UK je kaart zelf weer deblokkeren in een speciale automaat binnen het bankgebouw. Het was gelijk een mooie aanleiding om een joint account aan te vragen. We wonen tenslotte een jaar in de UK. Maar voor een Britse joint account heb je wel weer een utility bill nodig als bewijs dat je hier echt woont. Wat vreemd is als je paspoorten, trouwboekje en van alles kunt overhandigen. Een utility bill is het enige dat telt. Spelden ze bij British Gas natuurlijk mijn naam verkeerd, waardoor dat eerst moest worden rechtgezet, voordat de bank mij wilde accepteren, zodat de hele aanvraag uiteindelijk een maand heeft geduurd. Maar als het goed is heb ik volgende week eindelijk mijn eigen Britse creditcard. Nu maar hopen dat ik hem dan niet weggooi.

Catamaran Man

2009-09-29T05:32:00.000-07:00

De zee lag lager dan het strand.
Alleen het hoofd van de man was zichtbaar
En zijn armen.
Niet zijn benen en voeten.
En daar gebeurde het.
Iets met een draad.

Hij moest een visser zijn.
Weliswaar een zonder hengelstok,
Maar met een draad.
Zoals je kinderen wel ziet doen
In Mediterrane landen.

Toch klopte het beeld niet.
Anders dan bewegingloze vissers,
Rende de man heen en weer.
Moeiteloos trok hij zijn draad
Achter zich aan.

Twee vrouwen liepen het stille strand op,
Een klein kind tussen hen in.
Oma, moeder en kind?
Zijn kind?

Ze riepen naar draadman.
Hij keek even op
En toen snel weer weg.
Alsof hij ze niet wilde horen.

Hij rende weer langs de zee
Als een stout kind.
De wind in zijn haren.
Zijn blik naar den einder.

Weer riepen de vrouwen
En hij gaf zich gewonnen.
Langzaam rolde hij zijn draad op.
Toen hij weer rechtop stond
Hield hij een miniatuurboot vast,
Een houten catamaran.

De vrouwen draaiden zich om.
Ze liepen weg voordat hij bij ze was.
Hij liep ook niet zo snel.
Zijn draad was nu zwaar.
Hij slofte haast.
Hoofd gebogen.

Door het mulle zand,
Achter de man,
Kliefde moeizaam
De catamaran.

Werkman

2009-09-24T01:22:00.000-07:00

"Kijk daar loopt een werkman."

8 jaar wijst naar een strakke dertiger.
Glad geschoren, krijtstreep, das.
Laptoptas, telefoon aan oor.

Een werkman!

Mijn 8-jarige werkmansbeeld was anders.
Meer van het type bouwvakker.
Handige gereedschapsbroek, stevige stappers, trui.
Beetje vuil geklust, ruikend naar buiten en olie.
Mannen in pak zag ik weinig.
Hooguit op zondag.

Het zondagse pak
Is nu een werkmanspak.

Siciliaanse Maffiapraktijken

2009-07-27T23:54:00.001-07:00

We wilden gaan eten, maar het was nog belachelijk vroeg. Dat krijg je als je met 8 jaar een dag hebt gezwommen en rondgelopen in een oude stad. Alle terrasjes in ons Siciliaanse dorp waren nog akelig leeg. En het was nog licht. Overal waren obers nog tafeltjes aan het dekken. Behalve op dat ene terras.

Het lag in een nis vlak naast de boog van een oud gebouw, begroeid met bougainville. Diep paars en prachtig. De gele kleedjes lagen uitnodigend op de tafeltjes en de verse vis lag al in de vitrine. De obers waren te formeel gekleed voor het dorpse eethuisje, maar ze probeerden ons niet naar binnen te sleuren. Ze waren fijn vriendelijk correct, zoals een ware ober hoort te zijn. En wat ook fijn was: er zat al een man aan een tafeltje, we zouden daar gelukkig niet alleen zijn, want zo kinderachtig ben ik soms, P. heeft daar geen last van. Tevreden zochten we de beste tafel uit, met zicht op alles en iedereen.

De man bleek een lok-eend. De strak in oberpak gehesen mannen hadden niet veel met hem op, maar wel de grauw pafferige man met een buikje in een slonzige streepjespolo. Hij moest de baas zijn van het etablissement, want hij gaf druk gebarend orders aan de obers, liep af en aan, zonder dat hij in onze ogen veel deed. Hij zag er zorgelijk uit. De man aan het tafeltje leek zijn vader te zijn. Als de zoon onderweg was van A naar B hadden ze steeds korte gesprekken. Hun gezichten stonden dan ernstig. Maar als hij alleen was, zette de vader zijn zorgelijke masker af en leek hij tevreden aan zijn wijntje te nippen. Hij was oud en vervulde zijn lokfunctie met verve.

We waren niet de enigen die vroeg wilden eten in een restaurant waar al iemand zat. Waar andere terassen nog leeg waren, was het onze binnen een half uur zo goed als vol en moest de vader plaatsmaken van de zoon. Met moeite stond hij op, pakte zijn stok, waaraan een haakje zat en aan dat haakje hing hij een zak pis. P. gruwde ervan. Uit vaders gulp stak een catheter, en daarop aangesloten zat een volle plaszak, wat allemaal onzichtbaar was toen hij nog aan een tafeltje zat. De mensen die zijn tafel wilden innemen keken bedenkelijk naar de zak. Niet zo fris nee, maar ja, het tafeltje dat de oude man vrij maakte, was het enige vrije tafeltje op het enige gevulde terras in het dorp. Het restaurant moest dus goed zijn. En dan zeg je geen nee tegen de tafel van een dubieuze voorganger. Ze gingen zitten.

De oude vader schuifelde naar binnen. Daar was het leeg, touristen willen nu eenmaal buiten zitten. De buikige zoon in het polostreepje bleef nerveuzig af en aan lopen, in schril contrast met zijn onverstoorbare en erg correcte obers. Een grote tafel werd vrijgehouden op het terras. Nee, u kunt daar niet zitten, gereserveerd. En toen kwam een grote glimbak voorrijden. Twee patsers stapten uit met drie opgeverfde vrouwen in te korte rokjes. Voor hen was de tafel bestemd. De zoon schoot toe om met stoelen te helpen, wijn aan te rukken. Vader hing weer even zijn zak aan de haak om naar de deuropening te schuifelen en te groeten.

Het terras had ineens een andere sfeer. Het nieuwe vijftal viel uit de toon, ze waren overdressed en luidruchtig. Vis werd besteld, veel vis en toen het op tafel kwam, liep een van de mannen naar binnen. En omdat ik op de plek zat waar ik alles en iedereen kon zien, zag ik dat de zoon een rol bankbiljetten overhandigde aan de patser. Vader en zoon keken haast onderdanig, nerveuzig, terwijl de blaaskaak vrijwel zonder te bedanken het geld aanpakte. Toen hij het terras weer opliep, stopte hij het bundeltje geld achteloos in het borstzakje van zijn hemd.

Maffia flitste het door mijn hoofd. Natuurlijk zie ik te veel films, maar dit had een scene uit de Godfather kunnen zijn. En Sicilie zit nog vol maffia. Mijn opwinding maakte snel plaats voor een ander gevoel. Arme buikige streepjespolozoon. Hij vuurde zijn obers aan om snel, snel tafels weer af te ruimen en te dekken zodra mensen opstonden. Er was geld nodig. Veel geld voor blaaskaak en trawanten. Grauwbleek glimlachend bediende hijzelf de patsertafel, waar luidruchtig nog meer vis werd besteld. Zouden ze ervoor betalen? De oude vader staarde mistroostig naar buiten, zijn plaszak lag naast hem op de grond, vergeten.

Multitasken

2009-05-08T03:02:00.000-07:00

'..als jij nou de hoes over mijn handen trekt, ja zo......hier heb jij ook een punt, dan schudden we hem er helemaal overeen...., nee, het lukt niet helemaal, pak even de onderste punt, dan draaien we hem om, of wacht, pak eerst even mijn bovenste punt erbij, dan....wat doe je nou?'
'Ja zeg, nou snap ik het niet meer, ik ben een man hoor en dit is multitasken.'
Uiteindelijk hebben we het toch weer voor elkaar gekregen.
Om ons multi kingsize Amerikaanse bed op te maken.

Martin Bril

2009-04-23T01:40:00.001-07:00

Martin Bril is dood.

We lagen op bed gisterenavond toen P. dit verdrietige nieuws oplas van zijn iPhone.

De dag begint voor mij altijd met een aantal favoriete blogs, de column van Bril is daar een van. Het was me al opgevallen dat er op martinbril.nl al ruim een week geen nieuw stukje was geplaatst. Ik wist dat hij ziek was. Toch kwam het nieuws van zijn dood als een schok, niet zo heftig als bij het bericht van een overleden familielid, maar toch als een schok.

Nu is er een condoleanceregister op Brils site. Dat is naar, maar goed dat het er is voor Brils vrouw en kinderen, alleen had het condoleren van mij op een andere plek gemogen. Gelukkig is er nog het Volkskrant archief met verzamelde columns.

Mijn favoriete stukje is de 'oude meneer' . Het zit vol met typisch brilliaanse weemoed, details en scherpe observaties, waardoor de oude man in mijn geheugen is gegrift.

Vijf jaar lang zag Bril de oude meneer midden in zijn kamer zitten als hij op straat liep, "in een grote stoel, recht tegenover een oud televisietoestel. Vaak stond het ding aan, maar nooit keek mijn meneer ernaar. In plaats daarvan dommelde hij. Het hoofd geknakt op de borst."

Toen meneers kamer in het verzorgingshuis werd leeggeruimd sprak Bril de mensen die daarmee bezig waren aan. Het waren kennissen van de meneer. De oude man was overleden. Hij was balletdanser geweest. "Dit brak mijn hart", schrijft Bril. "Een balletdanser die zo aan zijn einde moest komen. Zou hij zich het podium, de geur van de coulissen, de opwinding en spanning in de kleedkamers nog hebben herinnerd?"

Een stukje verder vervolgt hij:"Al voor de Tweede Wereldoorlog moet mijn meneer op de planken hebben gestaan. Niet te bevatten, eigenlijk. Want het leven van een danser is per definitie kort. Dat is nu zo, en zal toen ook zo zijn geweest. Bij dertig houdt het op. Maar mijn meneer had toen nog vierenzestig jaar voor de boeg. De laatste jaren zullen het langst hebben geduurd."

De meneer leeft op een mooie manier voort dankzij Bril. Door zijn stukje ben ik op Wikipedia gaan kijken wie de meneer nu eigenlijk was, Johan Gerrit Mittertreiner, "de naam voor een romanpersonage van Joseph Roth", aldus Bril.

Dankzij hem zal ik de oude meneer niet snel meer vergeten. Net zoals veel onderwerpen van zijn stukjes. Denk aan'rokjesdag', en zijn beschrijvingen van het Franse leven, waar ik op zich niet direct iets mee heb, maar toch mooi vind door zijn ogen. En Simenon prijkt door hem toch onverwacht op mijn lijstje van auteurs die ik nog wil lezen.

De oude meneer ging slechts twee maanden voor Bril dood.

Dank je wel Bril voor al je prachtige stukjes.
Ik zal je missen.

Grasmaaien met honden

2009-04-14T13:36:00.000-07:00

Britten houden van geschoren gazonnetjes. Ik had er nooit zo over nagedacht, maar hier moet ik wel, want we hebben een kwart voetbalveld waar iets mee moet. Vorig jaar hadden we daar een onwillige tuinman voor. Dit jaar bedacht ik dat ik het zelf wel kon doen. In plaats van de sportschool ging ik maaien, want dat had massa's voordelen hield ik mezelf voor. Gezond buiten, topsport in de tuin, de extra kilo's zouden snel verdwijnen, geen gedwongen samenzijn meer met de tuinman, iedere maand 125 pound uitgespaard, en de honden waren ook gelijk lekker buiten. Hoe meer ik erover dacht, hoe geweldiger ik mijn plan vond. Alleen hadden de honden natuurlijk een bovenmatige aandacht voor mijn maaier. En omdat dat niet mocht, gingen ze overal graven en toen dat niet mocht, gingen ze eindelijk rustig liggen, dacht ik. Next time I looked up: geen hond meer te bekennen. Weg. Ze waren niet binnen, niet in de tuin. Shit. Waar waren ze? Ik zag gelijk de aanplakbiljetten van verdwenen honden voor me. 'You should chip your labradoodle and mark his collar that he's chipped, he's so beautiful', was me pas nog verteld. Ik zou het gaan doen, maar het was te laat, te laat, jammerde het door mijn hoofd. Wat moest ik 8-jaar vertellen als hij terugkwam van opa en oma in NL? Dat zijn favoriet was verdwenen omdat ik te druk was met grasmaaien. Ja, mama wist prioriteiten te stellen. Ineens zag ik de teckel de achtertuin inkomen. Gelokt door mijn schreeuwen van haar naam, maar de grote hond was nog steed weg. Al wel tien minuten en wie weet hoeveel langer. 'Zoek, zoek,' zei ik tegen de snel aangelijnde teckel. Ze snuffelde wat aan de grond en keek me niet begrijpend aan. Dus zocht ik, eerst links de weg af, niks en toen rechts en weer rechts en toen zag ik ineens een grote zwarte hond in een tuin liggen. Mijn hond. Hij kauwde op een bal. Drie kinderen zaten om hem heen. Hij lag erbij, alsof hij thuis was. Hij keek eens naar die neurotisch roepende, bezwete vrouw met teckel met een blik alsof hij zeker wist dat hij niet bij dat gestoorde troepje hoorde.

Extra kilo's, wat te doen?

2009-04-12T17:25:00.000-07:00

Die extra kilo's, ik dacht altijd dat ze je tussen je dertigste en veertigste zouden lastig vallen, maar ze bleven weg. Ik was eeuwig jong, altijd slank, kon altijd alles eten, maar tien jaar later, vorig jaar in de VS hadden ze me toch te pakken. Niet alle kleren zaten even lekker en bij mijn moeder op de weegschaal in NL - uit liefde voor mezelf doe ik niet aan weegschalen, hoewel ik het misschien nu zou moeten overwegen - zag ik plus 4 kilo. Dat is nog altijd geen ramp, want andere mensen vinden me nog steeds slank, ook P. gelukkig. Maar ik vind het niks. Die extra kilo's zitten als een band rond heupen en buik. Kilo per heup, twee kilo buik. Toch geveld door de leeftijd? Of het Amerikaanse eetpatroon? Maar ze gaan er in de UK niet af. Vorige week zag ik mezelf in de spiegel van het zwembad, brr een walrus in badpak vond ik. Niet fraai. Dus, wat te doen. Minder eten en niet meer drinken, want al die glaasjes wijn doen de heupen geen goed. Het hardlopen oppakken is een overweging, maar ik moet al een uur per dag buitenlopen met 2 honden en ik moet ook nog werken en socialiseren en nog veel meer. En de teckel kan niet zo lang hardlopen op die korte beentjes, dus het moet echt van minder eten en drinken komen. Niet dieten, dat is ook weer onzin, maar gewoon niet meer drinken door de week - god weet hoe moeilijk dat is, want al veel vaker zonder succes geprobeerd - niet meer snoepen, minder boterhammen, geen pindakaas en chocopasta uit de pot likken onder het werk, want dat is natuurlijk nadelig in deze, thuis werken met al het lekkers onder handbereik. Misschien moet ik dan toch maar een office huren om die 4 kilo's kwijt te raken.

Gaslek

2009-04-07T18:14:00.000-07:00

Drie weken geleden stond er een man voor de deur, die vroeg ik of ik had gebeld voor de gaslucht in de straat. 'Nee," zei ik. 'Maar uw adres is doorgegeven', zei de man. Op zijn jasje stond dat hij van British Gas was. 'Nee, ik was het niet,' zei ik nog maar een keer. Misschien waren het de buren.

's Avonds zei P. dat hij wel eens gas rook voor onze oprit, maar hij had niet gebeld naar British Gas.

Ons huis ligt aan de A25, dat klinkt als een doorgaande weg, en dat is het ook, maar dan van het formaat dat je in NL als polderweggetje zou omschrijven, wel een heel druk polderweggetje, dat dan weer wel. Naast de weg ligt een voetpad, waar wij altijd overheen moeten rijden om bij ons huis te komen en ons huis ligt zo'n dertig meter van het voetpad, waaronder zich naar nu blijkt een mogelijk gaslek bevindt.

Drie dagen later stapte ik uit bed, en hoorde gedril. Door het raam zag ik dat drie bouwvakkers de geasfalteerde stoep voor mijn oprit opendrilden. Binnen een minuut was ik aangekleed buiten. 'Hoe moet ik nu weg met mijn auto?',vroeg ik. Dat was allemaal geen probleem, als ik weg wilde zouden de mannen het gat even afdekken. Ze waren eveneens van British Gas.

"Waarom maken jullie dat gat eigenlijk?", wilde ik toen weten. Ze waren op zoek naar en gaslek, vertelden ze. Dat klonk zorgelijk vond ik. 'Kan dat gaslek kwaad voor mij en mijn geliefden?', wilde ik weten. Ik zag ons al in vuur en vlam opgaan, als een voorbijganger een sigarettenpeuk zou weggooien voor onze oprit. Nee, zeiden de mannen, en ze kwamen met een fijne theorie. 'Het lek lag open, dus het gas kon zich verspreiden en dan was het niet gevaarlijk. Een in de straat opgepropte gasbel zou pas gevaarlijk zijn.'

Een dag later lag het gat er onaangeroerd en afgedekt bij, omringd door rood wit gestreepte waarschuwingspaaltjes. Een hele week gebeurde er vervolgens niets, totdat de British Gas mannen er vorige week ineens weer waren. Met excuses voor het gat, ze hadden een spoedklus elders gehad.

En wij waren geen spoedklus met een gaslek?

'Is het lek nu gevonden?', vroeg ik belangstellend, toen ze met rood aanlopende hoofden de stoep met platen afdekten, toen ik met de auto wegwilde - vandaag is er een tweede gat gedrild voor mijn oprit. 'Nee, dat kon nog lang duren, het lek kon wel bij het restaurant een paar honderd meter verderop zijn.' 'Maar waarom dril je dan voor mijn huis de straat open?', vroeg ik. 'Omdat het gas hier naar de oppervlakte komt.' zei de man en zijn verhitte gezicht dulde geen tegenspraak.

Wordt vervolgd

DVLA-bitch

2009-04-07T16:37:00.000-07:00

Een half jaar geleden nam ik mijn pracht new beetle mee vanuit de VS naar de UK. Eindelijk had ik eens een nieuwe afbetaalde auto die ik al heel lang had willen hebben. Verschepen bleek goedkoper dan een vergelijkbare auto kopen in de UK, dus reed ik superstoer met mijn Amerikaanse kentekenplaten door de Engelse countryside. Leuk om onder Obama als nepamerikaan in de UK te zijn vond ik, tot ik erachter kwam dat de politie een nog niet Brits geregistreerde auto, waarvoor dus geen belasting is betaald, mag innemen en vernietigen. VERNIETIGEN, zijn ze helemaal gek geworden. Dat is een wel erg strenge straf, voor iemand die best belasting wil betalen. Maar dat gaat zomaar niet. Eerst moest het kevertje aangepast worden aan de Britse verkeerseisen. Niet dat daarmee je stuur naar de rechterkant van je auto wordt geplaatst, nee het is meer een keuring of je lichten wel goed op de weg schijnen als je aan de linkerkant rijdt. En natuurlijk moet je een mistlamp hebben - tja, foggy England - aan de juiste kant van je vehicle. Alles bij elkaar kostte de keuring plus de aanpassingen - heb nu een lelijke mistlampknop op mijn eens zo strakke dashboard - een slordig 400 pond. Maar ok, dat is nog altijd goedkoper dan een auto kopen in Engeland. Toen kwam de registratie, waarvoor een hele papierwinkel nodig is, waaronder het eigendomsbewijs van de auto, de title. De eerste had ik in de VS in de vuilnisbak gegooid, omdat ik dacht dat het een raar advertentieding was. En de tweede heeft misschien wel een zelfde lot gehad, maar we hebben nog altijd een kopie met stempels. 'That's not good', zei de mevrouw van DVLA toen ik voor de tweede keer aan haar loket in Wimbledon kwam. Wimbledon is een uur met de trein, want die ellendige administratie kan niet per post en dichterbij is geen kantoor. De eerste keer dat ik ging had ik de title niet bij me want ik had niet goed de kleine letters gelezen. Ze vertelde me toen dat ik de title moest hebben en ook mijn verzekeringbewijs. O ja, die kopie is prima zei haar collega, alvorens ik na het trekken van een nummer ruim een half uur moest wachten. Maar het kreng dat me herkende van de vorige keer vond van niet. 'But your colleague said..', ging ik in de aanval. Spinnig keek ze me aan. Mijn verzekering was ook niet orde. Had niet op de US license plates gemogen, maar alleen op het chassisnummer. Dat had ze me niet gezegd, stond niet in de manual voor autoregistratie en haar collega vond het een half uur geleden prima. Maar er viel niet met de bitch te praten. En haar collega zag ik niet meer, hij durfde zeker niet met haar in discussie, bang voor zijn baan. Nog steeds ben ik kwaad erom en inmiddels ook wat wanhopig, want die verzekering op het chassisnummer zetten is snel geregeld, maar ik moet ook nog een originele title zien te krijgen, of een stamped lettre van de manufacturer van de Beetle. Wat die stamped lettre moet bewijzen weet ik niet. Toch niet dat ik de eigenaar van de auto ben, want dat weet die manufacturer toch ook niet. Geluk bij een ongeluk is dat beetles nog gewoon worden gemaakt, wat je vandaag de dag niet meer van alle auto's kunt zeggen. Maar kut is het wel. Heb ik een prachtautootje staan, mag ik er niet in rijden. En wanneer het wel kan, is onzeker. Als het aan de DVLA-bitch ligt nooit ben ik bang.

Billenknijper

2009-03-20T07:15:00.000-07:00

P. was de jongste man in de kroeg.
En ik de oudste vrouw.
Lokatie: financial district London.
Gemiddelde leeftijd mannen: 55+
Gemiddelde leeftijd vrouwen: 35-
Nou vond ik dat ik niet moest zeuren.
Ik was er ook met mijn groene blaadje:-)
En na veel witte wijn verdween mijn kritische blik.
Liefde zag ik overal op de dansvloer ontstaan.
Ware liefde.
Tussen een Naomi Campbell typje,
en een kalende kleine man die haar vader kon zijn.
'Helemaal verliefd, die twee', zei ik tegen P.
Hij keek naar Naomi.
'Wat kun je toch naief zijn', vond hij.
'Ze heeft al twee keer zachtjes in mijn billen geknepen.'

Red Nose Day

2009-03-13T04:48:00.000-07:00

Toeval bestaat niet zeggen ze.
Gisteren vond ik een knuffel-Rudolph het Rendier.
In stukken gescheurd in het bos.
Zijn rode neus was weg.
En laat het nu vandaag Red Nose Day zijn.
Een Engelse inzamelingsdag voor het goede doel.
Onder het mom: Do Something Funny for Money.
En dat op vrijdag de 13de.
Het schooluniform van X. mocht vandaag in de kast.
Alle kinderen mochten in het rood naar school,
een pound mee voor het goede doel.
Compleet met roodgeverfde haren.
En natuurlijk een rode neus op.
De neuzen waren al weken te koop in de supermarkt.
Een clownsneus met een smiley face.
Gepromoot door Jamie Oliver.
Het leek wel carnaval.
Zelfs het meer dan manshoge lelijke hanenstandbeeld in Dorking,
draagt een rode neus.
Toen ik het zag,
werd ik op slag een beetje vrolijk.

Rudolph verscheurd

2009-03-12T03:45:00.000-07:00

Het is 13 graden.
Bleek zonnetje.
Mijn winterjas mag thuisblijven.
Licht doe ik mijn hondenuitlaatrondje.
Totdat ik op een kerstmuts stap.
Een kleintje.
Even later volgen een groen/rood gestreepte sjaaltje
en een in stukken gereten knuffel.
Vulling steekt uit de kapotte romp.
Poten en kop liggen elders.
Aan de kop bungelt nog een stukje gewei.
Het is Rudolph die hier is verscheurd.
Kapok steekt uit de rafels
waar eens zijn rode neus moet hebben gezeten.
Wat een wrede manier om aan te kondigen
dat de winter voorbij is.

Modder

2009-03-11T07:08:00.000-07:00

De UK is modderig.
Erg modderig.
Ook al is het weer veel beter dan in NL.
Dan zie ik dan op mijn iPhone.
Meestal staan er meer zonnetjes bij Dorking dan bij Bussum.
En Boston in de VS heeft meestal nog meer zonnetjes.
Die zonnetjes staan voor droog en zonnig weer.
De VS was niet modderig.
Een paar uur na regen was het bos weer droog.
In de UK slip je twee dagen na een bui nog door de modder.
NL zal ook best modderig zijn.
Maar dat merkte ik niet zo in de stad.
In de UK woon ik diep in de countryside.
Nu zitten mijn schoenen vaak vol modder.
Ik heb zelfs kaplaarzen gekocht.
P. heeft ook een schoenschraper aangeschaft.
Kunnen we onze schoenen ontmodderen voordat we het huis ingaan.
Honden dragen echter geen schoenen.
Het huis draagt opgedroogde modderpootafdrukken.
Net als de achterbank van mijn auto.
En mijn dekbed.
En mijn broek.
Toch doet de modder me niet verlangen naar andere oorden.
Dat doen andere zaken soms.

Crash your Car on a Bridleway

2009-03-10T03:15:00.000-07:00

Engeland zit vol met wat ze bridleways noemen. Hollow lane, of Hoe lane heten deze onverharde paden, waar je dus echt niet met je auto in moet gaan, want dat doet je heel erg "Hoe" roepen, of erger. "Mom would you please stop saying kut", vroeg X., terwijl ik vloekend, in opperste paniek probeerde het roer van de Audi station recht te houden.

Omdat de Tomtom zei dat de stables nog maar een paar seconden weg waren, dacht ik het kleine stukje wel te kunnen rijden over de bridleway. "Ik zou het niet doen", zei X. nog, maar ja eigenwijs als die moeders zijn. Toch doen. Eerst ging het nog wel door modderige kuilen, maar na de bocht versmalde de weg tot een half doorgezaagde modderbuis vol kuilen, plassen en hobbels. Omkeren kon niet meer, want er was geen ruimte. Teruggaan ging ook niet, want de auto - geen 4 wheel drive - zat gelijk stuck in de modder.

Ik voelde me als die vrouw die de rivier was ingereden 's nachts omdat de Tomtom had aangegeven dat dat de route was. Ze had niet door gehad dat de Tomtom bedoelde dat ze een veerboot had moeten nemen. Ik was haast nog stommer. Gewoon doorrijden op zichtbaar modderspoor. Veel zin had de overpeinzing niet. Ik moest wel doorgaan, slippend, glijdend langs takken in een poging de modderige wanden aan weerszijden niet te raken. Helemaal gelukt is dat niet, jammer genoeg.

Er zit een mooie brede kras over de lengte van de auto, omdat ik toch een keer haast slagzij maakte. Gelukkig is de kras oppervlakkig en kan hij weggepoetst worden, vertelde de garageman. "Het was net als in India Jones", vertelde X. later aan P. Ik probeer mijn stommiteit nog steeds te verwerken. Want ik moest uiteindelijk ook nog een keer terug over de bridleway, want er was een hek aan het eind, geen uitgang en geen stable. Het is een wonder dat de auto niet veel erger beschadigd is.

Vannacht werd ik benauwd wakker. Ik was verkeerd gereden op de Golden Gate Bridge in San Franscisco. Waarom daar, weet ik ook niet. Misschien omdat ik er vorig jaar was, en de brug imposant vond. Anyway, doordat ik verkeerd reed, kwam ik terecht op een van de bogen die aan weerszijden van de brug de pylonen verbinden. Terug kon niet meer. De boog was net breed genoeg voor mijn auto en ging akelig hoog de lucht in en daarna naar beneden. Haast misselijk van angst werd ik wakker. "Wow, just like a rollercoaster", vond X. toen ik het hem later vertelde.

Taal Bloopers V: Bitch

2009-03-04T03:20:00.000-08:00

'Is she a bitch?' vroeg kennis T.
Ze wees op de teckel.
'No, she's very friendly', antwoordde ik, verbaasd over de vraag.
Tsk, dat was grof, en dat nog wel uit T.'s altijd zo keurige mond.
T. kwam niet meer bij.
Wist ik veel dat 'bitch' in het Engels 'teefje' betekent.

Apprentice

2009-03-04T03:15:00.000-08:00

Mijn perceptie van veel Engelse woorden is totaal anders door een overdosis aan Amerikaans/Engelse lyrics en films.
Nadat ik Star Wars wel tien keer heb gezien - met dank aan X. - en dat dus maal zes, want zoveel delen zijn er - kan ik bijvoorbeeld het woord 'apprentice' niet goed meer horen zonder er een lightsabre bij te zien.
Ter verduidelijking: een apprentice is een leerling en een lightsabre is een laserzwaard.

Gisteren had ik weer een lightsabre-ervaring.
G. vertelde over zijn apprenticeship in zijn jonge jaren.
Dat was op een scheepswerf.
Maar ik zag gelijk G. Skywalker.
G. vond het wel leuk.
Vrijwel tegelijk trokken we onze i-phones.
Het blijft toch geweldig, die lightsabre-app:-)

Uitsterven

2009-03-04T02:41:00.000-08:00

Voor slechts 12 pounds per maand kun je die kinderen schoon drinkwater geven, een opleiding en gezondheidszorg. Dat zei de commentatorstem bij derde wereld beelden van kinderen op tv.

'Dat kunnen we wel doen, vind je niet?' vroeg ik aan 8-jaar.
'Nu we al een rhino en een tijger hebben geadopteerd, moeten we dit zeker doen.'
We hebben dieren geadopteerd om te voorkomen dat ze uitsterven.
Vandaar dat X.'s eerste reactie was:
'Maar mensen worden toch niet met uitsterven bedreigd?'

Radio

2009-01-29T14:25:00.000-08:00

Wat is dat?
- Een radio.
Kun je die dan ook buiten je auto hebben?

Gesprek met 8-jaar in het iTunes/iPhone tijdperk.

Menselijke Mierenhoop

2009-01-23T05:58:00.000-08:00

Van veraf lijken we met z'n allen net op een mierenhoop, maar iets dichterbij zien we eruit als legosteenstjes of een vuilnishoop.

Redenaarskunst bij Obama's inauguratie

2009-01-21T07:00:00.000-08:00

Ik miste net zijn hand op de Lincoln bijbel, maar voor de speech was ik op tijd. Mooi, vond ik, maar ik hoefde dit keer niet te huilen. Geen brok in mijn keel, wel vond ik zijn rede very impressive. Kan Bush een puntje aan zuigen. Balkenende trouwens ook. Daarna kwam een dichteres die wat stuntelig klonk na de Obama speech. En daarna een dominee. Prachtig, wat kon die man mooi vertellen. Schitterende beeldspraak, een zangerige toon. Heerlijk om naar te luisteren, haast nog mooier, en zeker ontroerender dan de speech van Obama. Weer wat later werden er wat oudere Afro-Americans geinterviewd en tot mijn verbazing hanteerden ze hetzelfde zangerige, met beeldspraak doorspekte jargon. Waarom doen Nederlanders dat niet meer? Hebben ze het eigenlijk wel gekund? En waar zouden die Amerikanen dat geleerd hebben? In de kerk? Als dat zo is, zou ik ook wel de preken in hun kerk willen horen. Niet om bekeerd te worden, maar gewoon, om te genieten van mooi, rijk taalgebruik. Een wereld van verschil met de saaie en harkerige Nlse preken die ik me van vroeger kan herinneren. Vanmorgen moest ik mezelf uit bed slepen, want P. en ik hebben tot diep in de nacht zitten kijken naar alles wat er rond de Obama inauguratie te zien was.

Welke bands komen uit Las Vegas?

2009-01-19T04:36:00.000-08:00

(vervolg vorig blog)

- Klinkt wel Scandinavisch, Ingrid Michaelson.
- Kan zijn, misschien haar voorouders, zij komt gewoon uit Amerika, staat hier. Uit New York. En Ray LaMontagne komt uit Maine, vlakbij waar we woonden. En de Killers komen uit Vegas.
- Echt waar?
- Ja.
- Kun je opgroeien in Vegas?
- Blijkbaar.
- Goh. Las Vegas is voor mij vooral gokken, sex en nog meer gokken en verder bloedhete woestijn. Als gezinsstad kan ik me er gewoon niets bij voorstellen. Als band treed je er op, maar je komt er niet vandaan. Ken jij andere bands die uit Vegas komen?
- Nee, ik geloof van niet.
- U?

River Mix

2009-01-19T03:31:00.000-08:00

Al een half jaar alweer zijn we weg uit de VS. Gelukkig gaan we volgende maand een weekje terug om vrienden op te zoeken en te skien. En verder houden we contact via ons favoriete radiostation The River. Ik had er al eerder over geblogd, want het is fantastische muziek die de New Englandse DJ's draaien, niet de oude meuk die de BBC vooral draait en zonder al dat gewauwel tussen de songs door, waar radiozenders in NL maar ook in de UK ernstig onder lijden. Niet dat ik daar veel last van heb. P. maakt iedere maand een nieuwe playlist van River Top Songs, die ik dan weer grijsdraai via mijn i-phone.

Van het weekend vergeleken we onze favoriete songs eens met de lijstjes in de Oor, Q en Rollling Stone. De baardige Fleet Foxes staan daarin terecht hoog genoteerd, maar eigenlijk waren ze vrij snel weer uit mijn favorieten verdwenen. Death Cab for Cutie kan ik daarentegen wel blijven draaien, maar die vind je dan gek genoeg niet terug in de lijstjes van de bladen. Of de muziek van de ook al met retro seventies gezichtsbegroeiing uitgedoste Ray LaMontagne. Absoluut prachtige muziek van een heel ander kaliber. Of de Nana Moskouri look a like - echt de sixties en seventies looks zijn back - Ingrid Michaelson. Ook geweldig. En zo zijn er nog veel meer bands op te noemen. Maar allemaal nauwelijks terug te vinden in de lijstjes van de heren bladenmakers. Overigens gek eigenlijk, het zijn blijkbaar altijd mannen die muzieklijstjes maken.

Plane Crash on the river Hudson - NewYork

2009-01-18T03:08:00.000-08:00

Het blijven ongelooflijke beelden. De vliegtuig crash in de rivier de Hudson met de wolkenkrabbers van Manhattan op de achtergrond. Vooral de Coast Guard Video of the Plane Crash is amazing en dan om je verder te verbazen ook nog dat filmpje van de New York Times. Die piloot is een held.

Van exhibitionisme en ritmisch gekraak

2009-01-08T05:26:00.000-08:00

Achterin de tuin was het behoorlijk licht. Het bleek de sfeerverlichting te zijn van een ons onbekende buurman. Hij waande zich ongetwijfeld onbespied, want wie loopt er nou rond mindernacht in de vrieskou achterin de tuin? Alleen hondenbezitters snappen dat denk ik. Terwijl de hond rondsnuffelde keken wij naar de man. Niet omdat we dat perse wilden, maar omdat hij ons zo de gelegenheid gaf. Met zijn gordijnen open, hing hij lui op zijn bank. Zijn mega-felle tl-lampen maakten het hem onmogelijk ons te zien. Zijn buik naar voren, in wit hemd gestoken, starend naar links, naar wat waarschijnlijk zijn tv was. Gniffelend keken we naar hem, totdat we plotseling een vreemd geluid hoorden. Nee, het was geen beest, het klonk als ritmisch gekraak. Net toen we ons afvroegen of onze andere achterburen lekker wild bezig waren in bed, zagen we een lichtje. Het ging ritmisch op en neer. Toen drong het tot ons door: er werd niet fijn gevreeën maar krankzinnig trampoline gesprongen. En dat om 12 uur 's avonds in de vrieskou. Zou onze onzichtbare neighbour ook een hond hebben? En om de verveling te doden zich een beetje warmspringen op de trampoline? Neuh, dan hadden de honden wel naar elkaar geblaft. Ritmisch zagen we het zaklamplichtje op en neer gaan door de heg, begeleid door gekraak in eenzelfde tempo. Wat een weirdo! Grijnzend liepen we naar huis, na nog een blik op onze tv-kijkende exhibitionist te hebben geworpen. Hij krabde ongegeneerd aan zijn kruis en nam nog een biertje.

A Great Happy New Year Loves!

2009-01-06T02:16:00.000-08:00

Britten mogen zelf, net als Amerikanen, geen vuurwerk afsteken op oudejaarsavond. Dus deden we we het illegaal. Dat is niet heldhaftig. Natuurlijk controleerde niemand de Engelse countryside op die avond. De politie had wel wat beters te doen. Dus knalden we om 8 uur voor de kinderen. En om 11 uur nog een keer, want toen was het Dutch New Year. En nog een keer om 12 uur, English New Year. Toen was het vuurwerk op, maar de champagne niet. Het was een fijn begin van 2009. De volgende dag hoorde ik dat het vuurwerk in Rotterdam zo mooi was geweest. Ach Rotterdam en gelukkig is er voor die momenten Youtube. Kon ik meegenieten van het vuurwerk op de Maas. Daarna wilde ik ook nog wel even het Londonse vuurwerk zien. Ja, dat was toch wel weer mooier dan Rotterdam. Misschien dit jaar toch maar een keer gaan kijken op oudejaarsavond. Maar eerst nog even zien hoe oudejaarsavond in New York was. Bill en Hillary pushten de button om de bal te laten zakken op Times Square. Op zich allemaal niet zo spectaculair, maar de uitzinnigheid van de menigte was wel weer heel fijn Amerikaans. Het was ijzig koud die avond, maar alle ondervraagden vonden de avond 'great', 'awesome', 'amazing' en 'fanatastic'. Geen superlatief werd geschuwd om het kouwelijke samenzijn positief te omschrijven. Heerlijk die Amerikaanse euforie. Britten komen niet verder dan 'brilliant' als ze iets 'great' vinden. En als ik 'great' zeg zie ik dat ze dat over de top vinden. Maar de Britten hebben natuurlijk weer andere fijne kanten - moppen tappen, 'did you like it love?' - want iedereen noemen ze zomaar 'love', zelfs in de supermarkt doen ze dat. Het is heel erg Coronation Street vind ik om 'love' te zeggen - wie kent de serie nog? Maar het maakt je ook een beetje blij als iemand je 'love' noemt, net zoals Amerikanen je blij kunnen maken door alles met een happy face 'great' te noemen. Dus kies ik maar best of both worlds: a great happy New Year loves!

Parkeergarages

2008-11-28T06:58:00.000-08:00

Bijna neus aan neus stond mijn Beetle met een grote zilverkleurige wagen. Lokatie: ingang parkeergarage. Boos keek de andere bestuurder me aan. Ik was eigenlijk te verbaasd om geschrokken te zijn. De linkerrijbaan was dus blijkbaar niet de inrit, maar de uitrit dit keer. Wat een idioterie. Dacht ik het linksrijden in de UK onder de knie te hebben, komen die Britten met volstrekt onduidelijke parkeergarageregels. Zo kan het dus zijn in Guildford dat je plotseling de rechter rijbaan moet nemen om de garage in te rijden, dus niet links, wat voor Britten logisch zou zijn. Binnen moet je dan wel weer linksrijden, maar als je omhoog of omlaag cirkelt, moet je weer de rechterrijbaan nemen. Daar snap ik nou helemaal niets van.

De tanden van je man

2008-11-19T11:24:00.001-08:00

Flashback bij P.'s bezoek aan de Engelse tandarts:

'I want to talk about your husbands teeth.'

OK, ik had al een keer een aanvaring met met onze tandarts in Boston gehad, dus ik wilde niet bot zijn. Bovendien was ik wel nieuwsgierig naar wat hij te melden had over mijn husbands teeth. P. had al gewaarschuwd dat de tandarts geld rook bij het zien van zijn gebit. Dat kan mooier, dacht'ie, maar P. wilde niet, het ging een vermogen kosten, dus zei hij dat de dentist er maar met zijn vrouw over moest praten. En dat deed de dentist. P.'s tanden hadden toch nodig een grote opknapbeurt nodig. Een beugel zou al zijn tanden weer mooi recht maken en dan nog een kroontje hier en daar en P. zou zo in een tandpastareclame mee kunnen doen. Och, zei ik. En daarna:

- I like him the way he is.
Maar de tandarts was niet bezig met ware liefde, maar met geld verdienen. Hij had zich al rijk gerekend aan P.'s toch best mooie gebit. Hij wilde de buit niet laten schieten, dus gooide hij zwaarder geschut in de strijd.

'Your husband is an executive. Customers could think by the look of his teeth that he's taking his business not so serious.'
- Why is that?
'Well, how can you take care of your business if you didn't take care of your teeth?'

De tandarts zei het zonder blikken of blozen. Ik hapte even naar adem. Wat een belediging zomaar aan het adres van mijn husband. Hij durfde die tandarts. En dat vond ik ook wel weer grappig. Dus zei ik:

- Or customers will think he's not vain.
'O no, they won't think that.'
- O yes, I'm sure of it, they will think that he's giving it all for his business instead of his looks.

De tandarts gaf zich gewonnen. Einde conversatie, waarvan ik nog steeds haast niet kan geloven dat ik hem heb gevoerd. Het is gewoon niet voor te stellen dat je in NL of in de UK zo'n gesprek met je tandarts hebt.

Today is a Gift

2008-11-15T01:48:00.000-08:00

Yesterday is History
Tomorrow is a Mystery
But today is a Gift
That's why it's called the Present

Ik zag Kung Fu Panda voor de tweede keer.
Eigenlijk zouden we dat allemaal dagelijks moeten doen.

Man in korte broek

2008-11-13T09:11:00.000-08:00

Ruim twee maanden kom ik hem nu tegen. Altijd als ik met X. van school terugrijd naar huis loopt hij tussen Westcott en Dorking. Stipt op tijd sjouwt hij de heuvel af. We kunnen de klok gelijk zetten op kwart voor vijf. Hij moet ergens in de zestig zijn, kalend hoofd, ongeschoren, een beetje shabby, altijd zeulend met twee oranje plastic Sainsbury's tassen - Sainsbury is zeg maar de Edah of Bas van Engeland - en altijd in korte broek. Zijn dagelijkse verschijning roept inmiddels vragen bij me op. Waarom is hij altijd ongeschoren? Er moet toch een moment zijn dat hij een baard heeft, dan wel een glad gezicht, maar hij heeft altijd stoppels en ik denk niet dat hij een hippe trimmer hanteert voor zijn zwerverslook. De inhoud van zijn tassen zouden X. en ik ook graag inzien. Het lijkt of hij echt van de winkel in Dorking komt, al zou er ook een psychiatrisch verleden in die tassen kunnen zitten. En waarom draagt hij weer of geen weer een korte broek? We verbazen ons steeds meer over die outfit. Ok, veel kinderen op X.'s school dragen het hele jaar een korte broek. De regel is sinds kort veranderd, maar dat moet nog doordringen bij veel ouders. Al zakt het kwik onder nul, de kinderen lopen in korte broek, net als de man. Het was kil vandaag en het regende pijpenstelen, maar dat kon hem niet deren. Stevig stapte hij door met zijn tassen, zijn korte broek onzichtbaar onder zijn halflange regenjas.

Sint gesprek met 7-jaar

2008-11-12T09:48:00.000-08:00

'Mam, we doen een play dit jaar.'
Wat leuk, waarover?
'Sinterklaas.'
Weet je dat zeker? Is het niet Santa? Ze doen hier toch niet aan Sinterklaas.
'Nee, echt waar. De juf komt veel in NL en nu ze ook nog een Nl's jongetje in de klas heeft, vindt ze het helemaal leuk om een play over Sint te doen.'
Nou wat een toeval zeg, heb je ook een rol?
'Ik ben Sint.'
Nou ja, de belangrijkse rol ook nog.
'Nee, hoor. Maar heel kort. De Pieten moeten veel meer zeggen.'
Zijn het ook zwarte pieten net als in NL?
'Nee, de juf heeft daar niets over gezegd. Ze vertelde de history van Sint, want de kinderen uit mijn klas kennen hem niet.'
Nee, het is een echt Nl's feest.
'Ik heb de juf wel moeten verbeteren.'
O ja, hoe dan?
'Nou ze vertelde dat Sint al heel lang dood is. Maar hij leeft nog. Dat ze dat niet wist? Stom hoor.'
Tja.
'Hoe oud is Sint eigenlijk mam?'
Heel oud denk ik.

En toen ging 7-jaar weer verder met iets anders, mij in twijfel achterlatend, want wanneer moet ik hem nu vertellen dat Sint niet bestaat? Hier zal niemand het hem vertellen, want niemand kent hem in de UK. Ik voel me gewoon een leugenaar.

Obama's Puppy

2008-11-07T03:55:00.001-08:00

Het lijken P. en ik wel, de Obama's. Ook zij proberen de onvermijdelijke verhuizing voor hun kinderen te verzachten door ze een puppy te beloven. 'You have earned the new puppy that's coming with us to the new White House,' zei Obama tegen zijn dochters tijdens zijn eerste speech als President-elect. Heimwee heeft X. nog regelmatig, maar de komst van de pup blijft hij geweldig vinden. Ruim twee maanden na onze verhuizing uit de US - eerder lukte niet - is onze labradoodle pup - niet die op de foto - bijna daar. En wat meldt de geruchtenmachine van de BBC. De Obama's nemen misschien ook een labradoodle. Tsk:-)

Gratis dokter

2008-11-06T02:41:00.000-08:00

Naar de dokter moesten we. En zoals dat altijd gaat. We waren niet ingeschreven bij een dokter. Je denkt steeds dat je dat moet doen, voor het geval dat, maar van uitstel komt afstel. Dus als je echt een dokter nodig hebt, moet je er ineens een op stel en sprong zien te vinden. Gelukkig hadden P. en ik al wel wat huiswerk gedaan. P. had geinformeerd naar naam en nummer van onze verzekeraar. Een pasje kregen we niet. Daar doen ze niet aan in de UK, net als in de US. Je moet het gewoon zelf onthouden. Daar zit ook wel wat in. Scheelt weer een hoop geld voor de burger als je geen pasjes maakt. Via de secretaresse van X.'s school had ik al naam en nummer van een medisch centrum in Dorking. En ze hadden plek voor ons. Dat was mooi. En we konden ook gelijk komen. Ook mooi. X was gevallen en zijn borst deed flink pijn. Na registratie - 2 ellenlange forms - mochten we de wachtkamer in. 'Is dit wel de goede dokter?', vroeg X. 'Er zijn zoveel oude mensen hier.' Ik legde uit dat je in de UK net als in NL niet gelijk naar de kinderarts mag, zoals in de US. Je gaat eerst naar een huisarts. X vond het maar gek, maar hij vond de dokter wel aardig. Niets gebroken, rustig aan doen, was haar oordeel. Met een recept voor de zonodige pijnstillers schoven we in de rij van de apotheek. 'What do I have to pay?' vroeg ik toen ik het drankje kreeg.'Nothing.' Huh? 'Why not?' Ze keek me verbaasd aan. 'Where you from?', vroeg ze. Van Mars leek ik te zijn, want 'most health care free is free for children under 16 years old'. Dat ik dat niet wist, zag ik haar denken. Ik was in mijn nopjes. Tsk, dat is wel even andere koek dan in de VS. Daar betaalden we vette prijzen voor een bezoekje aan de pediatrics. Die konden we natuurlijk declareren, maar P. en ik negeren allebei graag de gehate huis administratie. Daardoor raken rekeningen wel eens zoek en declaraties vergeten. Uiteraard tot onze grote ergernis, dat dan wel weer. Dus ik moet zeggen, het UK systeem is ons op het lijf geschreven.

Obama President

2008-11-05T05:33:00.000-08:00

Ik kon het niet droog houden aan het eind van zijn speech. Prachtig was het. Barack Obama verkozen tot 44ste president van the USA. Geweldig. Jammer genoeg kon ik de uitzending nauwelijks live zien. Een mens heeft helaas ook allerlei verplichtingen overdag, die wat slaap 's nachts vereisen - god, wat had ik nog graag in de US gewoond. Ik redde het gisterenavond slechts tot een uurtje of 1. Toen zei mijn ratio dat het echt tijd was om te gaan slapen. Pas om 7 uur UK tijd las ik via de i-phone het grote nieuws. Daarna zag ik een heel klein stukje overwinningsroes via de BBC. Toen moest ik echt wel gaan werken enzo. Pas rond het middaguur zag ik op Obama's website zijn overwinningsspeech in Chicago. Daarna moest ik gelijk wel even dit stukje posten. Voor wie de speech niet heeft gezien, klik hier!

Poppy Power

2008-11-04T05:57:00.000-08:00

Ineens waren ze overal in het straatbeeld. Rode plastic bloemetjes met een zwart hart, vastgespeld op de borst van jong en oud. Overal in London, Dorking, op de BBC. Waar je ook keek, waren flowers. Ik had ook wel zin in zo'n corsage met sympathieke uitstraling, maar ja, je kunt niet zomaar iets op je borst spelden. Geen idee wat het leuke rode bloemetje betekende. Google bracht geen uitkomst. Niets te vinden over 'little red flower with black heart'-pin. Gelukkig zag ik de volgende ochtend een van X's teachers met een rood bloemetje op haar jas. Kon ik het eindelijk vragen. Ze legde uit dat het bloemetje een eerbetoon is aan gevallen, oude en nog strijdende soldaten. 11 november is Remembrance Day in the UK. En het bloemetje heet poppy, genoemd naar het hoopgevende rode bloemetje dat de velden van Vlaanderen tooide tijdens de bloedige loopgravenoorlog in WOI. Pagina's vol zijn er over geschreven op internet. Er is ook een poppy-site en uiteraard een Remembrance-site. En Angelina Jolie draagt ook een poppy, zag ik. Net als iedereen. Ik vind dat mooi. In NL doen we vaak maar smalend over mensen die met gevaar voor eigen leven zich inzetten voor hun land. Daarbuiten is men misschien het ook niet altijd eens met de taken van het leger, maar de soldaten die hun leven riskeren of hebben gegeven, worden geeerd. In de US zag ik dat ook. Spontaan applaus voor soldaten die terugkwamen uit Afghanistan of Irak. Uit sympathie heb ik vanmorgen ook 2 poppies gekocht, een voor X. en een voor mezelf.

Keep the change

2008-11-03T05:46:00.000-08:00

Dat je ermee durft te lopen. Het opschrift op deze shirts is eng en provocerend, maar tegelijk toch ook wel knap bedacht.

Taal Bloopers IV

2008-10-20T10:31:00.000-07:00

'O ja: hij houdt heel erg van uilenkak'. Uilenkak, 7-jaar kwam niet meer bij. Zijn eerste leesles Nederlands begon in de Gruffalo. En dat ging eigenlijk verbluffend goed. Hij moest natuurlijk wennen dat dubbel o in het NLs als een lange o klinkt en niet als de engelse oe. Dus het was geen 'uilenboem' maar 'uilenboom'. En een dubbele e is geen ie maar een lange e in het Nederlands. Dus geen 'ieltike' knieeen maar 'eeltige'. En dan het raadselachtige woord 'uilencake'. Dat het half Nls half Engels kon zijn, had X. ook niet kunnen weten. Waarom zou de Gruffalo niet van kak houden? De Gruffalo bleek een extreem grappig boek te zijn. Gelukkig vond hij dat ook nog nadat ik uitlegde hoe het werkelijk zat.

Taal Bloopers III

2008-10-20T10:22:00.000-07:00

P. vertelde me een hele fijne. Toen vriend en collega J. net in Engeland was, wilde hij een practical joke over de Zweedse kok uit de Muppet Show maken. Het werd alleen onbedoeld nog veel grappiger. Een kok is 'chef' in het Engels. De Britse collega's liggen nog steeds slap als ze zich de presentatie herinneren over de 'Swedish cock from the Muppets Show':-)

So different!

2008-10-07T02:05:00.000-07:00

Na twee maanden - waarin: moving from Boston US, vakantie California, moving to Dorking UK - wordt het tijd om de stilte op dit blog te doorbreken. Eerst maar beginnen met wat verschillen op te sommen tussen NL, US en UK, want man, man, het verschilt a lot!

Dat begint gelijk al met het links rijden. Dat gaat natuurlijk fout in het begin. Zolang er anderen op de weg zijn, kun je daar hersendood achter plakken, maar als je alleen bent, gaat gelijk die rotonde mis. Niet linksom maar rechtsom. Doodeng, zoals ik ook wel rechts heb gereden op stille wegen, totdat het tot me doordrong dat die tegenligger geen spookrijder was, maar ik.

Niet dat er veel stille wegen zijn, het is druk op de roads, die bij voorkeur door pittoreske Engelse dorpjes lijken te gaan. En die dorpjes zijn juist zo fijn, want een centrum heb je haast nergens in de Amerikaanse suburb. In NL zouden ze een drukke doorgaande weg gelijk om een dorp leggen, maar hier niet. De file trekt dagelijks langs de pubs en antiekwinkeltjes.

En zonder file wordt er behoorlijk hard gereden, terwijl de straatjes krapper dan krap zijn, gruwelijk. Na Amerika zijn natuurlijk alle wegen benauwd, maar de Surrey-roads slaan alles. Ze zijn vergelijkbaar met smalle dijkweggetjes in NL, maar dan door de heuvels met eindeloos veel haarspeldbochten en voor het extra claustrofobische gevoel zijn ze ook nog omhaagd of uitgehakt in de rotsen, zodat je geen kant op kan als je tegenligger een bus is. Want ook bussen persen zich met een bloedgang door de straatjes. Onze lease-auto was dan ook snel voorzien van een prachtdeuk.

Een ander major difference is het schoolsysteem. In NL heb je nauwelijks private schools. In Amerika wel, maar de public school was erg ok in Boston, zoniet hier. Net als in NL hebben public schools - hier dan weer state schools genoemd - eindeloze wachtlijsten. Voor de mobiele medemens betekent dat er daardoor alleen plek is op de school waar niemand zijn kind op wil hebben. Dus moesten we uitwijken naar een private school, die om het simpel te maken hier ook wel public school wordt genoemd - maffe Britten.

De private school die X., P. en ik het leukst vonden, is dan wel weer een kwartier rijden over die hele smalle weggetjes - zelfs door een straat die Hollow Lane heet, wat dan wel weer een erg fijne naam is. De lane gaat dwars door de bossen, waar ik al een keer hulp moest bieden - heel zielig - aan een hertje dat was aangereden - het is dus echt heel erg country side. Misschien verander ik straks ook wel in een gekaplaarsd type met plooirok - not:-) Diep in het bos staat dan X.'s school, very Harry Potter like, met secret doors en eindeloos veel bos om in te spelen. Het kost wat zo'n school, maar dan heb je ook wat. En X. is er helemaal gelukkig, al zijn de dagen lang. Iedere dag tot half vijf. Hoe bedoel je vrije middag?

Natuurlijk draagt X. nu ook een schooluniform. Hij ziet er dan uit alsof hij in een tijdcapsule is geweest en vanuit de jaren '30 vorige eeuw hier is beland. Alle kinderen dragen uniformen, soms op geheel eigen wijze. In de straten van Dorking zie ik wel meisjes lopen, die zo uit die Britney Spears clip lijken te zijn ontsnapt, zo kort zijn hun rokjes. Op de private school mag dat allemaal niet. Het enige wat kort is, zijn de haren van de jongens. De principal kan het niet nalaten om steeds te zeggen dat X.'s haar te lang is. Dus nu kijken we het aan, of de principal in haar kappersverhaal volhardt, want van mij mag X. zijn haar tot op zijn billen laten groeien. Dan heeft hij nog iets van een eigen identiteit. Nu zijn al die jongetjes in dezelfde grijze oude mannenbroeken geperst - tot 10 jaar zelfs in een corduroy korte broek tot de herfstvakantie, heel spartaans en zielig, want brrrr nu heel koud - met een wit overhemd, das en jasje. Daaronder degelijke zwarte schoenen. Hoe verzinnen ze het, maar X. vindt het hier wel best, dan hoor je er ook wel gelijk bij.

Spelen na schooltijd gaat ook anders dan in de VS en NL. Het heet hier geen playdate, maar tea. Niet dat er dan tea wordt geschonken - kan wel - maar er wordt vooral bedoeld dat een kind mee-eet en pas om half 7 's avonds wordt opgehaald. Nu is dat wel logisch omdat de school pas om half 5 is afgelopen, maar ook op de state schools die een uur eerder uitgaan, wordt er ge-tea-d. En het eten van Engelsen kan gruwelijk zijn. Hier verbazen sommige kinderen zich over de groente die ze bij ons krijgen, alsof ze het nooit eten en X. verbaasde zich een keer over wat hij bij een ander te eten kreeg: patat en kale pasta met zoete cake toe. 'They ate very healthy', zei de moeder nog tegen me toen ik X. ophaalde. Ik begrijp nu ineens het offensief dat tv-kok Jamie Oliver voert tegen het ongezonde eetpatroon van de Britten, want een fors aantal heeft blijkbaar geen idee wat gezond is.

Tot slot is er nog iets wat heel erg anders is tussen de US en NL/UK, en dat is het weer. Ik mis de zon die meestal schijnt in Boston. Hier is het toch wel erg vaak grijs en nat, nu ook weer. In Boston is de lucht vrijwel altijd blauw met zon. Zelfs in de winter en dan die sneeuw... god wat zal ik al onze ski-weekendjes missen, maar de zon vooral. Maar we moeten niet overdrijven, ik geloof niet dat er meer depressieve mensen zijn in de UK dan in de US, of wel?

Ringbaard porn

2008-08-01T04:58:00.000-07:00

'That sounds almost like porn', zegt vriend J. als ik uitleg waarom de ringbaard in NL niet meer kan. 'A comic couldn't say "speaking cunt" here on television.' Dat geloof ik. Amerikanen hebben pas onlangs Nipplegate achter zich kunnen laten. Ze zijn ook zoveel preutser en keuriger dan Nederlanders. Ook in het dagelijkse leven. Dat gaat van vriendjes die geschokt kijken als mij een 'O my God', ontglipt en maffe verkleedkapriolen op het strand, tot logeervriendjes van X. die stijf de badkamerdeur op slot doen om hun pyjama aan te trekken. Zelfs X. mag hun billen niet zien, maar dat begint hij steeds minder raar te vinden. In dat opzicht is het goed dat we naar Europa teruggaan. Gelukkig is hij nog te jong voor een ringbaard. Dat heeft niks met Youp van 't Hek te maken. Ik hou gewoon niet zo van baarden, maar hier heeft zelfs Brad Pitt er een, bah.

Seven and a half

2008-08-01T04:55:00.000-07:00

'I'm seven.'
Korte pauze.
En dan:
'Seven and a half.'
Ik moet altijd denken aan de manier waarop James Bond zich voorstelt, als 7-jaar vertelt hoe oud hij is.

Van een printje en een enveloppe

2008-07-29T08:11:00.000-07:00

Er zijn van die kleine ongemakken als je toch vrij onverwacht intercontinentaal verhuist. Neem concerttickets die je al een half jaar geleden hebt besteld. Daar heb je niets aan als je aan de verkeerde kant van de oceaan zit. Nu zijn er veel handige sites, zoals StubHub om kaartjes te verkopen, maar als je dat dan hebt gedaan, en je hebt een koper, dan blijk je een label te moeten uitprinten. Shit. De printerinkt is nu echt op. Het label is niet te lezen. Waar haal ik de juiste cartridge vandaan in de VS? Nu weet ik mijn weg in de Mall's en de langs-de-straat-onherkenbare-shops om eten, drinken, boeken, films en kleding te kopen. En daar houdt het ongeveer mee op. Nog nooit heb ik me verdiept in printerspullen. Natuurlijk verkoopt de Apple Store geen printerinkt, alhoewel ik de printer daar heb gekocht. Probeer Kinko's, suggereert P. ver weg in de UK. Maar dan moet ik een kwartier rijden voor een printje. Bovendien wil de pdf niet overgezet worden op een UBS-stick. Errors, gotver. Zal ik zeker met mijn hele laptop naar Kinko's rijden, mooi niet. Er moet een andere oplossing zijn. Ik zoek op internet naar een winkel in de buurt met de inkt voor mijn printertype. Maar die zijn er dus niet. 'Order it online, you got it within two days', wordt vriendelijk uitgelegd aan de telefoon. Maar daar heb ik niets aan. De kaartjes moeten vandaag op de post, dreigt stubhub, anders gaat de verkoop niet door. Uiteindelijk bel ik vriendin J. op met de vraag of ik bij haar mag printen. Ik voel me lullig. P. en ik hadden haar de kaartjes beloofd, als we ze niet zouden verkopen. J. wist dan nog wel niet zeker of ze kon gaan, maar ze had geklonken alsof ze zin had in het concert. Schuldbewust leg ik mijn verhaal uit, maar ik heb me onnodig zorgen gemaakt. Het concert was J. bij nader inzien toch niet uitgekomen. Haar moeder wordt een dag van tevoren geopereerd en het voelt beter om naar het ziekenhuis te gaan, dan naar een concert, ook al is dat nog zo leuk. Opgelucht heb ik een kwartier later mijn printje. Nu nog een FedEx enveloppe, want daarin wil stubhub de tickets verzonden hebben. Bijna is mijn missie volbracht. In het postkantoor vraag ik om een enveloppe van FedEx. De mevrouw achter het loket kijkt me ijzig aan en antwoordt: 'We don't have them, we are the post office!' Met de nadruk op POSt en OFFICE. Stom, ik vraag bij het postkantoor om een enveloppe van de concurrent. 'Maar u hebt toch ook een huge postbus van FedEx voor de deur,' probeer ik nog. De vrouw kijkt me aan of ik een randdebiel ben. Zucht. 'No, I don't know where the FedEx office is'. Vorige week was ze nog zo aardig om X. in het postkantoor te laten plassen en nu dit. Geen humor waar het de concurrent betreft. Dan maar weer naar huis en op internet het dichtsbijzijnde FedEx-kantoor op te zoeken. Laat de dichtsbijzijnde nou in het Kinko's kantoor zitten. Had ik alles op een plek kunnen doen: printje en envelopppe. Zucht, zucht. Het is dat ik mijn geld terug wil van de tickets, want anders zou ik niet alsnog een kwartier in de auto gaan zitten, terwijl ik al twee uur onderweg ben. 'What do I have to pay?', vraag ik aan de man van FedEx, die de envelop voor me heeft uitgezocht, het label erop heeft gevouwen, de tickets erin heeft gedaan en dichtgeplakt. Hij kijkt verbaasd. 'Well, you may pay me, but this costs nothing.' En zo ga ik toch nog met een blij gevoel naar huis.

Big Brother...

2008-07-18T08:30:00.000-07:00

...staat in het venstertje van mijn telefoon.
Dus neem ik lekker niet op.
Ze bellen over van alles en nog wat op hier.
Insurances, fundraising, you name it.
En dan moet je weer van zo'n gehaaid salesmens af zien te komen.
Ik heb er allemaal geen zin in.
Ik luister wel naar de live voicemail.
Het is een organisatie die oude kleding inzamelt.
Dat is sterk.
Laat ik nou gisteren net een stapel oude kleding in dozen hebben gestopt.
Ik moet alleen nog uitzoeken wie mijn oude spullen wil hebben.
En nu belt zo'n club zelf!
Nou weet ik wel dat die call gerelateerd is aan ons 'Te Koop'-bord in de tuin.
De movers mailen ons ook al plat.
Iemand geeft makelaarsgegevens door aan instanties die voordeel kunnen hebben van je verhuizing.
Maar het 'Te Koop'-bord staat al twee maanden in de tuin.
Dus het blijft opmerkelijk dat Big Brother me nu ineens belt.
He must be watching me.

Gefacelifte Shrink

2008-07-16T18:42:00.000-07:00

Ik had moeite om haar niet aan te staren.
Nog nooit had ik zoiets in het wild gezien.
Een vrouw met een uit de hand gelopen facelift.
Haar gezicht was veel te strak getrokken.
Nu ben ik niet tegen faceliften.
Maar wel tegen chirurgisch geklungel.
Arme vrouw.
Het deed haast pijn om naar haar te kijken.
Als ze zou lachen zouden haar mondhoeken uitscheuren.
Haar ongetwijfeld grijze haar was roodgeverfd.
Dat doen de meeste vrouwen als ze grijs worden.
Daarom verf ik mijn haar niet rood.
Al vind ik het een prachtkleur.
De man van de facelift was er ook.
Een gewoon mannetje, ergens in de vijftig.
Hij heeft haar vast niet gevraagd zich te liften.
Vond hij totaal niet belangrijk.
Het zat in haar.
Ze moest flink ouder zijn dan hij.
Tenminste, zo schatte ik dat in.
Mijn voorland openbaarde zich aan mij.
En dat allemaal tijdens een BBQ met buurtbewoners.
Gillende kinderen, cheeseburgers, wijn uit plastic bekers.
En de gefacelifte mevrouw.
Ze was heel aardig en charmant.
Waarom ook niet?
Later vertelde P. nog wat onwaarschijnlijks over haar.
Ze is een shrink.
Een shrink!
Terwijl ik juist aan het bedenken was,
dat deze mevrouw heel erg een psychiater nodig had.

Educatieve tip: Young Indiana Jones

2008-07-15T10:48:00.000-07:00

Indiana Jones heeft met zijn Crystal Scull Star Wars van de troon gestoten. 7-jaar bouwt sindsdien India-Jones lego en speelt de gelijknamige Lego game. Hij vindt het jammer dat er geen comics over zijn held zijn, dus besloten P. en ik aan zijn Indiana-honger te voldoen door de TV-serie over 'Young Indiana Jones' te kopen. Tenslotte heeft 7-jaar 12 weken vakantie en veel vriendjes op vakantie in tweede huizen op Cape Cod. Dan is een tv-serie een fijne afleiding. Ik kijk mee, maar de serie verschilt enorm van de film. De enige overeenkomst is dat de hoofdpersoon dezelfde naam draagt. Ik zie lange shots van pyramides, van wild op Afrikaanse vlaktes of van schilderijen in het Louvre, al naar gelang de plek waarnaar jonge Indy afreist. Alles is met smaak gefilmd, maar de opnames zijn wel erg lang, steevast gevolgd door nog langere dialogen over deze onderwerpen. Relatief weinig actie, want actie kost natuurlijk teveel voor een serie, stel ik me voor. Toch vindt 7-jaar het niet saai. De Indy-betovering redt de serie, denk ik. Geduldig zit hij een verhandeling over een uitstervende bok in Afrika uit. Een dag later volgt hij tot mijn verbazing een langdurige uiteenzetting over de verschillen tussen de schilderijen van Picasso en Degas. Zijn interesse gaat zelfs zover dat hij meer werk van Picasso wil zien. Het zou kunnen zijn dat het een geslaagde poging van hem is om nog niet naar bed te hoeven, maar dat neem ik dan maar voor lief. We bladeren nog wel een half uur door alle schilderijen die staan afgebeeld in de biografie van Picasso. Indiana heeft voor elkaar wat een museum niet lukt: schilderijen zijn ineens niet meer saai, maar spannend en leuk. 7-jaar wil precies weten wat alles voorstelt en hij heeft meer vragen. Hij wil bijvoorbeeld weten wat het verschil is tussen iemand die botten van mensen opgraaft en iemand die botten van dino's zoekt. Zo vliegt onze culturele avond voorbij, met dank aan Indiana Jones.

The Shaws Experience...

2008-07-14T13:49:00.000-07:00

vond ik vreselijk toen ik hier net was.
Gangen tot het plafond gevuld met diepvrieseten.
Koud en overweldigend groot vond ik het.
Een vreselijke Amerikaanse supermarkt.
Bijna anderhalf jaar niet meer naar binnen gegaan,
maar vandaag lag het op de route.
And guess what?

Ik vond Shaws een ontdekking.
Alles te koop in de Shaws die over snelweg I90 is gebouwd.
En zelfs een liquorstore ernaast.
Dus ook een wijntje kon gelijk worden ingeslagen.
Waarom was ik niet eerder teruggegaan?
Hoe kwam ik nou bij die aisles met frozen food?
Het waren er maar 2 van de ongeveer 10.
Wat een verwrongen perceptie toen.
Of geldt dat juist nu?
Ben ik in verregaande staat van veramerikanisering?

'Sending?' vroeg de inpakker bij de Shawskassa.
'Huh?'
'Sending?' herhaalde hij nog een keer, haast geergerd.
Het kassameisje redde me.
'First time here?'
Ik knikte.
'We send your groceries down and put it in your car.'
Ze drukte twee nummers in mijn handen.
'If you give these downstairs, they give you your groceries.'
Wow.

'Pick up' stond op grote pijlen te lezen op de parkeerplaats.
Ik volgde ze met de auto.
Onder de Shaws blijkt een grote lopende band te zijn.
Alle ingepakte groceries hobbelen er overheen.
Ik overhandigde het meisje van de band mijn nummers.
'Trunk?' vroeg ze kort.
'Yes,' knikte ik en drukte in mijn auto de kofferbak open.
Terwijl ik zat, laadde zij in.
Best gek.
Met een klap ging de trunk weer dicht.
'You're done', riep het lopende band meisje met een tikje op het autodak.
Ik voelde me haast verwend.
Wat een service!

Knuffelgeweld

2008-07-13T21:07:00.000-07:00

'Cool' vond hij het superherogeweld van Iron Man. Nog opgewonden huppelt 7-jaar tussen de volwassen bioscoopbezoekers naar buiten, twee knuffels onder zijn arm geklemd. Op slag voel ik me eventjes een waardeloze moeder.

Popconcert

2008-07-13T20:12:00.000-07:00

Stel dat in NL 4 landelijk bekende bands gratis zouden optreden in een park. Dan heb je afzettingen bij het podium, no way dat je de bands van dichtbij zou kunnen zien als je later komt, want een overvol park met overal eet- en drinkkraampjes. En dan kom je in de VS bij een vergelijkbaar festival. Het was best druk om er te komen - overal auto's - maar in het park viel de drukte mee. Gek genoeg had iedereen stoeltjes bij zich, of kleden om op te zitten. Dat gold jong en oud, want ook oud komt hier naar popconcerten. Why not? De baby boomers zijn tenslotte al rond de zestig en zijn opgegroeid met popmuziek. Ongeacht de leeftijd waren er massaal koelboxen meegenomen. Alsof we op een grote picknick waren terechtgekomen in plaats van een concert. We werden er een beetje lacherig van. Het was een wonderlijke sensatie, maar ze speelden er echt, de bands die je dagelijks op de radio hoort langskomen. We hoorden en zagen alleen NeedToBreath, want X. hield het niet langer vol:'Zo saai een concert.' We waren laat, maar konden op ons gemak vrij dicht bij het podium komen. Er waren geen dranghekken. Iedereen hield keurig afstand, zonder dat er veel politie op de been was. Politie was alleen te vinden bij de tent waar bier werd verkocht. Budweiser light, want dat wordt veel geschonken tijdens evenementen. Je kunt er gewoon niet dronken van worden, al sla je een krat achterover. Alleen in de tent mocht bier worden gedronken, daarbuiten niet. Om er binnen te komen moest je 21 zijn en ook nog een ID laten zien. Er werd streng op gecontroleerd. Geen ID, geen bier. Dat gold dus ook voor mij en anderen die duidelijk de 21 waren gepasseerd. Zo stond P. alleen met een biertje in de tent, voorzien van een polsbandje dat hij een legal alcohol consumer was. X. en ik stonden buiten met een watertje. Dus terug naar het concert, waar we een topplek vonden achter het podium. Ruim zicht en na afloop van het concert klom de zanger van NeedToBreath van het podium, liep rakelings langs ons heen, druk kijkend naar zijn Black Berry, de crowd in, zonder dat hij lastig gevallen werd. Behalve een beetje door ons, want dan wil je toch een foto van zo'n moment, al is het een matig met de telefoon gemaakt plaatje. De zanger is degene met het blauwe hemd en zwarte broek op de foto, rechts van de erg fijne security man. Al met al was het erg relaxed, een concert op deze manier.

Baarden

2008-07-08T13:54:00.000-07:00

Wat me vorig jaar gelijk al opviel in de New Englandse mannenlook was de ringbaard.
Op de foto een voorbeeld, gedragen door Red Sox catcher en medestraatbewoner Jason Varitek
In NL kan die baard al jaren niet meer.
Weggejouwd door Youp van het Hek.
Niemand wil een 'pratende kut' op zijn gezicht.
Maar hier heeft niemand er last van.
Volop ringbaarden in het straatbeeld.
Ook veel gladgeschoren gezichten.
En eigenlijk erg weinig stoppels.
Met een baard van een paar dagen kun je niet aankomen op je werk.
Not done.
Je kunt je baan om minder verliezen.
Amerikanen kijken wel uit.
Wel zag ik collega's van Harvard ineens met echte baarden lopen.
Korte, getrimde baarden.
Toch zijn het baarden.
Zou het een hernieuwde opleving van 'showing of wisdom' zijn?
En alhoewel de collega's niet retro hip zijn,
vind ik het wel iets seventies hebben.
Maar dan op een hele ouderwetse manier.

Taal Bloopers II

2008-07-06T20:32:00.000-07:00

'O, Midget Golf?'
P. zei dat nadat collega's hem vertelden wat het company uitje zou zijn.
Verbijsterd keken ze hem aan.
'You mean Mini Golf?', vroegen ze.

Ons Nlse midget golf betekent hier niets minder dan een soort dwergwerpen.

7 people shot, 3 dead in Boston holiday weekend

2008-07-06T20:26:00.001-07:00

In NL zou dit landelijk nieuws zijn.

Taal Bloopers

2008-07-04T08:41:00.000-07:00

'How do you call that..., in your hair?'
Hardop dacht ik na en vulde het 'that' daarna in met het Nederlandse woord: 'klit'.
Geschrokken keek de paardrijlesmevrouw me aan.
'That's an adult word,' vervolgde ze iets zachter, terwijl ze naar X. keek.
X. probeerde de verwarde manen van een pony uit te kammen.
O ja, stom, dacht ik, maar moest grijnzen om de reactie van de paardrijlesmevrouw.
Omdat ik echt het woord niet wist, greep ik maar een ponyharenklit vast en wees erop.
'O, a knot,' zei ze.
'Yes, a knot.'
Toen moest ze ook lachen.
We waren nog maar net in Amerika.
En je denkt dan een aardig mondje Engels te spreken, maar al die huis-tuin-en-keuken-woorden en -uitdrukkingen blijken dan behoorlijk lastig te zijn. Krankzinnige half Nederlands-Engelse versprekingen zijn dan het gevolg.
Vriend J. vertelde in dat verband een geweldige anekdote. Een Nederlander begon zijn verontschuldiging voor zijn te laat komen op een meeting met een 'Sorry, I've got late.' En dan op zijn NL-Engels uitgesproken, zodat het als 'laid' klonk.
Wie denkt dat het hier alleen om seks gaat, heeft het fout, maar daarmee begon mijn Engelstalige blooperverhaal wel.
Als je 'Van Beveren' heet, wordt het lastig.
'How do I pronounce your name?'
Je wilt hier geen 'Biever-en' heten, met de nadruk op 'Biever'.
Bevreemde grijnsblikken zijn dan je deel.
En de uitspraak 'Befferen' is ook niet echt fijn.
Dus laf zoek ik nu soms een uitweg door te zeggen dat ik 'de J.' heet.
P.'s achternaam dus.
Gemak gaat soms voor emancipatie:-)
Wordt vervolgd...

Weer een gek geluid

2008-06-13T15:38:00.000-07:00

Niet zolang geleden had de piano kuren met een weird geluid, maar dat was maar 1 avond. Deze week klonk er om de zoveel minuten een irritante piep uit de basement. Ik kon het geluid alleen niet precies traceren. Zou het iets elecktrisch zijn in het stookhok. Maar ik kon geen wijs uit de wirwar van buizen, draden en ketels. Dat de power uitviel, deerde de piep niet. Even hinderlijk bleef hij aanwezig. Zou het dan iets met het water te maken hebben? Het lukte me niet om hem te vinden. En P. was er ook niet. Niet dat hij zo technisch is, maar 2 weten meer dan 1. Ik besloot te wachten tot hij terugkeerde uit de UK en niet onze landlord te bellen. Met dit huurhuis is al zoveel mis geweest en ik ben al zo vaak kwaad geweest op de landlord dat ik geen zin in zijn gezicht had. Dan liever een piep. Na een dag hoorde ik hem al niet meer zo. Ook X. legde zich bij de piep neer. Alsof hij erbij hoorde. Na twee dagen werd de piep al iets vertrouwd. Een soort 'cricket on the hearth'. Best gezellig. Op dag vier leek de piep ziek te zijn. Hij leek minder krachtig. Ik begon me al een beetje schuldig te voelen. Zou het een beest zijn? Maar een beest piept toch niet 24 uur per dag om de zoveel minuten? Nee, het moest iets van een apparaat zijn, maar wat? De makelaar bracht opheldering. Ze probeert dit op zich prachtig gelegen, maar gebrekkig gerenoveerde huis te verkopen. 'O, I know that sound. It must be a smoke detector with an almost empty battery.' Pfff, dat was het dus, maar waar zat het kreng dan. Het hele huis zit vol met van die kleine witte potjes. Geen idee dat ze zo'n herrie konden maken. Dat moeten ze doen bij brand, niet als hun batterij leeg is. Het kostte toch nog moeite om de juiste te vinden, omdat er zoveel witte rookmelderpotjes in dit huis verstopt zitten. Maar 3 piepen later hadden we hem. Hij zat in de basement in het halletje tussen de slaapkamer en de kamer waar games worden gespeeld. Hij lag op een paar buizen en zei piep, totdat ik hem ontdeed van zijn batterij. Stilte, ik zou de piep bijna missen, maar de makelaar zei vol ongeloof: 'I can't believe you lived here the whole week with that terrible noise.'

Doggies Birthday Party

2008-06-12T19:23:00.000-07:00

Toen ik het zo over verjaardagsfeestjes had, schoot me ineens een ander feestje in gedachten. Vorig jaar was dat, in het Coldspring Park in Newton, vlakbij Boston. Bloedheet weer, teckel uitlaten met X. Niet alle hondenbezitters wandelen, sommigen parkeren hun auto vlakbij een veldje, het zogenaamde hondenveldje, waar ze lui samenklonteren om hun viervoeters te laten spelen. Ja, zo noemen ze het: playing together. 'Hi, how are you,' groette ik en voegde me bij het groepje. En dan sta je een kwartier bij elkaar te chitchatten, mostly about dogs. 'Does he like an ice cream', vroeg een van de vrouwen. X. keek al blij. Dat wilde hij wel, zeker met dat warme weer. De vrouw keek verschrikt. 'O no, I'm so sorry,' ging ze verder. 'I didn't mean your son, but your dog.' Verbluft keken we haar aan. Zonder iets van onze gemoedstoestand te merken, ging ze verder.'It's my dog's birthday. So I bought a treat for the other dogs. May your dog have one?' Blij vragend keek ze me aan. Vol ongeloof over zoveel rariteit knikte ik ja. 'No, she is not allergic.' Het moest niet gekker worden. En zo kreeg onze teckel haar eerste peanutbutter icecream. 'She loves it,' kirde de gulle geefster. X. vond het prachtig. Hij was al snel over zijn teleurstelling heen dat niet hij, maar de hond een ijsje kreeg. Dat had hij nog nooit gezien. Honden die ijsjes eten. Ik had het ook nooit gezien. 'You can buy them at Shaws,' vertelde de vrouw, toen ze merkte dat we het fenomeen hondenijsje niet kenden. De teckel likte haar ijsbekertje schoon op. 'They are specially made for dogs.' Ik moet er ook niet aan denken om een pindakaasijsje te eten. De teckel wel, maar tot op heden is het er niet meer van gekomen.

American birthday party

2008-06-11T18:35:00.000-07:00

X. is al weer een tijdje 7 jaar. Eind december was zijn verjaardag. Hij gaat hem nu eindelijk vieren in de VS. Dat klinkt alsof P. en ik walgelijke ouders zijn, maar ik kan daar tegenin brengen dat X. zijn verjaardag, tijdens ons bezoek aan NL, al twee keer had gevierd: een keer voor de grote en een keer voor de kleine mensen. Voor de vriendjes in de VS zouden we zijn verjaardag later vieren. Dat het juni zou worden, hadden we toen niet bedacht. Maar X. is al lang tevreden. Best fijn vindt hij het om twee keer in het jaar zijn verjaardag te vieren. Na een jaar weten we ook een beetje hoe dat hier werkt, een verjaardagsfeestje. Het is niet als in NL 6 of 8 kinderen uitnodigen, cadeautjes uitpakken, taart eten, met z'n allen leuk koekhappen, snoepzak mee en klaar. Nee, het is in Amerika allemaal anders en in deze wijk ook groter. Vaak wordt er een kind of 20 uitgenodigd en omdat geen mens al die kinderen in huis wil of kan hebben, wordt er meestal iets afgehuurd: een sportzaal of zwembad met activiteiten, een zaal in het buurthuis, alwaar een deskundige een programma van een uur houdt naar keuze. Het kan over insekten gaan, kleine zoogdieren of een science-programma, alles geillustreerd met de real thing. Dus als het over dieren gaat zijn er echte dieren en bij science is er zand van de maan en een raket die afgeschoten wordt. Voorts is er taart en vaak ook nog pizza, zodat de kinderen geheel voldaan verder aan hun dagprogramma kunnen. Ouders hebben er geen kind meer aan. En er gaat een 'goody bag' mee. Een paar snoepjes zitten erin maar niet teveel, want suiker is slecht. Amerikanen zijn daar erg van doordrongen. Dus is de bag gevuld met spullen die op zich een tien dollar cadeau retour vormen. Het varieert van tattoos, stickers en pennen tot knuffels en ballen. Het is allemaal ongekend en veel in onze Hollandse ogen. De jarige gaat naar huis met een enorme stapel cadeaus. Een goed gebruik in de Boston area is dat de jarige niet gelijk alle cadeaus openmaakt. De gevertjes raken niet gefrustreerd als hun cadeautje pas als laatste wordt uitgepakt en de ouders hoeven zich niet opgelaten te voelen als hun gift kleiner is dan de rest. Iedereen blij, hoewel X. dat in het begin wel raar vond. Liefst zou hij gelijk al zijn cadeaus openscheuren, maar inmiddels weet hij dat dit niet hoort in de VS. Vandaag hebben we voor een klein vermogen goody bags en inhoud gekocht. De taart wilde X. niet. Hij houdt niet van taart. Dus dat scheelt een behoorlijk bedrag en tijd, want nu hoef ik geen bestelde taart op te halen zaterdg aan de andere kant van de stad. X. wil gewoon ijsjes, vindt hij veel lekkerder. Na de pizza, dat wel, want zijn partijtje is op het voor ons krankzinnige tijdstip tussen 6 en half 8 's avonds, en dan ook nog op zaterdag. Dat is overigens niet gek voor Amerikanen. Ze vinden het heel gewoon en wel handig. Kunnen zij even borrelen terwijl wij alle kinderen hebben. Gelukkig hebben wij ook een soort Monkeytown maar dan groter afgehuurd, met drie personeelsleden die ons ter zijde staan en alles regelen van ballonnen, drinken en servetten voor bij de pizza. Heerlijk, we zijn er klaar voor en X. kan niet wachten, zo zin heeft hij in zijn eerste Amerikaanse birthday party.

Dubbele baan

2008-06-10T20:58:00.001-07:00

Nadat ik een blog over mijn fijne luxeleven heb opgeschreven, zoals hieronder, moet ik van mezelf, politiek correct als ik ben, gelijk een corrigerend stukje schrijven. Ik moet mijn plaats weten van mezelf. Zo bezweer ik mijn luxedemonen die me trachten te verleiden tot luxeland, alwaar ik gelijk Pinokkio's foute vrienden zal veranderen in een ezel, of erger. Een van de keerzijden van dit prachtland dat VS heet, is recessie, al kunnen de media dit woord nog steeds niet goed uit de strot krijgen. Veel ervan merken doen we niet. We hebben werk en leven in een luxewijk. Onbekommerd gaan we dan ook naar de mall om een grillpan te kopen in plaats van een BBQ, omdat we niet van die BBQ-mensen zijn, vooral omdat je dan zo'n BBQ in elkaar moet schroeven, net als een IKEA-kast. Brrr, heel vervelend, nee dan een grillpan. Weinig gedoe, zelfde effect en ook nog zonder aanbranden. Bij de Crate and Barrel verdiepten we ons in het soort pan, want er waren diverse grillpannen, todat ineens een stem klonk. 'Don't you work at the same company as I do?' De Crate and Barrel mevrouw had het tegen P. Ik zag dat hij als een razende al zijn collega's afging in zijn hoofd, maar haar niet herkende. Ze redde hem door te vertellen dat ze altijd in het gebouw had gewerkt waar hij pas ingetrokken was. Daarna was het even stil. Werkte ze nu bij Crate and Barrel en niet meer bij P., of zat het anders. We voelden ons ongemakkelijk want we wisten ergens wel wat ging komen. Wij gingen achteloos twee dure grillpannen kopen, omdat we niet echt konden beslissen, terwijl zij een tweede baan had bij Crate and Barrel. Moeilijk deed ze er niet over. Zoveel Amerikanen hebben een tweede baan om rond te kunnen komen. En het was best leuk bij Crate and Barrel. Ze zei het zo vrolijk dat ik het haast zou geloven als ik niet beter wist. Het is net zo als onze Mexikaanse gardeners. Ze komen altijd in het weekend. Best vervelend als je net lui in de tuin rondhangt. Toen P. ze een keer vroeg of ze niet door de week hun ding konden doen, zeiden dat ze dan moesten werken. 'Isn't this a job?', vroeg P. verbouwereerd door dit antwoord. Ja ook, maar de tweede werd ons duidelijk. Ook toen volgde een ongemakkelijke stilte. Sindsdien geven we de Mexikanen extra vette fooien en drinken en een fles wijn mee in een poging dat ongemakkelijke gevoel af te kopen. Ik zou Obama stemmen als ik stemrecht zou hebben om alles te veranderen, maar ja, wat hebben al die dubbele baners aan die wetenschap?

Juiste plek

2008-06-10T20:45:00.000-07:00

Soms zijn er van die dagen dat je zeker weet dat je op de juiste plek woont. Met de skivakanties nog steeds in mijn achterhoofd laat ik puffend de hond uit. Wat een fijn extreem land is de VS toch. Het kwik nadert de 40 graden, maar binnen wacht de koele airco en glazen ijswater. Twee jongetjes vermaken zich daar uitstekend. Vriendin J. komt langs. En later belt vriendin A. op of ik niet naar de pool wil komen. Dat wil ik wel en X. helemaal. Iedereen blijkt aardig. Ik krijg witte wijn aangeboden. Pizza's worden aangerukt. Ik dwaal rond de pool en chat met deez en geen. X. zwemt rond met vriendjes. Ik voel me alsof ik op vakantie ben. Dat de power uitvalt draagt alleen maar bij aan dat gevoel. Ik heb heel wat vakanties op Griekse eilandjes bij kaarslicht doorgebracht. En nu dan eindelijk in eigen huis met dezelfde extreme temperatuur. X. heeft een vampierenboek voor het naar bed gaan. Dat hoort helemaal bij kaarslicht. Hij bijt nagels van de spanning. Jammer genoeg floept juist dan het licht weer aan.

CHANGE

2008-06-03T19:43:00.000-07:00

Zonet gekeken naar geschiedschrijving. Obama wint de Democratic kandidatuur. Ik had kippenvel. Nu maar hopen dat Hillary zijn running mate wordt. Dan pas kan McCain verslagen worden.

Moedervlek

2008-05-12T13:09:00.000-07:00

19 moedervlekken telde 7-jaar met mijn hulp bij zichzelf. Ik had er honderd, en vond dat belachelijk veel, maar mijn aantal verbleekte bij de meer dan honderd alleen al op P.'s rug.

Mass Drivers License

2008-05-09T13:33:00.000-07:00

'Unfortunately I have to tell you, that you've passed.' Hij zei het zo onbewogen, dat ik even lamgeslagen was. Shit was ik nu...? 'That's a good thing', zei hij eindelijk met iets dat op een glimlach leek. Hij gaf me mijn voorlopige drivers licence en hees zijn enorme, dikke lijf uit mijn kevertje, na een kort beleefd: 'Ladies'.

It's a different thing, getting you Massachusetts drivers license. P. en ik moesten wel. Na een jaar in de US is het illegaal om te blijven doen wat je al die tijd deed, namelijk rondrijden met je Nederlandse rijbewijs. Na een jaar in de US geresideerd te hebben, kan de politie je bekeuren en erger - tenminste dat wilde de mevrouw van het Consulaat in Boston ons doen geloven - al rijdt iemand anders tegen je op, dan nog is het nog jouw fout. 'You shouldn't have been there in the first place' zonder geldig rijbewijs. Ook de verzekeraar bemoeide zich ermee, hij wilde ons nog best anderhalve maand verzekerd houden zonder geldig rijbewijs - vanaf april waren we een jaar hier - maar 16 mei moesten we een Mass' drivers license hebben, zo niet dan geen verzekering meer. We moesten er dus echt aan geloven.

P. kopieerde 2 dikke pakken stencils, 1 getiteld 'Rules of the Road' en een andere met wetgeving en feiten - er staat in welke straffen je krijgt als je rijdt met een slok teveel op, hoeveel verkeersdoden worden veroorzaakt door alcohol, wat je allemaal moet en niet mag tussen je 16de en 21ste. Deel 1 was best nuttig, maar deel 2 vreselijk saai, but impressive. De straffen in de VS zijn niet mals als je iets fouts doet, zoveel werd me wel duidelijk. J.P. - ook Hollands - had gewaarschuwd ook deel 2 te leren. Hij was gezakt vanwege teveel vragen over junior drivers, maar ik dacht, ach, hoeveel kans heb ik nou dat ik precies hetzelfde examen krijg. Erg foute gedachte.

Het aanvragen van het examen was een peuleschil. In NL zijn de wachttijden een gruwel, las ik van de week nog in het nieuws. In MA ga je gewoon naar een drivers license kantoor om na registratie - met de nodige papieren waarover later wellicht meer - direct je schriftelijke examen te doen. Als je zakt mag je het eindeloos overdoen diezelfde dag, als je steeds maar weer opnieuw de fee betaalt van ik meen $20,-.

Ik haalde de written test in een keer, maar wel op het nippertje. 15 van de 20 vragen moesten correct zijn. Lastige vragen mag je tot het laatst bewaren van de computer, maar toen ik alle alcolpercentagevragen en junior drivers law vragen had weggedrukt voor later, bleek ik nog maar 11 van de 20 goed te hebben. Shit. De rest moest ik gokken. Had ik nu toch maar dl 2 geleerd, zoals J.P. had gezegd. Gokken. Bij vraag 14 - ook fout - ging P. weg uit het hok. Bij vraag 18 zat ik nog steeds maar op 13 goed. Kut, maar daarna had ik het geluk aan mijn kant en gokte zomaar de laatste vragen goed, precies 15 van de 20, P. had er 18 goed.

Na een telefoontje konden we twee dagen later achter elkaar de roadtest doen. M. was zo lief om onze host te zijn. Je hebt een host nodig om je terug te brengen naar huis, mocht je zakken voor je examen. De host heeft verder geen functie, moet zelfs zijn of haar mond houden tijdens de test, want op praten staat een onmmiddellijk zakken, lazen we op een aangeplakt papiertje in de office. M. zag dit pas later, toen ze al hulpvaardig in het NLs P. had willen helpen. 'Mam, please', was de berisping geweest van de examinator, maar hij was de kwaadste niet. P. was geslaagd. 'Ach, het stelt niets voor', zei hij. 'Het duurde hooguit tien minuten.'

Ik had moeten wachten. Alleen de kever was een geschikte examenauto gebleken, want de examinator had een handrem nodig waar hij of zijn bijkon, in het midden dus. Het examinatorschap blijkt een mannenbaan te zijn. Alleen mannen stonden met papieren achter de office op slachtoffers te wachten. De mijne was zoals gezegd een hele dikke norse. Met moeite perste hij zich in de kever. Mijn arme autootje kreunde onder zijn gewicht. Gelukkig stak hij zijn hand uit, die ik blij schudde, terwijl ik mijn naam zei. Hij zei alleen 'papers please'. Zucht, het begon verkeerd. Daarna bleek M. aan de verkeerde kant achterin te zitten. In haar ogen las ik dat die plek bij de vorige examinator geen probleem was geweest, maar ze hield wijselijk haar mond. Praten zou bij deze meneer zeker zakken betekenen.

Toen mocht ik wegrijden. Door de omvang van de examinator raakte ik steeds zijn linkerbeen als ik schakelde. Hij deed geen moeite zijn been een beetje in te trekken - dat kon hij waarschijnlijk ook niet vanwege zijn omvang - het maakte de rit nog ongemakkelijker. Ik voelde me steeds nerveuzer, ook al ging alles goed, totdat ik een parkeersteek moest maken. Ik raakte de stoeprand en moest nog een keer steken. Toen sloeg mijn motor af. Het zweet brak me uit. 'I've got almost 30 years my drivers licence and I'm still nervous.' Stom, waarom kan ik mijn mond niet dichthouden. Hij vroeg daarop: 'Why? Are you nervous that some one criticize your driving stile?' Alle antwoorden zouden fout zijn bij deze man, dat wist ik zeker. Hij vervolgde: 'Because you could hit a curb?' In mijn nood antwoordde ik:' Yeah, maybe.' 'You just did', ijsde hij er achteraan. Shit gezakt, dacht ik. Gotver, rotvent. Vanwege een opgebroken weg was ik gedwongen extra lang zijn been te aaien.

Back behind the office sprak hij zijn pseudo grappige woorden, ik haatte hem diep een paar lange seconden, maar daarna had ik een sensatie die ik al jaren niet meer had gevoeld. IK WAS GESlAAGD!!! HURRAY!!

Jerry van de kennel

2008-04-29T12:01:00.000-07:00

Gisteren haalde ik de katten op van de kennel. Kat Bo ging moeiteloos van kennelhok in de reismand. Toen was bange Bus aan de beurt. 'This cat isn't so friendly,' zei de kennelman en zekerde de mauwende angstkat in de reismand. Ineens zag ik dat er 'Jerry' op zijn name tag stond. Even wilde ik roepen: 'What a coincidence!', maar ik klemde mijn tanden op elkaar. Dat had Jerry vast vaker gehoord. Niet leuk, maar ik kon een brede grijns niet verbergen toen ik mijn 'kitty cats' van hem overnam.

Stewardessen

2008-04-28T12:26:00.000-07:00

'Nou ja, belt hij me om te vragen welk shirt hij moet aantrekken. Daar moet je een man voor zijn.' Ze klapt haar mobieltje dicht en gaat met een veelbetekenend gezicht weer bij haar collega's achter de desk zitten. Ik kijk naar haar gepolijste uiterlijk. Ondanks zaterdagavondborrels en laat naar bed, is ze op zondagochtend 8 uur helemaal gesteven en gestreken. Ik vind het knap. Ze is vast het type vrouw dat ooit ging samenwonen en tegen vriendinnen zei: 'Ach, mijn vriend is een schat, maar iew.... zijn kleding is vreselijk. Totaal geen smaak. Maar ja, daaraan kun je sleutelen nietwaar?' Ik zie de vriendinnen instemmend lachen. Ja, dat kennen ze wel. Welke vrouw heeft nou niet de drang om te sleutelen aan de kledingkeuze van haar partner, al is het maar af en toe? Maar deze perfecte dame lijkt me een controlfreak. Elke foute combinatie wordt hard afgestraft. Waarom zou hij haar anders op haar werk bellen over een shirt? Haar deskcollega's zijn net zo erg. Keurig zijn ze alledrie. Vanaf hun gelakte nagels, tot hun gepoetste schoenen. 'Ik weet er alles van', antwoordt de een. De ander geeft advies: 'Ik leg alles voor hem op kleur in stapeltjes. Dus broek, hemd, sokken. Kan hij zich niet vergissen.' Een jongen met een rugzak stoort door te vragen of er nog plek is op de vlucht van Amsterdam naar Boston. De KLM-stewardessen schieten moeiteloos in hun klantvriendelijke rol. Alsof ze geen gesprek voerden onderling. Ook dat vind ik knap. Voor de zeker honderd andere slaperige reizigers die met mij wachten tot het boarding lampje gaat branden van het vertraagde vliegtuig verzorgen ze weer een totaal nieuwe voorstelling.

Fifties neon landmark te koop

2008-04-12T14:58:00.000-07:00

De laatste neonreclame uit de jaren vijftig in de greater Boston area is weggehaald, meldt Boston.com. Dat is jammer, want die fijn foute neon-ads horen toch wel bij Amerika's historie, de fifties met stoere gangs en zuurstokkleuren. Natuurlijk had ik teveel films gezien, maar toch was ik een kleine vijftien jaar geleden een beetje teleurgesteld toen ik voor het eerst in NY City was. Wel van die grote gele yellow cabs, maar geen enorme slagschepen van auto's met veel chroom in babykleuren. Geen ruitenbroeken en andere foute combinaties waar Amerikanen beroemd om waren, maar wel graffiti, een heuse achtervolging met een gun vlakbij me - niet fijn overigens - stoom uit de afvoerputten - net zoals in de film - vrouwen in mantelpak op sneakers met pumps in een plastic tasje, veel mensen op straat met koffie in grote papieren bekers en volop bagels met creame cheese. De stoom uit de putten is er nog - heel fijn - de koffie in papieren bekers ook, net als de bagels, de vrouwen met pumps in plastic zakken zijn weg, en Manhattan is gelukkig een behoorlijk veilig gebied geworden met nog genoeg graffiti overigens en ook de yellow cabs zijn nog steeds volop aanwezig. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de wereld steeds meer eenheidsworst wordt, aan de buitenkant dan. Dus redt Amerikaans erfgoed. Als het ding niet zo groot was, zou ik hem zelf kopen: wie mailt naar preer@globe.com, om een bod te doen op een origineel, fifties neon Dunkin' Donut landmark.

Lentechat in Boston

2008-04-11T14:24:00.000-07:00

Het is 20 graden, overal eekhoorns, ontluikend groen, rammende spechten op bomen, vogelgefluit en alles wat je verder bij lente in een bos kunt bedenken. Maar er moet gewerkt worden, mijn 'cubicle' mag dan wel middenin spring forest staan, maar de wereld met NL's rotweer en arbeidsethos komt bij me binnen via Google talk. Vriendin en tevens collega S. meldt zich: 'D. bedenkt dat we maandag tussen 2 en 3 ff de relatie tussen statistiek en ads gaan doornemen.' Een eekhoorn springt in de zon van de tak naar tak. Ik volg hem met mijn ogen en zou buiten willen zijn. Ernstig afgeleid tik ik vervolgens: 'Huh? Wat is ads? Klinkt als adhd.' Vriendin S. tikt terug: 'Hi, hi, advertenties.' Hmpf.

Kojak op Hulu

2008-04-10T08:33:00.000-07:00

'Heb je wel eens van Hulu.com gehoord,' vroeg ze. 'nee,' zei ik, terwijl ik me afvroeg wat het kon zijn. Een site voor kinderen? Info over Hawaii? Maar dat was het allemaal niet. Nee, het is een site waar je gratis films en tv-series kunt zien. GRATIS. En dat in het land waar je voor heel veel je knip moet opentrekken. Wel moet je voor films die niet geschikt zijn voor kinderen Hulu-member worden, maar ook dat is gratis.

Hulu schrijft dat de site nog niet zo lang bestaat. De kijksite bestaat van reclame-inkomsten. Ik vraag me af hoe, want voor Amerikaanse begrippen zijn er erg weinig commercials in de series en films. Hulu zal wel bezig zijn met een marktaandeel te verwerven, want in de toekomst moet er misschien wel geld voor de diensten worden gevraagd, waarschuwt de site, maaar wie dan leeft, wie dan zorgt. First a trip to memory lane.

Kojak. Het sekssymbool van de seventies, mijmer ik. Eens even kijken. En ja, ik kan weer begrijpen waarom alle vrouwen zo op deze kale, met behoorlijk overgewicht in pak gestoken politieman vielen. Starsky en Hutch, ook leuk, maar oei, wat slecht geacteerd. Dat kon ik me niet herinneren van vroeger, maar ik ben nu wat ouder, wellicht wijzer en versta wat beter Engels, misschien dat ik het daardoor zo beneden de maat vind, maar leuk blijft hij, de originele Huggy Bear uit de serie. Zo klik ik door. Ach The A-team, Night Rider, The Partridge Family, Battle Star Galactica en nog heel veel meer- allemaal erg fijn uit de oude doos. Maar ook nieuwere zaken, zoals een geweldige kidsserie, Fudge, waar X. een luisterboek van heeft en zijn favoriete Family Guy - vooral ook geweldig voor grote mensen. De films zijn van oude Monroes tot recenter spul, ook leuk, maar al via zoveel kanalen te zien. Die oude series blijven voor mij de verrassing.

Het beeld van al het materiaal is van hoge kwaliteit en na aanklikken gelijk te zien, zonder dat je eindeloos moet wachten tot alles is gedownload. Nu moet ik zeggen dat we hier de snelste internetverbinding ever hebben, dus elders kan het minder zijn. Ik klik verder, veel Brits, The Office, maar ook Monty Python. Even kijken en plots ben ik terug in het hier en nu van de States. Monty Python is alleen geschikt voor een mature audience. Huh?

Nichtje Y. vertelde al dat ze tijdens haar verblijf in de VS Amelie had gezien. Tot haar verbazing mocht de film niet in high school worden gedraaid. Mature audience only. Het moet niet gekker worden, maar Amerikanen zijn nu eenmaal preuts. Ik weet het, dubbele moraal, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Ik ga lekker een Kojakje kijken:-)

Praatje in het park - a view on VS vs NL

2008-04-06T12:45:00.000-07:00

'What's your dog's name?', vroeg hij.
Standaardzin uit 'Socialising voor hondenbezitters'.
'Vos', zei ik.
Het blijft een moeilijke naam voor Amerikanen.
'Bush?', vroeg hij. 'Like the President you mean?'
Ik zag hem fronsen.
Shit, had hij met het foute kamp een praatje aangeknoopt.
'No, of course not,' zei ik.
'Her name is Vos.
That's a Dutch name.
It means Fox in English.'
HIj lachte en ik lachte mee.

'So you're from the Netherlands?'
Ik knikte.
'Wow....what on earth are you doing here?'
Dat had ik nog niet eerder gehoord.
De meeste Amerikanen zijn proud of their country.
Ze vinden het de gewoonste zaak van de wereld dat je in de States wilt wonen.
Natuurlijk wil je hier wonen.
Maar hij vond dat belachelijk, dat was duidelijk.
I was wrong after all.
'I would love to go to Europe forever,' vervolgde hij.
'If it wasn't so expensive with that low dollar.
So tell me, what brought you here?'

Ik begon over 'work' en 'nice experience to live abroad for a while'.
Hij was niet overtuigd.
'And then you go to the States?' vroeg hij ongelovig.
'A country in recession.
A country that elected Bush for the second time.'
Hij keek me aan of ik gek was.
'I wouldn't go there,' besloot hij.
'Most people here didn't vote for Busch' vergoeilijkte ik.
'If Massachusetts could choose their own President, it would be a Democrat.'
Hij knikte en ik vervolgde.
'And the people are friendly here in this town.
They are less individualistic than in Europe, or perhaps I must say, less individualistic than in big city's.'
Ik vertelde over de fantastische school en de vriendelijke ouders die ons steeds op bezoek vragen.
'They don't do that as much in the Netherlands.'

'But the Dutch have a good health care system,' zei hij.
Ik kreeg te horen dat zijn moeder pas was overleden.
Hij had haar drie jaar verzorgd.
Veel hulp had hij niet gehad.
'The American health care system stinks.' zei hij bitter.
Hij heeft gelijk.
De gezondheidszorg is in de VS onbetaalbaar en dus onbereikbaar voor velen.
Voor ons als expats wordt het betaald door de baas.
Ik voelde me beschaamd.
In rich men's country zou je haast vergeten wat werkelijk belangrijk is.
'You're right,' zei ik.
'In the Netherlands we still have health care for everybody.
And the Dutch system still got money to pay the eldery a kind of minimum wage when they are 65.
That's a great thing.
I always feel embarrassed here when a man in his seventies is putting my groceries in bags in the supermarket.
I really think he shouldn't have to work, but sit in his rock at home.
And when you haven't got a job you get money too.
You don't need an expensive unemployment insurance like people here to get the basics.
Those are really good things.'
Hij knikte.

Toch wilde ik nog wat positiefs over de States zeggen.
'The strange thing is, considering they have all these benefits, a lot of Dutch are complaining about what they don't have. Americans don't seem to do that as much.'
Hij lachte en verzuchtte:
'Boy, I sure wish I could live in your country, always having money for housing, food and health care and complain all day.
It must be heaven.'

'The River - Boston's Independent Radio',

2008-04-01T12:29:00.000-07:00

klinkt het vaak in de auto, met een flinke pauze tussen 'River' en 'Bàààstùn's', zoals New Englanders de stadsnaam lekker langgerekt uitspreken. X. kan het perfect zeggen. Ik hoor de naam van de zender vaak, als inmiddels trouwe River-luisteraar, want de River-mensen willen weten wie ze zijn. Gelukkig is de stem van River Jock Bob Stuart van een zeer aangename donkere kwaliteit, die haast net zo fijn klinkt als de meeste River-songs. Ben ik te lyrisch over een zender? Ik dacht het niet. 'Niet te geloven, wat een geweldige muziek draaien ze hier op de radio', verzuchtte vriend R. laatst enigszins jaloers toen hij de River hoorde. 'Wat een verschil met NL.' En zo is het. Het is net of ik naar mijn eigen i-pod luister, als ik de River aan heb, maar dan met soms best irritante reclame, maar ook met regelmatig een fantastisch nieuw nummer dat ik nog niet kende en ook wil hebben. Het is wel witte muziek, die de River op werkdagen draait, geen rap, hip-hop of world music, maar goed dat moet ik dan maar via andere kanalen horen. De River heeft vooral veel Coldplay, Amy Winehouse, Damian Rice, Green Day, U2, John Mayor en alles wat daaraan verwant is. Erg fijn. Voor muzieklijstjesliefhebbers als P. heeft the River een lijst top songs online met - als aanwezig - de bijbehorende clip en de links naar i-tunes en Amazon.com, zodat je gelijk tot aanschaf over kunt gaan. En het kan nog leuker: voor mensen zoals ik die een liedje in de auto horen, maar niet meer weten wie het precies zong - speciaal voor die mensen heeft de River een Song Log, waarin je per uur van de dag kunt nagaan wat er gedraaid is, met ook weer bijbehorende clips en links naar i-tunes. Pas heb ik nog met P. Landon Pigg - tja, what's in a name - Falling in love in a coffeeshop aangeschaft via i-tunes. Prachtig liedje. En weer een nieuwe bezigheid erbij: 's avonds liedjes ontdekken en kopen via de River. Join us!

Fckng Matt Damon

2008-03-27T18:52:00.000-07:00

Er zijn van die momenten dat ik mezelf zielig vind. Erg zielig. Daar zit ik weer, alleen sappelend achter mijn pc. Eigen baas zijn, is dan verre van fijn. Niemand om mee te praten. Vervolgens begint het eindeloze surfen op internet, op zoek naar vertier, naar een goed gevoel. Een beetje kijken wat de huizenprijzen in Bussum hebben gedaan. Is er nog nieuws in Nederland? Nee, weer niets. Dan maar een beetje mijn mailboxen bekijken. Beetje mailen. Rondhangen op Hyves, Linkedin of Facebook, want ik ben tenslotte overal, al zit ik in middenin het bos eenzaam en verlaten achter mijn laptop. Zijn er nog leuke huizen te koop hier in de omgeving? Ja, best wel, maar toch wel duur. Zijn er nog leuke blogs, wanhopig als ik ben, ik wil lachen. Dus ik klik langs het bekende rijtje bookmarks. Pjong schrijft over werk en daar ben ik even niet naar op zoek. Leuke foto's van NY bij Merelroze, Maanisch schrijft meestal hilarisch, maar nu ook over werk. Best leuk en heel ander werk dan Pjong, maar ik ben niet in de stemming voor werk van een ander. Dan maar Kluun. En daar vind ik het: F*ck*ng Matt Damon. Het gaat om drie filmpjes, die je ook op Youtube kunt vinden, maar ze staan ook heel overzichtelijk en in de juiste volgorde op de site van de Volkskrant. Het eerste filmpje laat een erg boze Matt Damon zien, in het volgende filmpje neemt hij wraak en daarna ... kijk zelf maar. Heel veel leuker zie je zelden:-)

Krans

2008-03-26T18:36:00.000-07:00

Het was mijn eerste krans. En pas nu heb ik er afstand van kunnen doen. Nog nooit had ik er een gewild. Truttig en burgerlijk vond ik een krans. Maar in de VS verwatert dat gevoel. Zijn de met lampjes verlichte huizen iets van de lagere sociale klasse in NL, hier ben je haast een armoedzaaier als je niets versiert tijdens de feestdagen. Alle rangen en standen behangen hun huis uitbundig met decorations als er iets te vieren valt. Toch heb ik me, ondanks X.'s smeekbeden, niet tot verlichte kerstmannen en rendieren in de tuin laten verleiden, afgelopen Kerst, maar met een krans kon ik leven. Een sobere krans met slechts 1 strik. We zouden hem wegdoen als hij uit zou vallen. Maar dat deed hij niet. P. vond het twee maanden terug wel welletjes, maar ik vond het zonde. Zo'n mooie krans. Hij is nog helemaal groen. Laat maar lekker nog even hangen. Collega J. die voor het eerst kwam logeren, dacht eerst dat ons huis onbewoond was. Er hing nog een kerstkrans. Niet dat dit commentaar me iets deed. Nee, het was het lekkere weer, waardoor ik mijn krans ineens zat was. Hij staat nu achter een van de foeilelijke, naakte en vette engelenbeelden van onze landlord, naast de voordeur. Dinsdag gaat de krans mee met de vuilnisman. Als ik ze zou kunnen tillen zouden die engeltjes er achteraan gaan.

Wat witte mensen fijn vinden...

2008-03-25T20:28:00.000-07:00

is zo ongeveer de vertaling van het hilarische blog Stuff White People like. 'This is a blog run by Christian Lander, a Los Angeles-based white Canadian (left), and his friend Myles Valentin, a Filipino Canadian, has drawn more than 16 million page views since it started in January', schrijft onze erg fijne online lokale krant Boston.com. Natuurlijk lezen we als echte witte mensen de NY Times in print, want zo hoort het volgens Landers. De Sunday Times staat op nr. 46 of the Stuff White People like. En zo zijn er griezelig veel overeenkomsten als je wit, hoog opgeleid, cultureel verantwoord en politiek correct bent/wilt zijn. Het blog is wel heel erg op Amerika gericht, maar ook daarin herken ik mijzelf en de mensen uit de rijkeluisbuurt waar ik woon. Ik zou lijstjes kunnen maken, van Nederlands wit en wat ik herken van Amerikaans wit, maar misschien wordt het haast wel de voltallige lijst van Stuff White People Like. Dus oordeel zelf.

Happy Easter!

2008-03-23T10:56:00.000-07:00

De Easter Egg Hunt was binnenshuis, omdat X. ziek was. Als Easter Bunny is het dan toch wel erg geinig om al die outdoor eggs in en achter eigen huisraad te verstoppen. Ook Jezus kreeg van P. een ei. X. moest er erg om lachen.

Lentecardinal

2008-03-22T10:41:00.000-07:00

In NL sneeuwt het. Ik zou dit weekend skien, maar X. was ziek. Eerst was ik wel een beetje teleurgesteld, maar dan, al hangende is het ook wel erg lekker thuis op de bank, filmpje erbij, wijntje ernaast. Relaxen. Zonnetje, strak blauwe hemel, hond uitlaten in het bos. God, wat een lekker weer, eigenlijk wel fijn dat het lente wordt. Laat de sneeuw maar in NL. Mijmerdemijmer en toen zag ik hem: een cardinal. Eerst dacht ik nog dat ik een tweede rode bal voor de hond zag liggen in de verte, maar toen ik dichterbij kwam, vloog de vermeende bal weg. Cardinals zijn echt knalrode vogels, ongeveer zo groot als een spreeuw. Vorig jaar zag ik ze alleen de eerste maanden toen we hier waren. Toen het echt warm werd, zag ik ze niet meer. En nu zijn ze terug met hun opvallende feestpak. Het wordt dus echt lente.

Food Waste Grinder

2008-03-21T10:10:00.000-07:00

Een erg fijn Amerikaans keukengadget blijft nog steeds het afvalputje in de gootsteen. Keukenafval mik je in de wasbak, je opent de kraan, drukt op de electriciteitsknop van de Food Waste Grinder - of wat voor naam het ding ook heeft - en dan kgggggggg wordt al het afval vermalen en samen met het kraanwater het riool in gespoeld. Het is reuze handig. Alles kan door de grinder, als het maar niet hard is. Botten zijn uitgesloten, evenals eierdoppen. Omdat onze landlord wel een grinder heeft geplaatst, maar geen afneembaar zeefje erop - we konden er ook geen passende vinden in de doehetzelfzaak - is er wel eens een eierdop ingevallen, natuurlijk zonder dat we het wisten. De kat had de dop er waarschijnlijk ingestoten toen hij water wilde drinken uit de kraan. Het was een oerhollandse dop van Jip en Janneke. Niet meer te krijgen ook. Best jammer. Toen ik vervolgens al mijn gore zooi in het putje dumpte en de grinder aanzette, was het kgggggggggKLOINNK. Toen was het stil, zonder dat er iets vermalen was. Moest ik tot aan mijn pols in het putje om alle vieze prut en eierdopscherven uit de kapotte grinder te vissen. Jech. Maar gelukkig is de grinder weer gemaakt.

Opvoeding

2008-03-17T13:04:00.000-07:00

7-jaar legde zijn houten treinrails, terwijl hij Nirvana's 'My girl, my girl, don't lie to me' neuriede.

Tibet

2008-03-15T18:58:00.000-07:00

Eigenlijk wilde ik vanavond een stukje schrijven over de kinderfilm 'Horton hears a Who', waar ik vanavond met X. naar toe ben geweest. Ik had willen schrijven dat ik de bedenker van typetjes als Horton, Dr. Seuss de Amerikaanse Annie Schmidt vind en misschien nog wel meer dan dat, maar toen zag ik met X. Tibet op het jeugdjournaal. En nadat hij naar bed was, heb ik meer beelden gezien. Ik zag Lhasa, duidelijk herkenbaar, ook na de ruim tien jaar dat ik er geweest ben. Het Chinese leger sloeg in op de lokale bevolking. Ik moest terugdenken aan de vriendelijke mensen. De oude mensen die achter de tempel soep kregen van de monniken, terwijl ze hun gebedmolens ronddraaiden en hun gebed 'Om mani padme hum' prevelden. Ik moest terugdenken aan hun reacties toen ik een portretje van de Dalai Lama uit mijn reisgids scheurde om het weg te geven. Blij werd het aangepakt, daarna werd schichtig rondgekeken, angstig voor ontdekking, want op bezit van een foto van de Dalai Lama staat gevangenisstraf. Ik moest denken aan de verhalen die Tibettanen vertelden: derderangs burgers geworden in eigen land door het beleid van de China. Ik mocht ook niet bij Tibettanen een kamer huren, daarmee riskeerde je uitzetting uit het land. Ik heb het toch gedaan. Ik zag de legerposten hoog in de Himalaya, waar Chinese soldaatjes uit pure verveling wilde ezels afknalden en terrein kapot maakten met legerwagens. De armoede en trots van de Tibettanen, maar die toch altijd een kop yakboterthee voor je hadden. En nu treedt China dus hardhandig op in een land dat het hunne niet is, waar vriendelijke mensen opstandig worden van al het onrecht en de wereld kijkt toe, want in Tibet zijn geen economische belangen. Ik word er verdrietig van.

Kanker en knuffels

2008-03-13T13:38:00.000-07:00

'Weet je wat ik vroeger altijd dacht dat kanker was?', vraagt 7-jaar mij, zomaar out of the blue, terwijl we tegen elkaar aan op een Fatboy liggen. 'Nee', antwoord ik verrast. 'Wat dan?' 'Nou dat wat aan die boten hangt. Je weet wel, hoe heet het ook alweer' 'Een anker,' vul ik aan. 'Ja, een anker.' Het is even stil. 'Klinkt als...,' denk ik. 'Ik dacht dat je ziek werd van ankers,' vervolgt hij. 'Daarom was ik altijd bang van ankers.' Ik denk even na, want dat wist ik niet. 'Nu weet ik gelukkig dat je niet ziek wordt van ankers,' vertelt hij verder. Het klinkt als een geruststelling. Behoefte om verder op het onderwerp in te gaan, heeft hij niet. Hij staat op om tekeningen te maken: portretten van knuffels.

Wii-tennisarm

2008-03-07T18:31:00.000-08:00

P. had zijn bonus gekregen. Heel fijn. Regel is dat daar wat leuks van wordt gekocht. De heren hadden het snel beklonken. Een Wii. Natuurlijk zou ik het voor hetzelfde bedrag als de Wii kostte iets voor mijzelve mogen kopen, want de heren gamen, ik nooit. Dus dat belooft veel goeds voor mij, want de Wii kostte meer dan de adviesprijs van $250,-. Er zijn te weinig Wii's gemaakt, dus is het ding al maanden uitverkocht, maar niet op eBay. Waarschijnlijk bieden alle retailers daar hun Wii's aan voor $100,- meer. Ze doen goede zaken, want ook P. bood na maanden vruchteloos in winkels rondkijken op een Wii van $350,-.

X. en P. speelden eerst Mario Galaxy. Ik moet toegeven dat het er mooi uitziet. Prachtig gemaakt, heel vriendelijk voor kids, maar nog steeds mijn ding niet. Gaap, na tien minuten kijken. Tijd om wat anders te doen. Voor het naar bed gaan, kijkt X. altijd het Jeugdjournaal, ja dat van NL, want in de VS doen ze niet aan jeugdjournaals, tenminste niet dat ik weet. P. liet hem ook naar Youtube-filmpjes kijken over Wii-accidents. Heel educatief, ook voor mij en vooral ook grappig. Mensen die virtueel tennis spelen en zo hard meppen dat hun controller uit hun hand vliegt - dwars door het beeldscherm heen. Je moet dus je controller bevestigen aan je arm, zoniet, dan is dit filmpje nog wel het leukste voorbeeld van wat er dan gebeurt, vooral omdat het ook zo'n goed beeld geeft van hoe mensen virtueel tennis spelen. Alsof het echt is.

Toen X. naar bed was, wilde ik het ook wel eens proberen. Guess what? Ik vond het leuk. IK VOND EEN GAME LEUK! We speelden tennis. Het was best moeilijk, maar we moesten vooral lachen om onze poses, net als in het filmpje, alsof we echt tennis speelden. We probeerden ook nog baseball - best leuk - golf - saai - en bowlen - net zo suf als in het echt. Tennis bleef favoriet. In het volle licht stonden we in de basement naast elkaar naar de virtuele bal te meppen. Ik meende op een gegeven moment onze achterburen voor het raam te zien. Ze moeten zich verbaasd hebben over wat we aan het doen waren, of ze herkenden in ons Wii-fanaten.

Nu, 2 dagen later heb ik spierpijn in mijn rechter arm. Mijn tennisarm:-)

Luizen

2008-03-07T17:08:00.000-08:00

Nu dacht ik dat Boston met zijn strenge winters gevrijwaard zou zijn van luis. Nederlandse basisscholen hebben inmiddels luizencapes om de jassen van kinderen luisvrij te kunnen ophangen. Zoveel plagen zijn er. Dus dacht ik dat ze er in Boston geen last van zouden hebben. Geen luizencapes, maar helaas wel luis. We hadden een maand terug al een brief dat een kind luis had. Nu zijn we zelf getroffen. En wij niet alleen vertelde X.'s juf en ook Boston.com maakt melding van de krengen.

Ik twijfelde overigens of ik dit wel moest bloggen. Ook ik ben bang gestigmatiseerd te worden. Riep ik vroeger niet zelf 'luis' naar een smoezelig kind op school. Ik schaam me met terugwerkende kracht ervoor. Toch stond ik in tweestrijd of ik het wel of niet moest vertellen op school. Ik heb het toch gedaan. Zelfs heb ik de moeder van X's beste vriendje met de mededeling gebeld. Poeh! Luis krijg je niet door meer of minder hygienisch te zijn. Het schijnt juist dat de beestjes schone hoofden erg fijn vinden. Laat ik dus en lans breken door dit te bloggen, voor al die mensen die de kriebelaars te lijf moeten - in de VS zorgt het tot 24 mln kinderen die jaarlijks niet naar school kunnen om die reden, aldus Boston.com.

Twee keer mochten we deze ongewenste huisdieren meemaken. Complete horror. Middenin een drukke dag wordt er gebeld. X. heeft een paar neetjes. Wilt u hem ophalen? Stress. Eerst dan maar naar de apotheek. Daar blijkt de anti-luizenshampoo echt een rib uit je lijf, om niet te sreken over de anti luizen spray, die je voor banken en kleden nodig hebt, omdat je die niet heet kunt wassen. Want dat moet. Daarvan gaan ze dood.

Maar eerst moet je je haar wassen met een soort DDT-shampoo. Als het in je ogen komt, ploppen ze eruit. Ik herinner me de keer dat dit bij X. gebeurde terwijl de aannemer een verdieping hoger in ons huis aan het klussen was. Hij gilde en omdat hij niet kon stoppen, ging ik van de zenuwen ook krijsen. Wij bloot gillend in bad en de aannemer boven ons. Het was een fijn tafereel.

Als het haar gewassen is en met de luizenkam ontdaan is van neten - duurt minstens anderhalf uur - moet het hele huis ontsmet. Al het beddengoed moet heet gewassen worden, net als kleding en jassen. Als dat niet kan, moet je naar de stomerij om de ellendelingen te verdelgen. Vervolgens moeten alle knuffels, kussens en kleden in plastic zakken om een week lang luchtdicht buiten te staan. That kills the bastards. Andere stoffen bekleding moet gesprayed worden, net als je auto. Daarna moet alles gestofzuigd en gestoft worden. In Nederland was dat al een crime, maar in dit joekel van een huis is het om depressief van te worden. Gelukkig was P. eerder terug uit de UK, zodat hij als noodcleantrooper ingezet kon worden.

Nu zijn we weer luisvrij. P. heeft ze nooit, maar ik wel. Ik had ze al een keer een jaar of tien terug. Ik was single, heartbroken, had twee banen, een rotflatje, voelde me vreselijk eenzaam, maar mijn hoofd werd ontmoetingsplaats voor creepy crawlers. Smerig, jech. Daarom duurt het nu nog minstens twee weken voordat ik niet meer spastisch reageer op wat jeuk op mijn hoofd, want ik ben tenslotte woest aantrekkelijk voor luizen. Hate them.

Credit Card

2008-03-06T06:09:00.001-08:00

Een greep uit de collectie credit card aanbiedingen die we de afgelopen weken kregen. We worden overspoeld door die kaartjes, omdat we bewezen hebben dat we kredietwaardig zijn. Je moet wel, want rood staan is een dure hobby in de VS. Iedere transactie in het rood kost je 20 dollar boete. Dat is een schok als je dat de eerste keer meemaakt. Zeker als je net in verschillende winkels hebt rondgeshopt. Anders dan in NL kijken we nu dus wel uit om niet rood te staan. Met meerdere credit cards wordt dat lastiger, want het is onoverzichtelijker. Voor je het weet zit je tot over je oren in de schulden. Maar ik kan me voorstellen dat veel mensen de verleiding niet kunnen weerstaan. De credit card aanbieders beloven extra air miles, superkoopjes bij de Best Buy - dat is zeg maar de Amerikaanse Media Markt - city trips, cash rewards en nog veel meer. Amerikanen zijn gek op incentives. Het stikt hier van de coupons, waarmee je fikse kortingen kunt krijgen op van alles en nog wat. Ik denk dat er daardoor heel wat uitgegeven wordt aan spullen die mensen eigenlijk niet nodig hebben. Ook de tv spuugt de hele dag door reclameblokken met fijne must haves. Hebben is kopen tot je erbij neervalt. Het enige wat je daarvoor moet doen is een van je tien credit cards trekken. Ik begrijp weer wat beter waarom de VS in recessie is geraakt.

Inbrekers en spoken

2008-03-04T13:35:00.000-08:00

Zonder P. slaap ik slecht. Ik word wakker, omdat ik verdachte geluiden denk te horen. Inbrekers. Zonder lenzen sluip ik half blind naar beneden. Altijd wens ik dan dat ik een bril had. Toch kijk ik liever kippig het gevaar in de ogen dan af te wachten. De lichten moeten overal aan en ik kom pas tot rust als ik het het hele huis met mijn bijziende ogen heb gecontroleerd. Soms doe ik dat meerdere keren per nacht. Het is een vermoeiende bezigheid. Zeker in dit grote huis.

Mijn ratio vertelt me overigens wel steeds dat het onzin is om mijn bed uit te gaan, als de hond rustig op het voeteneind slaapt. De hond is klein maar waaks en uitgerust met hele goede oren. Toen we lekkage hadden, waren we er snel bij omdat de hond 's nachts gromde en blafte tegen de vallende druppels. Maar tijdens mijn inbrekersmomenten vertrouw ik meer op mijn eigen oren. De mening van de hond wordt pas weer belangrijk bij onverklaarbare geluiden, zoals laatst.

Ik zat 's avonds te werken. X. sliep al lang. Het was stil en grotendeels donker in huis. PANGG!! klonk het ineens achter me. Alsof iemand met twee vuisten op de toetsen van de piano had geslagen. Spooky. Eerst dacht ik nog: natuurlijk, het is te droog in huis. Er is een snaar gesprongen. Ter controle drukte ik een voor een de toetsen in, maar ze deden het allemaal prima. Hm, had ik me dan vergist? Had ik niet echt een geluid gehoord? Dat moest het zijn, want de hond lag rustig te slapen op de bank. Imaginations!

Ik ging weer aan het werk. De hond ging naar boven, vast naar bed. Dus zat ik alleen. Ik zou het voorval bijna vergeten zijn, als niet weer PANGG!! klonk. Echt keihard. Ik wilde wel achter de piano kijken, maar durfde niet zo goed. Je weet maar nooit. Enigszins onrustig ging ik weer aan het werk. PANGG!!, klonk het weer. Toen ben ik maar snel naar bed gegaan. Lekker veilig bij X. en de hond, zei de struisvogel. Gelukkig waren er die nacht geen 'inbrekers'.

Update 7.3.08: P. heeft het mysterie opgelost. Het waren toch de snaren van de piano. Hij legde uit dat hoge tonen wel vier snaren hebben. Met drie snaren geven die toetsen nog steeds geluid. Niks spook dus. Dat is een opluchting, maar ook een klein beetje jammer.

Illegal Cinderella

2008-03-03T18:28:00.000-08:00

Morgenavond voor de klok 12 slaat moet P. terug zijn in de US. Eigenlijk moest hij langer in de UK zijn, maar dat kan niet. Kwestie van een expired paspoort en verwisselde data. Hij dacht dat zijn paspoort op 15 maart as expired zou zijn, maar dat was niet zo. Ons visum verloopt op 15 maart 2010. Het paspoort al op 5 maart. Ik wist dat ook niet. Ik ben net zo slordig waar het huis-, tuin- en keukenzaken betreft. Ik had waarschijnlijk pas voor mijn trip naar NL in april ontdekt dat mijn paspoort was verlopen. Niet dat P. wat had aan dit medeleven. '5 maart is al woensdag en ik heb tot en met donderdag afspraken in de UK,' jammerde hij. De hoop dat hij dan woensdag terug zou kunnen gaan, werd de grond in geboord door een onverbiddelijke custom aan de telefoon. 'You have to be back before March 5th. You can't enter the US with an expired passport. That's illegal.' Dus gaat hij twee dagen eerder terug. 's Avonds 7 uur neemt hij in London het vliegtuig. Ik zal duimen dat hij geen vertraging heeft. Later dan 12 uur middernacht aankomen in de US betekent een enkele reis terug naar London. Dan zal de trip via Nederland gaan om een paspoort te regelen. Ik ben dan inmiddels ook een illegal alien, want natuurlijk heb ik hetzelfde probleem als P. Maar daar denk ik nu nog maar even niet aan. P. en ik hebben woensdagochtend gewoon een date in het NLse consulaat in Boston. Dan gaan we ook gelijk even US rijbewijzen regelen, want een jaar lang rijden met je Nederlandse rijbewijs blijkt ook erg illegal te zijn, hoorden we van een agent off duty.

Update 5.3.08: he's back! Wel ging z'n paspoort door de handen van drie customs. Nieuwe paspoorten zijn inmiddels aangevraagd:-)

Lentekriebels

2008-03-01T14:06:00.000-08:00

Eerst zag ik er een sneeuwscheppen.

Daarna zag ik er ook nog twee joggen.

New Englanders in korte broek.

Alsof het afgesproken werk was.

Alsof er geen pak sneeuw was gevallen.

Alsof het moest omdat het al maart is.

Gewoon die sneeuw negeren.

Lentekriebels bij een zonnetje.

Painted hair

2008-02-29T19:46:00.000-08:00

'I've painted my hair.'

Aan haar gezicht zag ik dat het niet klopte.

'You know, coloring my hair?', probeerde ik weer.

'O', zei ze.

Even later zei ze:

'You mean you've dyed your hair?'

En toen moest ze heel erg lachen.

Therapist

2008-02-19T20:11:00.000-08:00

'Are you ok?', vroeg ik bezorgd, toen ze me vertelde dat ze naar een therapist moest. Even twijfelde ze, misschien slechts een seconde. Toen kwam heel eerlijk: 'Yeah sure, I'm just going to my psychotherapist.'

'Ok.'

Ik wist niet goed wat ik met haar antwoord moest.
Zij vervolgde: 'My friends recommended him.' Of was het haar, dat weet ik niet meer, zo overweldigd was ik door dit statement.

Zij vertelde verder: 'I believe in therapists. My husband is a CEO. He has to work very hard. I don't want to complain all the time because I'm not feeling ok.' Ik vertelde dat ik dat best begreep. Tuurlijk, hoog opgeleide vrouw, maar zelfgekozen thuis voor kinderen, dat blijkt toch niet altijd heel spannend. Met cleanen en child care verdien je geen huis, bonus en auto van de zaak. Veel minder seksy job. Been there, done that. Ratel de ratel, ging haar klacht eigenlijk wel daarover? Maar ik had geen therapeut nodig gehad. Dat zei ik natuurlijk niet. Dat is misplaatste trots. Ik hoop dat ze het niet heeft gemerkt.

Ze vervolgde: 'I feel so relieved. Once a week I'll get rid of my problems. One of my friends is telling me the same story: I was angry 50% of the time before I went to the therapist, now I'm just 10% angry. She's so right.'

Heel goed vond ik en dat vind ik ook echt, maar ik ben nog steeds verbaasd dat dit zo maar op mijn doorstep werd verteld. Hoe beladen is dat toch voor Nederlanders. En hoe gewoon blijkbaar voor welgestelde Amerikanen.

My funny Valentine

2008-02-15T11:27:00.000-08:00

Dit filmpje blijft leuk. Ook een dag na Valentine's Day:-)

Het heeft niets te maken met mijn andere Valentijnsdagervaring.

Gisteravond werd een vaas met bos rozen bezorgd. Ik was bezig met X.'s homework. Valentijn was ik even vergeten. Verbaasd nam ik de bloemen in ontvangst en las het kaartje dat erbij zat.

I noticed you when you were at Fenway Park last season. I hope to see you again. Your husband must be the luckiest guy in the world.

Mike Lowell

Huh?

Ik had wel eens laten vallen dat Mike Lowell - een baseball player van de Red Sox - op George Clooney lijkt. Het zijn mooie mannen, maar ik ben geen fan of zo. Ik heb verder niets met George of Mike. Wel vergelijk ik graag mensen. Nooit hoor ik daar iemand over. Met het duo Mike en George is het anders gesteld. Ze achtervolgen me. Vriendin J. blijft me met ze teasen, dus moest ik aan haar denken na het lezen van het kaartje. Achteraf stom om te denken dat een vrouw een andere vrouw bloemen stuurt. Misschien gebeurt het in gay-kringen, maar niet in mijn overwegend hetero georienteerde wereld. Alleen zag ik dat gisteren totaal anders en in een vlaag van verstandsverbijstering belde ik J. om opheldering.

J.'s reactie was uiterst geamuseerd. 'Do European women send flowers to each other?', vroeg ze. Ik viel stil. Plotseling voelde ik me vreselijk embarrassed over mijn telefoontje. 'O, no problem. Wasn't it P.?', ging J. vrolijk verder. 'Nee', zei ik. 'Tuurlijk niet. Het is zijn handschrift niet op het kaartje. En waarom zou hij een grap uithalen op Valentine's Day? It's supposed to be romantic.' 'Dan heb je een secret admirer', riep J. uit. 'Wie zou het zijn?'

Nu ben ik wel eens aangesproken door een niet onvoordelig uitziende man met cowboy hoed in de supermarkt - romantische plaatsen laten zich nu eenmaal niet dwingen - die me 'fantastic' zei te vinden. Dat was een half jaar geleden. De hoed wist mijn adres niet, dus hij kon het niet zijn. X. wist ook niet wie het zou kunnen zijn. Ik belde P. in NY. Kort daarna belde hij terug en ineens wist ik het.

Natuurlijk was het P. Alleen hij met zijn krankzinnige humor zou op een Valentine's joke komen. 'Maar vond je het dan niet leuk?', vroeg hij. Er stond nog: 'Your husband must be the luckiest guy in the world'.

Ik twijfelde nog of ik de kruising tussen 1 april en Valentijnsdag echt romantisch vond. Mijn Britse vriendin A. vond van wel. 'It's so Brittish what he did', legde ze uit. 'They send you flowers and make it a secret who the sender is. He's so funny.'

Vriendin J. sms'te ik dat ik mijn secret admirer had ontmaskerd: 'It was P. after all.' 'What a wonderful husband you have', was het berichtje terug.

Boerka in Amerika

2008-02-14T09:24:00.001-08:00

In NL is de boerka een van de meest besproken kledingstukken. In de Amerikaanse media lees ik nauwelijks iets over 'burka's' of 'burqa's', zoals ze de allesbedekkende jurk hier noemen. Alleen een paar berichtjes dat er ophef over is in NL. Ik kan me ook niet herinneren een boerka te hebben gezien in New England. Wel zie ik af en toe vrouwen met hoofddoeken en lange jurken. Waarom speelt de boerka hier geen rol? Het kan zijn dat het sinds 9/11 not done is om een boerka aan te trekken. Maar ik denk niet dat het alleen daarmee te maken heeft. Volgens mij is het vooral een centenkwestie. De VS kent geen sociale voorzieningenstelsel zoals NL. Een boerka mag dan veel banen in de weg staan, maar is geen beletsel voor het krijgen van een uitkering in NL. In de VS betekent geen werk geen geld en aan ontslagbescherming doen ze hier nauwelijks. Ik ben daar geen voorstander van, maar dat betekent denk ik wel dat je daardoor wel drie keer nadenkt, alvorens een boerka aan te trekken naar een sollicitatiegesprek.

IJdelheid

2008-02-06T11:28:00.000-08:00

Lees ik dat Bos zijn voorkeur voor Obama niet mag uitspreken van Balkenende. Wat een ijdelheid. Denkt Balkenende werkelijk dat het wat uitmaakt als Bos pro Obama is? Veel Amerikanen weten niet eens waar Nederland ligt - somewhere near Danmark? - laat staan dat ze weten wie Bos is.

This is Hillary Clinton

2008-02-04T17:12:00.000-08:00

zei ze in mijn telefoon. Wauw, Hillary belt me. Sneu als ik ben, was dat toch wat ik dacht. Ook al was het maar een bandje dat werd afgedraaid. Natuurlijk is het een Super Tuesday call, een pr-thing, maar toch. I was impressed. Ze riep me op om te gaan stemmen morgen. Dat mag ik niet, als expat wife. Ik zou wel willen en ik zou twijfelen tussen Hillary and Obama. Maar ik moet zeggen, her call worked. Ik moest toch een paar keer aan haar denken vandaag. Ik moest er zo over denken dat ik erover moest bloggen vanavond. Obama heeft me niet gebeld. Waarom niet, was ook wat ik dacht. 1-0 voor Hillary. Overigens, Hillary belde ons niet zomaar. Om de een of andere reden is ons telefoonnummer opgenomen in de list van the Newton School Department. We krijgen daardoor alle telefoontjes die bestemd zijn voor medewerkers in dit onderwijsdistrict. Waarom we die krijgen weten we niet. Misschien kleven P's jaren in het onderwijs aan hem:-) Anyway, we horen daardoor de automatic calls als schoolmedewerkers wel naar school moeten en kinderen niet vanwege sneeuwval, of als er vergaderingen zijn. Ik vind het wel leuk. Stiekem meer te weten dan de rest. Hillary's call is in dat opzicht de room op de taart!

Thermostaat ongemak

2008-02-01T10:10:00.000-08:00

Ken je dat: ben je heel druk bezig, slaat de verwarming af. Dat doet de verwarming hier altijd als ik goed bezig ben en ik niet aan de verwarming denk. Hij gaat rond 11 uur 's ochtends over op nachttemperatuur, wat stom is. Langzaam krijg ik het dan heel koud. Als ik de kou echt niet meer kan verdragen achter mijn pc, ga ik naar de thermostaat. Dat is vijf stappen lopen. Altijd zie ik dan dat de temperatuur gezakt is tot bijna 60 graden Fahrenheit. Dat is ongeveer 16 graden Celcius. Altijd zet ik de temperatuur vervolgens op 70 graden F. Dat is 21 graden C. Altijd denk ik dan dat ik de thermostaat moet herprogrammeren. Het is idioot dat een thermostaat 11 uur 's ochtends overgaat op nachttemperatuur. Daardoor hebben we 's nachts dagtemperatuur, waardoor we het weer veel te warm hebben in bed. Maar nog nooit is het gelukt om de thermostaat te veranderen. Gewoon, omdat P. en ik altijd denken dat we het straks wel zullen doen.

BYOB

2008-01-31T07:38:00.000-08:00

Had ik laatst een onleesbaar stuk geschreven over de organic hype in New England, kan ik er zomaar nog wat aan toevoegen:-) Zojuist was ik bij de dure, 'total organic' versie van AH, de Whole Foods, blijkt daar volgens een bordje bij de kassa dat je vanaf 22 april 2008 alleen nog maar papieren boodschappentassen kunt krijgen. Het is ook een discussie die in Nederland wordt gevoerd, maar Whole Foods neemt het voortouw in de US. Niets wordt volgend jaar meer in milieu-onvriendelijke, gratis plastic tasjes ingepakt. Je kunt je natuurlijk afvragen hoe milieuvriendelijk papieren zakken zijn, maar je moet tenslotte ergens beginnen met de wereld te verbeteren. Het motto is: BYOB: 'Bring Your Own Bag'. Het is afgeleid van het oude: 'Bring Your Own Booze', toen MA nog veel 'droge' stadjes had, maar de restaurants met BYOB-label zijn inmiddels vrijwel allemaal uitgestorven. Nu wordt het predikaat dus omgekat voor tassen. Niet nodig voor mij, want met mijn Hollandse geest hecht ik aan boodschappentassen. Uit milieuoogpunt, maar alleen als ik ze niet vergeet. Helemaal principieel ben ik niet. Ik heb nu hele lenteachtige Wholefoodstassen in blauwgroene kleurstelling. En daar krijg ik bij elke boodschappenbeurt korting voor, omdat ik geen plastic bags van de winkel gebruik om mijn boodschappen in te doen. Dus in feite betalen die tasloze klanten al wel voor hun zogenaamd gratis tassen, zonder dat ze het merken, want Whole Foods propageert geen korting bij gebruik van eigen tas. Zo, en dan ben ik er toch weer in geslaagd iets onleesbaars te schrijven over dit onderwerp:-)

Nashoba ski

2008-01-29T06:50:00.000-08:00

Vraag me wat een van de geweldigste voordelen van het leven in New England zijn en ik zeg: skien vlakbij huis. Ander pluspunt is dat er genoeg sneeuw valt in de winter om op de latten te staan.

In onze achtertuin is de heuvel al leuk genoeg om snoeihard af te sleeen. Nordic Walking kan op straat. Met Nordic Walking bedoel ik overigens niet de populaire Nederlandse bejaardensport om met prikstokken voor gek te lopen. Dat is maar een slap aftreksel van het echte Nordic Walken. Amerikanen bedoelen daarmee wat wij onder Langlaufen verstaan.

Het echte werk is veertig minuten verderop met de auto, in Nashoba richting White Mountains in New Hampshire. Daar beginnen de eerste echte heuvels voor startende skiers. X. heeft er les en afgelopen weekend zijn P. en ik met hem mee gegaan. Voor 56 dollar hadden we pp een uitrusting en een skipas. Hoe die prijs is in vergelijking met de Alpen weet ik niet, maar ik vond het niet duur.

P en ik stonden voor het eerst in 12 jaar weer op de latten. Dat leek aanvankelijk een beetje eng, maar binnen een minuut bleek het geweldig te zijn. Skien verleer je dus niet, net als zwemmen en fietsen.

Prettige bijkomstigheid van het skigebied: geen drukte. Nooit in de rij voor de skilift, zoals in de Alpen. Geen onbeschoft gedrag op de pistes, want New Englanders zijn een stuk beleefder en vriendelijker dan Europeanen. Als je stuntelt op een moeilijkere piste of als je zoals ik uit de skilift valt, wachten mensen of ze helpen je zelfs. Zeker als er een kind bij is, zal een New Englander remmen en wachten totdat het veilig is voor het kind, zonder de ouders een kwaaie blik toe te werpen. Ook de snowboarders houden gepast afstand en stuiven niet als gekken om je heen.

Het hele skigebeuren in Nashoba doet ook niet aan toeristische toestanden. Heel prettig zonder fratsen. Er zijn alleen New Englanders die komen om te skien. Geen 'showing off' in kekke outfitjes. De stoeltjesliften lijken second hand. De hekjes van de stoelen klappen niet automatisch dicht om je veilig in je zitje te houden als je hoog in de lucht zweeft. Dat moet je zelf doen. En doe je het niet, dan maakt niemand zich er echt druk om. Voor kinderen is dat dus gevaarlijk. In de lucht moet je het zelf uitzoeken.

Wel wordt er goed opgelet dat je goed in je stoel zit en of je niets gevaarlijks doet bij het uitstappen - ik lag een keer onder de lift bij het instappen en skiede te laat weg bij het uitstappen waardoor ik door het stoeltje werd geschept en weer bergafwaarts ging - beide keren werd de lift stilgezet. Beschaamd mocht ik mijn positie weer innemen terwijl iedereen gniffelend, maar beleefd stil wachtte.

Maar de ervaring om weer met wapperend haar de berg af te roetsen was er niet minder om. Het apres ski was ook net zo fijn als in de Alpen, veel goedkoper, alhoewel anders: een enorm, goed klaargemaakt bord hamburgers wegwerken voor 9 dollar, maar wel met dezelfde gloeiende, rood verbrande wangen. Ik kan niet wachten om naar de White Mountains te gaan.

Shuttlemannetjesservice op stand

2008-01-24T07:29:00.001-08:00

Altijd weer sta ik versteld van de service die in de VS wordt geboden.

In de supermarkt pakken ze je tas in. De dokter belt behulpzaam uit zichzelf het telefoonnummer door van een goede kindertandarts - nadat je tijdens een consult verbaasd had gereageerd toen hij vertelde dat er zoiets bestaat als een 'pediatric dentist'. Internetaanbieder Verizon hangt desnoods uren met je aan de telefoon totdat je probleem is opgelost. Je krijgt een nieuw vervangend koffieapparaat omdat je oude gerepareerd moet worden. De mannen van de garage regelen dat je naar huis wordt gebracht als je auto een beurt krijgt. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden.

'Wat krijg je van me?', vroeg ik, helemaal bereid om voor de rit vanaf de garage naar huis te betalen. 'Niets', zei het mannetje van de garageshuttlebus. 'That's our service.' In NL zijn garages meestal ook in uithoeken van het land, maar geen hond brengt je weg. Tenminste, niet de garages waar ik in het verleden zaken mee deed. Dus ik was helemaal aangenaam verrast door de woorden van het shuttlemannetje. Van pure blijdschap heb ik hem een paar dollar fooi gegeven. Was hij ook blij.

Ik moet wel eerlijk zijn dat achter die fooi ook nog een andere gedachte zat. Ik zou me schamen om me door een sappelend, vriendelijk shutttlemannetje gratis voor mijn estate te laten afzetten. Stand verplicht, zoiets is het. Het is een gevoel dat ik NL nooit heb gehad, maar dat zich hier regelmatig opdringt.

Jas van droefenis

2008-01-23T19:20:00.000-08:00

Soms kom ik ze tegen in de mall, of zoals vandaag in het park. Het zijn vrouwen en ze hebben allemaal een accent, net als ik. Tot zover de overeenkomsten hoop ik. Zij hebben ook nog eens een jas van droefenis aan, die ik mis, tenminste dat denk ik, want blijkbaar herkennen ze wel iets in mij. Ze spreken me aan. Vertellen over hun moederland. Hun heimwee. Het gemis. Het onvermogen om terug te gaan naar hun familie. Meestal staan economische motieven in de weg. Ik weet nooit goed wat ik dan moet zeggen.