Moedervlek

19 moedervlekken telde 7-jaar met mijn hulp bij zichzelf. Ik had er honderd, en vond dat belachelijk veel, maar mijn aantal verbleekte bij de meer dan honderd alleen al op P.'s rug.

Mass Drivers License

'Unfortunately I have to tell you, that you've passed.' Hij zei het zo onbewogen, dat ik even lamgeslagen was. Shit was ik nu...? 'That's a good thing', zei hij eindelijk met iets dat op een glimlach leek. Hij gaf me mijn voorlopige drivers licence en hees zijn enorme, dikke lijf uit mijn kevertje, na een kort beleefd: 'Ladies'.

It's a different thing, getting you Massachusetts drivers license. P. en ik moesten wel. Na een jaar in de US is het illegaal om te blijven doen wat je al die tijd deed, namelijk rondrijden met je Nederlandse rijbewijs. Na een jaar in de US geresideerd te hebben, kan de politie je bekeuren en erger - tenminste dat wilde de mevrouw van het Consulaat in Boston ons doen geloven - al rijdt iemand anders tegen je op, dan nog is het nog jouw fout. 'You shouldn't have been there in the first place' zonder geldig rijbewijs. Ook de verzekeraar bemoeide zich ermee, hij wilde ons nog best anderhalve maand verzekerd houden zonder geldig rijbewijs - vanaf april waren we een jaar hier - maar 16 mei moesten we een Mass' drivers license hebben, zo niet dan geen verzekering meer. We moesten er dus echt aan geloven.

P. kopieerde 2 dikke pakken stencils, 1 getiteld 'Rules of the Road' en een andere met wetgeving en feiten - er staat in welke straffen je krijgt als je rijdt met een slok teveel op, hoeveel verkeersdoden worden veroorzaakt door alcohol, wat je allemaal moet en niet mag tussen je 16de en 21ste. Deel 1 was best nuttig, maar deel 2 vreselijk saai, but impressive. De straffen in de VS zijn niet mals als je iets fouts doet, zoveel werd me wel duidelijk. J.P. - ook Hollands - had gewaarschuwd ook deel 2 te leren. Hij was gezakt vanwege teveel vragen over junior drivers, maar ik dacht, ach, hoeveel kans heb ik nou dat ik precies hetzelfde examen krijg. Erg foute gedachte.

Het aanvragen van het examen was een peuleschil. In NL zijn de wachttijden een gruwel, las ik van de week nog in het nieuws. In MA ga je gewoon naar een drivers license kantoor om na registratie - met de nodige papieren waarover later wellicht meer - direct je schriftelijke examen te doen. Als je zakt mag je het eindeloos overdoen diezelfde dag, als je steeds maar weer opnieuw de fee betaalt van ik meen $20,-.

Ik haalde de written test in een keer, maar wel op het nippertje. 15 van de 20 vragen moesten correct zijn. Lastige vragen mag je tot het laatst bewaren van de computer, maar toen ik alle alcolpercentagevragen en junior drivers law vragen had weggedrukt voor later, bleek ik nog maar 11 van de 20 goed te hebben. Shit. De rest moest ik gokken. Had ik nu toch maar dl 2 geleerd, zoals J.P. had gezegd. Gokken. Bij vraag 14 - ook fout - ging P. weg uit het hok. Bij vraag 18 zat ik nog steeds maar op 13 goed. Kut, maar daarna had ik het geluk aan mijn kant en gokte zomaar de laatste vragen goed, precies 15 van de 20, P. had er 18 goed.

Na een telefoontje konden we twee dagen later achter elkaar de roadtest doen. M. was zo lief om onze host te zijn. Je hebt een host nodig om je terug te brengen naar huis, mocht je zakken voor je examen. De host heeft verder geen functie, moet zelfs zijn of haar mond houden tijdens de test, want op praten staat een onmmiddellijk zakken, lazen we op een aangeplakt papiertje in de office. M. zag dit pas later, toen ze al hulpvaardig in het NLs P. had willen helpen. 'Mam, please', was de berisping geweest van de examinator, maar hij was de kwaadste niet. P. was geslaagd. 'Ach, het stelt niets voor', zei hij. 'Het duurde hooguit tien minuten.'

Ik had moeten wachten. Alleen de kever was een geschikte examenauto gebleken, want de examinator had een handrem nodig waar hij of zijn bijkon, in het midden dus. Het examinatorschap blijkt een mannenbaan te zijn. Alleen mannen stonden met papieren achter de office op slachtoffers te wachten. De mijne was zoals gezegd een hele dikke norse. Met moeite perste hij zich in de kever. Mijn arme autootje kreunde onder zijn gewicht. Gelukkig stak hij zijn hand uit, die ik blij schudde, terwijl ik mijn naam zei. Hij zei alleen 'papers please'. Zucht, het begon verkeerd. Daarna bleek M. aan de verkeerde kant achterin te zitten. In haar ogen las ik dat die plek bij de vorige examinator geen probleem was geweest, maar ze hield wijselijk haar mond. Praten zou bij deze meneer zeker zakken betekenen.

Toen mocht ik wegrijden. Door de omvang van de examinator raakte ik steeds zijn linkerbeen als ik schakelde. Hij deed geen moeite zijn been een beetje in te trekken - dat kon hij waarschijnlijk ook niet vanwege zijn omvang - het maakte de rit nog ongemakkelijker. Ik voelde me steeds nerveuzer, ook al ging alles goed, totdat ik een parkeersteek moest maken. Ik raakte de stoeprand en moest nog een keer steken. Toen sloeg mijn motor af. Het zweet brak me uit. 'I've got almost 30 years my drivers licence and I'm still nervous.' Stom, waarom kan ik mijn mond niet dichthouden. Hij vroeg daarop: 'Why? Are you nervous that some one criticize your driving stile?' Alle antwoorden zouden fout zijn bij deze man, dat wist ik zeker. Hij vervolgde: 'Because you could hit a curb?' In mijn nood antwoordde ik:' Yeah, maybe.' 'You just did', ijsde hij er achteraan. Shit gezakt, dacht ik. Gotver, rotvent. Vanwege een opgebroken weg was ik gedwongen extra lang zijn been te aaien.

Back behind the office sprak hij zijn pseudo grappige woorden, ik haatte hem diep een paar lange seconden, maar daarna had ik een sensatie die ik al jaren niet meer had gevoeld. IK WAS GESlAAGD!!! HURRAY!!

Jerry van de kennel

Gisteren haalde ik de katten op van de kennel. Kat Bo ging moeiteloos van kennelhok in de reismand. Toen was bange Bus aan de beurt. 'This cat isn't so friendly,' zei de kennelman en zekerde de mauwende angstkat in de reismand. Ineens zag ik dat er 'Jerry' op zijn name tag stond. Even wilde ik roepen: 'What a coincidence!', maar ik klemde mijn tanden op elkaar. Dat had Jerry vast vaker gehoord. Niet leuk, maar ik kon een brede grijns niet verbergen toen ik mijn 'kitty cats' van hem overnam.

Stewardessen

'Nou ja, belt hij me om te vragen welk shirt hij moet aantrekken. Daar moet je een man voor zijn.' Ze klapt haar mobieltje dicht en gaat met een veelbetekenend gezicht weer bij haar collega's achter de desk zitten. Ik kijk naar haar gepolijste uiterlijk. Ondanks zaterdagavondborrels en laat naar bed, is ze op zondagochtend 8 uur helemaal gesteven en gestreken. Ik vind het knap. Ze is vast het type vrouw dat ooit ging samenwonen en tegen vriendinnen zei: 'Ach, mijn vriend is een schat, maar iew.... zijn kleding is vreselijk. Totaal geen smaak. Maar ja, daaraan kun je sleutelen nietwaar?' Ik zie de vriendinnen instemmend lachen. Ja, dat kennen ze wel. Welke vrouw heeft nou niet de drang om te sleutelen aan de kledingkeuze van haar partner, al is het maar af en toe? Maar deze perfecte dame lijkt me een controlfreak. Elke foute combinatie wordt hard afgestraft. Waarom zou hij haar anders op haar werk bellen over een shirt? Haar deskcollega's zijn net zo erg. Keurig zijn ze alledrie. Vanaf hun gelakte nagels, tot hun gepoetste schoenen. 'Ik weet er alles van', antwoordt de een. De ander geeft advies: 'Ik leg alles voor hem op kleur in stapeltjes. Dus broek, hemd, sokken. Kan hij zich niet vergissen.' Een jongen met een rugzak stoort door te vragen of er nog plek is op de vlucht van Amsterdam naar Boston. De KLM-stewardessen schieten moeiteloos in hun klantvriendelijke rol. Alsof ze geen gesprek voerden onderling. Ook dat vind ik knap. Voor de zeker honderd andere slaperige reizigers die met mij wachten tot het boarding lampje gaat branden van het vertraagde vliegtuig verzorgen ze weer een totaal nieuwe voorstelling.

Fifties neon landmark te koop

De laatste neonreclame uit de jaren vijftig in de greater Boston area is weggehaald, meldt Boston.com. Dat is jammer, want die fijn foute neon-ads horen toch wel bij Amerika's historie, de fifties met stoere gangs en zuurstokkleuren. Natuurlijk had ik teveel films gezien, maar toch was ik een kleine vijftien jaar geleden een beetje teleurgesteld toen ik voor het eerst in NY City was. Wel van die grote gele yellow cabs, maar geen enorme slagschepen van auto's met veel chroom in babykleuren. Geen ruitenbroeken en andere foute combinaties waar Amerikanen beroemd om waren, maar wel graffiti, een heuse achtervolging met een gun vlakbij me - niet fijn overigens - stoom uit de afvoerputten - net zoals in de film - vrouwen in mantelpak op sneakers met pumps in een plastic tasje,  veel mensen op straat met koffie in grote papieren bekers en volop bagels met creame cheese. De stoom uit de putten is er nog - heel fijn - de koffie in papieren bekers ook, net als de bagels, de vrouwen met pumps in plastic zakken zijn weg, en Manhattan is gelukkig een behoorlijk veilig gebied geworden met nog genoeg graffiti overigens en ook de yellow cabs zijn nog steeds volop aanwezig. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de wereld steeds meer eenheidsworst wordt, aan de buitenkant dan. Dus redt Amerikaans erfgoed. Als het ding niet zo groot was, zou ik hem zelf kopen: wie mailt naar preer@globe.com, om een bod te doen op een origineel, fifties neon Dunkin' Donut landmark.

Lentechat in Boston

Het is 20 graden, overal eekhoorns, ontluikend groen, rammende spechten op bomen, vogelgefluit en alles wat je verder bij lente in een bos kunt bedenken. Maar er moet gewerkt worden, mijn 'cubicle' mag dan wel middenin spring forest staan, maar de wereld met NL's rotweer en arbeidsethos komt bij me binnen via Google talk. Vriendin en tevens collega S. meldt zich: 'D. bedenkt dat we maandag tussen 2 en 3 ff de relatie tussen statistiek en ads gaan doornemen.' Een eekhoorn springt in de zon van de tak naar tak. Ik volg hem met mijn ogen en zou buiten willen zijn. Ernstig afgeleid tik ik vervolgens: 'Huh? Wat is ads? Klinkt als adhd.' Vriendin S. tikt terug: 'Hi, hi, advertenties.' Hmpf.

Kojak op Hulu

'Heb je wel eens van Hulu.com gehoord,' vroeg ze. 'nee,' zei ik, terwijl ik me afvroeg wat het kon zijn. Een site voor kinderen? Info over Hawaii? Maar dat was het allemaal niet. Nee, het is een site waar je gratis films en tv-series kunt zien. GRATIS. En dat in het land waar je voor heel veel je knip moet opentrekken. Wel moet je voor films die niet geschikt zijn voor kinderen Hulu-member worden, maar ook dat is gratis.

Hulu schrijft dat de site nog niet zo lang bestaat. De kijksite bestaat van reclame-inkomsten. Ik vraag me af hoe, want voor Amerikaanse begrippen zijn er erg weinig commercials in de series en films. Hulu zal wel bezig zijn met een marktaandeel te verwerven, want in de toekomst moet er misschien wel geld voor de diensten worden gevraagd, waarschuwt de site, maaar wie dan leeft, wie dan zorgt. First a trip to memory lane.

Kojak. Het sekssymbool van de seventies, mijmer ik. Eens even kijken. En ja, ik kan weer begrijpen waarom alle vrouwen zo op deze kale, met behoorlijk overgewicht in pak gestoken politieman vielen. Starsky en Hutch, ook leuk, maar oei, wat slecht geacteerd. Dat kon ik me niet herinneren van vroeger, maar ik ben nu wat ouder, wellicht wijzer en versta wat beter Engels, misschien dat ik het daardoor zo beneden de maat vind, maar leuk blijft hij, de originele Huggy Bear uit de serie. Zo klik ik door. Ach The A-team, Night Rider, The Partridge Family, Battle Star Galactica en nog heel veel meer- allemaal erg fijn uit de oude doos. Maar ook nieuwere zaken, zoals een geweldige kidsserie, Fudge, waar X. een luisterboek van heeft en zijn favoriete Family Guy - vooral ook geweldig voor grote mensen. De films zijn van oude Monroes tot recenter spul, ook leuk, maar al via zoveel kanalen te zien. Die oude series blijven voor mij de verrassing.

Het beeld van al het materiaal is van hoge kwaliteit en na aanklikken gelijk te zien, zonder dat je eindeloos moet wachten tot alles is gedownload. Nu moet ik zeggen dat we hier de snelste internetverbinding ever hebben, dus elders kan het minder zijn. Ik klik verder, veel Brits, The Office, maar ook Monty Python. Even kijken en plots ben ik terug in het hier en nu van de States. Monty Python is alleen geschikt voor een mature audience. Huh?

Nichtje Y. vertelde al dat ze tijdens haar verblijf in de VS Amelie had gezien. Tot haar verbazing mocht de film niet in high school worden gedraaid. Mature audience only. Het moet niet gekker worden, maar Amerikanen zijn nu eenmaal preuts. Ik weet het, dubbele moraal, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Ik ga lekker een Kojakje kijken:-)

Praatje in het park - a view on VS vs NL

'What's your dog's name?', vroeg hij.
Standaardzin uit 'Socialising voor hondenbezitters'.
'Vos', zei ik.
Het blijft een moeilijke naam voor Amerikanen.
'Bush?', vroeg hij. 'Like the President you mean?'
Ik zag hem fronsen.
Shit, had hij met het foute kamp een praatje aangeknoopt.
'No, of course not,' zei ik.
'Her name is Vos.
That's a Dutch name.
It means Fox in English.'
HIj lachte en ik lachte mee.

'So you're from the Netherlands?'
Ik knikte.
'Wow....what on earth are you doing here?'
Dat had ik nog niet eerder gehoord.
De meeste Amerikanen zijn proud of their country.
Ze vinden het de gewoonste zaak van de wereld dat je in de States wilt wonen.
Natuurlijk wil je hier wonen.
Maar hij vond dat belachelijk, dat was duidelijk.
I was wrong after all.
'I would love to go to Europe forever,' vervolgde hij.
'If it wasn't so expensive with that low dollar.
So tell me, what brought you here?'

Ik begon over 'work' en 'nice experience to live abroad for a while'.
Hij was niet overtuigd.
'And then you go to the States?' vroeg hij ongelovig.
'A country in recession.
A country that elected Bush for the second time.'
Hij keek me aan of ik gek was.
'I wouldn't go there,' besloot hij.
'Most people here didn't vote for Busch' vergoeilijkte ik.
'If Massachusetts could choose their own President, it would be a Democrat.'
Hij knikte en ik vervolgde.
'And the people are friendly here in this town.
They are less individualistic than in Europe, or perhaps I must say, less individualistic than in big city's.'
Ik vertelde over de fantastische school en de vriendelijke ouders die ons steeds op bezoek vragen.
'They don't do that as much in the Netherlands.'

'But the Dutch have a good health care system,' zei hij.
Ik kreeg te horen dat zijn moeder pas was overleden.
Hij had haar drie jaar verzorgd.
Veel hulp had hij niet gehad.
'The American health care system stinks.' zei hij bitter.
Hij heeft gelijk.
De gezondheidszorg is in de VS onbetaalbaar en dus onbereikbaar voor velen.
Voor ons als expats wordt het betaald door de baas.
Ik voelde me beschaamd.
In rich men's country zou je haast vergeten wat werkelijk belangrijk is.
'You're right,' zei ik.
'In the Netherlands we still have health care for everybody.
And the Dutch system still got money to pay the eldery a kind of minimum wage when they are 65.
That's a great thing.
I always feel embarrassed here when a man in his seventies is putting my groceries in bags in the supermarket.
I really think he shouldn't have to work, but sit in his rock at home.
And when you haven't got a job you get money too.
You don't need an expensive unemployment insurance like people here to get the basics.
Those are really good things.'
Hij knikte.

Toch wilde ik nog wat positiefs over de States zeggen.
'The strange thing is, considering they have all these benefits, a lot of Dutch are complaining about what they don't have. Americans don't seem to do that as much.'
Hij lachte en verzuchtte:
'Boy, I sure wish I could live in your country, always having money for housing, food and health care and complain all day.
It must be heaven.'

'The River - Boston's Independent Radio',

klinkt het vaak in de auto, met een flinke pauze tussen 'River' en 'Bàààstùn's', zoals New Englanders de stadsnaam lekker langgerekt uitspreken. X. kan het perfect zeggen. Ik hoor de naam van de zender vaak, als inmiddels trouwe River-luisteraar, want de River-mensen willen weten wie ze zijn. Gelukkig is de stem van River Jock Bob Stuart van een zeer aangename donkere kwaliteit, die haast net zo fijn klinkt als de meeste River-songs. Ben ik te lyrisch over een zender? Ik dacht het niet. 'Niet te geloven, wat een geweldige muziek draaien ze hier op de radio', verzuchtte vriend R. laatst enigszins jaloers toen hij de River hoorde. 'Wat een verschil met NL.' En zo is het. Het is net of ik naar mijn eigen i-pod luister, als ik de River aan heb, maar dan met soms best irritante reclame, maar ook met regelmatig een fantastisch nieuw nummer dat ik nog niet kende en ook wil hebben. Het is wel witte muziek, die de River op werkdagen draait, geen rap, hip-hop of world music, maar goed dat moet ik dan maar via andere kanalen horen. De River heeft vooral veel Coldplay, Amy Winehouse, Damian Rice, Green Day, U2, John Mayor en alles wat daaraan verwant is. Erg fijn. Voor muzieklijstjesliefhebbers als P. heeft the River een lijst top songs online met - als aanwezig - de bijbehorende clip en de links naar i-tunes en Amazon.com, zodat je gelijk tot aanschaf over kunt gaan. En het kan nog leuker: voor mensen zoals ik die een liedje in de auto horen, maar niet meer weten wie het precies zong - speciaal voor die mensen heeft de River een Song Log, waarin je per uur van de dag kunt nagaan wat er gedraaid is, met ook weer bijbehorende clips en links naar i-tunes. Pas heb ik nog met P. Landon Pigg - tja, what's in a name - Falling in love in a coffeeshop aangeschaft via i-tunes. Prachtig liedje. En weer een nieuwe bezigheid erbij: 's avonds liedjes ontdekken en kopen via de River. Join us!

F*ck*ng Matt Damon

Er zijn van die momenten dat ik mezelf zielig vind. Erg zielig. Daar zit ik weer, alleen sappelend achter mijn pc. Eigen baas zijn, is dan verre van fijn. Niemand om mee te praten. Vervolgens begint het eindeloze surfen op internet, op zoek naar vertier, naar een goed gevoel. Een beetje kijken wat de huizenprijzen in Bussum hebben gedaan. Is er nog nieuws in Nederland? Nee, weer niets. Dan maar een beetje mijn mailboxen bekijken. Beetje mailen. Rondhangen op Hyves, Linkedin of Facebook, want ik ben tenslotte overal, al zit ik in middenin het bos eenzaam en verlaten achter mijn laptop. Zijn er nog leuke huizen te koop hier in de omgeving? Ja, best wel, maar toch wel duur. Zijn er nog leuke blogs, wanhopig als ik ben, ik wil lachen. Dus ik klik langs het bekende rijtje bookmarks. Pjong schrijft over werk en daar ben ik even niet naar op zoek. Leuke foto's van NY bij Merelroze, Maanisch schrijft meestal hilarisch, maar nu ook over werk. Best leuk en heel ander werk dan Pjong, maar ik ben niet in de stemming voor werk van een ander. Dan maar Kluun. En daar vind ik het: F*ck*ng Matt Damon. Het gaat om drie filmpjes, die je ook op Youtube kunt vinden, maar ze staan ook heel overzichtelijk en in de juiste volgorde op de site van de Volkskrant. Het eerste filmpje laat een erg boze Matt Damon zien, in het volgende filmpje neemt hij wraak en daarna ... kijk zelf maar. Heel veel leuker zie je zelden:-)

Krans

Het was mijn eerste krans. En pas nu heb ik er afstand van kunnen doen. Nog nooit had ik er een gewild. Truttig en burgerlijk vond ik een krans. Maar in de VS verwatert dat gevoel. Zijn de met lampjes verlichte huizen iets van de lagere sociale klasse in NL, hier ben je haast een armoedzaaier als je niets versiert tijdens de feestdagen. Alle rangen en standen behangen hun huis uitbundig met decorations als er iets te vieren valt. Toch heb ik me, ondanks X.'s smeekbeden, niet tot verlichte kerstmannen en rendieren in de tuin laten verleiden, afgelopen Kerst, maar met een krans kon ik leven. Een sobere krans met slechts 1 strik. We zouden hem wegdoen als hij uit zou vallen. Maar dat deed hij niet. P. vond het twee maanden terug wel welletjes, maar ik vond het zonde. Zo'n mooie krans. Hij is nog helemaal groen. Laat maar lekker nog even hangen. Collega J. die voor het eerst kwam logeren, dacht eerst dat ons huis onbewoond was. Er hing nog een kerstkrans. Niet dat dit commentaar me iets deed. Nee, het was het lekkere weer, waardoor ik mijn krans ineens zat was. Hij staat nu achter een van de foeilelijke, naakte en vette engelenbeelden van onze landlord, naast de voordeur. Dinsdag gaat de krans mee met de vuilnisman. Als ik ze zou kunnen tillen zouden die engeltjes er achteraan gaan.

Wat witte mensen fijn vinden...

is zo ongeveer de vertaling van het hilarische blog Stuff White People like. 'This is a blog run by Christian Lander, a Los Angeles-based white Canadian (left), and his friend Myles Valentin, a Filipino Canadian, has drawn more than 16 million page views since it started in January', schrijft onze erg fijne online lokale krant Boston.com. Natuurlijk lezen we als echte witte mensen de NY Times in print, want zo hoort het volgens Landers. De Sunday Times staat op nr. 46 of the Stuff White People like. En zo zijn er griezelig veel overeenkomsten als je wit, hoog opgeleid, cultureel verantwoord en politiek correct bent/wilt zijn. Het blog is wel heel erg op Amerika gericht, maar ook daarin herken ik mijzelf en de mensen uit de rijkeluisbuurt waar ik woon. Ik zou lijstjes kunnen maken, van Nederlands wit en wat ik herken van Amerikaans wit, maar misschien wordt het haast wel de voltallige lijst van Stuff White People Like. Dus oordeel zelf.

Happy Easter!

De Easter Egg Hunt was binnenshuis, omdat X. ziek was. Als Easter Bunny is het dan toch wel erg geinig om al die outdoor eggs in en achter eigen huisraad te verstoppen. Ook Jezus kreeg van P. een ei. X. moest er erg om lachen.

Lentecardinal

In NL sneeuwt het. Ik zou dit weekend skien, maar X. was ziek. Eerst was ik wel een beetje teleurgesteld, maar dan, al hangende is het ook wel erg lekker thuis op de bank, filmpje erbij, wijntje ernaast. Relaxen. Zonnetje, strak blauwe hemel, hond uitlaten in het bos. God, wat een lekker weer, eigenlijk wel fijn dat het lente wordt. Laat de sneeuw maar in NL. Mijmerdemijmer en toen zag ik hem: een cardinal. Eerst dacht ik nog dat ik een tweede rode bal voor de hond zag liggen in de verte, maar toen ik dichterbij kwam, vloog de vermeende bal weg. Cardinals zijn echt knalrode vogels, ongeveer zo groot als een spreeuw. Vorig jaar zag ik ze alleen de eerste maanden toen we hier waren. Toen het echt warm werd, zag ik ze niet meer. En nu zijn ze terug met hun opvallende feestpak. Het wordt dus echt lente.

Food Waste Grinder

Een erg fijn Amerikaans keukengadget blijft nog steeds het afvalputje in de gootsteen. Keukenafval mik je in de wasbak, je opent de kraan, drukt op de electriciteitsknop van de Food Waste Grinder - of wat voor naam het ding ook heeft - en dan kgggggggg wordt al het afval vermalen en samen met het kraanwater het riool in gespoeld. Het is reuze handig. Alles kan door de grinder, als het maar niet hard is. Botten zijn uitgesloten, evenals eierdoppen. Omdat onze landlord wel een grinder heeft geplaatst, maar geen afneembaar zeefje erop - we konden er ook geen passende vinden in de doehetzelfzaak - is er wel eens een eierdop ingevallen, natuurlijk zonder dat we het wisten. De kat had de dop er waarschijnlijk ingestoten toen hij water wilde drinken uit de kraan. Het was een oerhollandse dop van Jip en Janneke. Niet meer te krijgen ook. Best jammer. Toen ik vervolgens al mijn gore zooi in het putje dumpte en de grinder aanzette, was het kgggggggggKLOINNK. Toen was het stil, zonder dat er iets vermalen was. Moest ik tot aan mijn pols in het putje om alle vieze prut en eierdopscherven uit de kapotte grinder te vissen. Jech. Maar gelukkig is de grinder weer gemaakt.

Opvoeding

7-jaar legde zijn houten treinrails, terwijl hij Nirvana's 'My girl, my girl, don't lie to me' neuriede.

Tibet

Eigenlijk wilde ik vanavond een stukje schrijven over de kinderfilm 'Horton hears a Who', waar ik vanavond met X. naar toe ben geweest. Ik had willen schrijven dat ik de bedenker van typetjes als Horton, Dr. Seuss de Amerikaanse Annie Schmidt vind en misschien nog wel meer dan dat, maar toen zag ik met X. Tibet op het jeugdjournaal. En nadat hij naar bed was, heb ik meer beelden gezien. Ik zag Lhasa, duidelijk herkenbaar, ook na de ruim tien jaar dat ik er geweest ben. Het Chinese leger sloeg in op de lokale bevolking. Ik moest terugdenken aan de vriendelijke mensen. De oude mensen die achter de tempel soep kregen van de monniken, terwijl ze hun gebedmolens ronddraaiden en hun gebed 'Om mani padme hum' prevelden.  Ik moest terugdenken aan hun reacties toen ik een portretje van de Dalai Lama uit mijn reisgids scheurde om het weg te geven. Blij werd het aangepakt, daarna werd schichtig rondgekeken, angstig voor ontdekking, want op bezit van een foto van de Dalai Lama staat gevangenisstraf. Ik moest denken aan de verhalen die Tibettanen vertelden: derderangs burgers geworden in eigen land door het beleid van de China. Ik mocht ook niet bij Tibettanen een kamer huren, daarmee riskeerde je uitzetting uit het land. Ik heb het toch gedaan. Ik zag de legerposten hoog in de Himalaya, waar Chinese soldaatjes uit pure verveling wilde ezels afknalden en terrein kapot maakten met legerwagens. De armoede en trots van de Tibettanen, maar die toch altijd een kop yakboterthee voor je hadden. En nu treedt China dus hardhandig op in een land dat het hunne niet is, waar vriendelijke mensen opstandig worden van al het onrecht en de wereld kijkt toe, want in Tibet zijn geen economische belangen. Ik word er verdrietig van. 

Kanker en knuffels

'Weet je wat ik vroeger altijd dacht dat kanker was?', vraagt 7-jaar mij, zomaar out of the blue, terwijl we tegen elkaar aan op een Fatboy liggen. 'Nee', antwoord ik verrast. 'Wat dan?' 'Nou dat wat aan die boten hangt. Je weet wel, hoe heet het ook alweer' 'Een anker,' vul ik aan. 'Ja, een anker.' Het is even stil. 'Klinkt als...,' denk ik. 'Ik dacht dat je ziek werd van ankers,' vervolgt hij. 'Daarom was ik altijd bang van ankers.' Ik denk even na, want dat wist ik niet. 'Nu weet ik gelukkig dat je niet ziek wordt van ankers,' vertelt hij verder. Het klinkt als een geruststelling. Behoefte om verder op het onderwerp in te gaan, heeft hij niet. Hij staat op om tekeningen te maken: portretten van knuffels.

Wii-tennisarm

P. had zijn bonus gekregen. Heel fijn. Regel is dat daar wat leuks van wordt gekocht. De heren hadden het snel beklonken. Een Wii. Natuurlijk zou ik het voor hetzelfde bedrag als de Wii kostte iets voor mijzelve mogen kopen, want de heren gamen, ik nooit. Dus dat belooft veel goeds voor mij, want de Wii kostte meer dan de adviesprijs van $250,-. Er zijn te weinig Wii's gemaakt, dus is het ding al maanden uitverkocht, maar niet op eBay. Waarschijnlijk bieden alle retailers daar hun Wii's aan voor $100,- meer. Ze doen goede zaken, want ook P. bood na maanden vruchteloos in winkels rondkijken op een Wii van $350,-.

X. en P. speelden eerst Mario Galaxy. Ik moet toegeven dat het er mooi uitziet. Prachtig gemaakt, heel vriendelijk voor kids, maar nog steeds mijn ding niet. Gaap, na tien minuten kijken. Tijd om wat anders te doen. Voor het naar bed gaan, kijkt X. altijd het Jeugdjournaal, ja dat van NL, want in de VS doen ze niet aan jeugdjournaals, tenminste niet dat ik weet. P. liet hem ook naar Youtube-filmpjes kijken over Wii-accidents. Heel educatief, ook voor mij en vooral ook grappig. Mensen die virtueel tennis spelen en zo hard meppen dat hun controller uit hun hand vliegt - dwars door het beeldscherm heen. Je moet dus je controller bevestigen aan je arm, zoniet, dan is dit filmpje nog wel het leukste voorbeeld van wat er dan gebeurt, vooral omdat het ook zo'n goed beeld geeft van hoe mensen virtueel tennis spelen. Alsof het echt is.

Toen X. naar bed was, wilde ik het ook wel eens proberen. Guess what? Ik vond het leuk. IK VOND EEN GAME LEUK! We speelden tennis. Het was best moeilijk, maar we moesten vooral lachen om onze poses, net als in het filmpje, alsof we echt tennis speelden. We probeerden ook nog baseball - best leuk - golf - saai - en bowlen - net zo suf als in het echt. Tennis bleef favoriet. In het volle licht stonden we in de basement naast elkaar naar de virtuele bal te meppen. Ik meende op een gegeven moment onze achterburen voor het raam te zien. Ze moeten zich verbaasd hebben over wat we aan het doen waren, of ze herkenden in ons Wii-fanaten.

Nu, 2 dagen later heb ik spierpijn in mijn rechter arm. Mijn tennisarm:-)

Luizen

Nu dacht ik dat Boston met zijn strenge winters gevrijwaard zou zijn van luis. Nederlandse basisscholen hebben inmiddels luizencapes om de jassen van kinderen luisvrij te kunnen ophangen. Zoveel plagen zijn er. Dus dacht ik dat ze er in Boston geen last van zouden hebben. Geen luizencapes, maar helaas wel luis. We hadden een maand terug al een brief dat een kind luis had. Nu zijn we zelf getroffen. En wij niet alleen vertelde X.'s juf en ook Boston.com maakt melding van de krengen.

Ik twijfelde overigens of ik dit wel moest bloggen. Ook ik ben bang gestigmatiseerd te worden. Riep ik vroeger niet zelf 'luis' naar een smoezelig kind op school. Ik schaam me met terugwerkende kracht ervoor. Toch stond ik in tweestrijd of ik het wel of niet moest vertellen op school. Ik heb het toch gedaan. Zelfs heb ik de moeder van X's beste vriendje met de mededeling gebeld. Poeh! Luis krijg je niet door meer of minder hygienisch te zijn. Het schijnt juist dat de beestjes schone hoofden erg fijn vinden. Laat ik dus en lans breken door dit te bloggen, voor al die mensen die de kriebelaars te lijf moeten - in de VS zorgt het tot 24 mln kinderen die jaarlijks niet naar school kunnen om die reden, aldus Boston.com.

Twee keer mochten we deze ongewenste huisdieren meemaken. Complete horror. Middenin een drukke dag wordt er gebeld. X. heeft een paar neetjes. Wilt u hem ophalen? Stress. Eerst dan maar naar de apotheek. Daar blijkt de anti-luizenshampoo echt een rib uit je lijf, om niet te sreken over de anti luizen spray, die je voor banken en kleden nodig hebt, omdat je die niet heet kunt wassen. Want dat moet. Daarvan gaan ze dood.

Maar eerst moet je je haar wassen met een soort DDT-shampoo. Als het in je ogen komt, ploppen ze eruit. Ik herinner me de keer dat dit bij X. gebeurde terwijl de aannemer een verdieping hoger in ons huis aan het klussen was. Hij gilde en omdat hij niet kon stoppen, ging ik van de zenuwen ook krijsen. Wij bloot gillend in bad en de aannemer boven ons. Het was een fijn tafereel.

Als het haar gewassen is en met de luizenkam ontdaan is van neten - duurt minstens anderhalf uur - moet het hele huis ontsmet. Al het beddengoed moet heet gewassen worden, net als kleding en jassen. Als dat niet kan, moet je naar de stomerij om de ellendelingen te verdelgen. Vervolgens moeten alle knuffels, kussens en kleden in plastic zakken om een week lang luchtdicht buiten te staan. That kills the bastards. Andere stoffen bekleding moet gesprayed worden, net als je auto. Daarna moet alles gestofzuigd en gestoft worden. In Nederland was dat al een crime, maar in dit joekel van een huis is het om depressief van te worden. Gelukkig was P. eerder terug uit de UK, zodat hij als noodcleantrooper ingezet kon worden.

Nu zijn we weer luisvrij. P. heeft ze nooit, maar ik wel. Ik had ze al een keer een jaar of tien terug. Ik was single, heartbroken, had twee banen, een rotflatje, voelde me vreselijk eenzaam, maar mijn hoofd werd ontmoetingsplaats voor creepy crawlers. Smerig, jech. Daarom duurt het nu nog minstens twee weken voordat ik niet meer spastisch reageer op wat jeuk op mijn hoofd, want ik ben tenslotte woest aantrekkelijk voor luizen. Hate them.