Van een printje en een enveloppe

Er zijn van die kleine ongemakken als je toch vrij onverwacht intercontinentaal verhuist. Neem concerttickets die je al een half jaar geleden hebt besteld. Daar heb je niets aan als je aan de verkeerde kant van de oceaan zit. Nu zijn er veel handige sites, zoals StubHub om kaartjes te verkopen, maar als je dat dan hebt gedaan, en je hebt een koper, dan blijk je een label te moeten uitprinten. Shit. De printerinkt is nu echt op. Het label is niet te lezen. Waar haal ik de juiste cartridge vandaan in de VS? Nu weet ik mijn weg in de Mall's en de langs-de-straat-onherkenbare-shops om eten, drinken, boeken, films en kleding te kopen. En daar houdt het ongeveer mee op. Nog nooit heb ik me verdiept in printerspullen. Natuurlijk verkoopt de Apple Store geen printerinkt, alhoewel ik de printer daar heb gekocht. Probeer Kinko's, suggereert P. ver weg in de UK. Maar dan moet ik een kwartier rijden voor een printje. Bovendien wil de pdf niet overgezet worden op een UBS-stick. Errors, gotver. Zal ik zeker met mijn hele laptop naar Kinko's rijden, mooi niet. Er moet een andere oplossing zijn. Ik zoek op internet naar een winkel in de buurt met de inkt voor mijn printertype. Maar die zijn er dus niet. 'Order it online, you got it within two days', wordt vriendelijk uitgelegd aan de telefoon. Maar daar heb ik niets aan. De kaartjes moeten vandaag op de post, dreigt stubhub, anders gaat de verkoop niet door. Uiteindelijk bel ik vriendin J. op met de vraag of ik bij haar mag printen. Ik voel me lullig. P. en ik hadden haar de kaartjes beloofd, als we ze niet zouden verkopen. J. wist dan nog wel niet zeker of ze kon gaan, maar ze had geklonken alsof ze zin had in het concert. Schuldbewust leg ik mijn verhaal uit, maar ik heb me onnodig zorgen gemaakt. Het concert was J. bij nader inzien toch niet uitgekomen. Haar moeder wordt een dag van tevoren geopereerd en het voelt beter om naar het ziekenhuis te gaan, dan naar een concert, ook al is dat nog zo leuk. Opgelucht heb ik een kwartier later mijn printje. Nu nog een FedEx enveloppe, want daarin wil stubhub de tickets verzonden hebben. Bijna is mijn missie volbracht. In het postkantoor vraag ik om een enveloppe van FedEx. De mevrouw achter het loket kijkt me ijzig aan en antwoordt: 'We don't have them, we are the post office!' Met de nadruk op POSt en OFFICE. Stom, ik vraag bij het postkantoor om een enveloppe van de concurrent. 'Maar u hebt toch ook een huge postbus van FedEx voor de deur,' probeer ik nog. De vrouw kijkt me aan of ik een randdebiel ben. Zucht. 'No, I don't know where the FedEx office is'. Vorige week was ze nog zo aardig om X. in het postkantoor te laten plassen en nu dit. Geen humor waar het de concurrent betreft. Dan maar weer naar huis en op internet het dichtsbijzijnde FedEx-kantoor op te zoeken. Laat de dichtsbijzijnde nou in het Kinko's kantoor zitten. Had ik alles op een plek kunnen doen: printje en envelopppe. Zucht, zucht. Het is dat ik mijn geld terug wil van de tickets, want anders zou ik niet alsnog een kwartier in de auto gaan zitten, terwijl ik al twee uur onderweg ben. 'What do I have to pay?', vraag ik aan de man van FedEx, die de envelop voor me heeft uitgezocht, het label erop heeft gevouwen, de tickets erin heeft gedaan en dichtgeplakt. Hij kijkt verbaasd. 'Well, you may pay me, but this costs nothing.' En zo ga ik toch nog met een blij gevoel naar huis.

The Shaws Experience...

vond ik vreselijk toen ik hier net was.
Gangen tot het plafond gevuld met diepvrieseten.
Koud en overweldigend groot vond ik het.
Een vreselijke Amerikaanse supermarkt.
Bijna anderhalf jaar niet meer naar binnen gegaan,
maar vandaag lag het op de route.
And guess what?

Ik vond Shaws een ontdekking.
Alles te koop in de Shaws die over snelweg I90 is gebouwd.
En zelfs een liquorstore ernaast.
Dus ook een wijntje kon gelijk worden ingeslagen.
Waarom was ik niet eerder teruggegaan?
Hoe kwam ik nou bij die aisles met frozen food?
Het waren er maar 2 van de ongeveer 10.
Wat een verwrongen perceptie toen.
Of geldt dat juist nu?
Ben ik in verregaande staat van veramerikanisering?

'Sending?' vroeg de inpakker bij de Shawskassa.
'Huh?'
'Sending?' herhaalde hij nog een keer, haast geergerd.
Het kassameisje redde me.
'First time here?'
Ik knikte.
'We send your groceries down and put it in your car.'
Ze drukte twee nummers in mijn handen.
'If you give these downstairs, they give you your groceries.'
Wow.

'Pick up' stond op grote pijlen te lezen op de parkeerplaats.
Ik volgde ze met de auto.
Onder de Shaws blijkt een grote lopende band te zijn.
Alle ingepakte groceries hobbelen er overheen.
Ik overhandigde het meisje van de band mijn nummers.
'Trunk?' vroeg ze kort.
'Yes,' knikte ik en drukte in mijn auto de kofferbak open.
Terwijl ik zat, laadde zij in.
Best gek.
Met een klap ging de trunk weer dicht.
'You're done', riep het lopende band meisje met een tikje op het autodak.
Ik voelde me haast verwend.
Wat een service!

BYOB

Had ik laatst een onleesbaar stuk geschreven over de organic hype in New England, kan ik er zomaar nog wat aan toevoegen:-) Zojuist was ik bij de dure, 'total organic' versie van AH, de Whole Foods, blijkt daar volgens een bordje bij de kassa dat je vanaf 22 april 2008 alleen nog maar papieren boodschappentassen kunt krijgen. Het is ook een discussie die in Nederland wordt gevoerd, maar Whole Foods neemt het voortouw in de US. Niets wordt volgend jaar meer in milieu-onvriendelijke, gratis plastic tasjes ingepakt. Je kunt je natuurlijk afvragen hoe milieuvriendelijk papieren zakken zijn, maar je moet tenslotte ergens beginnen met de wereld te verbeteren. Het motto is: BYOB: 'Bring Your Own Bag'. Het is afgeleid van het oude: 'Bring Your Own Booze', toen MA nog veel 'droge' stadjes had, maar de restaurants met BYOB-label zijn inmiddels vrijwel allemaal uitgestorven. Nu wordt het predikaat dus omgekat voor tassen. Niet nodig voor mij, want met mijn Hollandse geest hecht ik aan boodschappentassen. Uit milieuoogpunt, maar alleen als ik ze niet vergeet. Helemaal principieel ben ik niet. Ik heb nu hele lenteachtige Wholefoodstassen in blauwgroene kleurstelling. En daar krijg ik bij elke boodschappenbeurt korting voor, omdat ik geen plastic bags van de winkel gebruik om mijn boodschappen in te doen. Dus in feite betalen die tasloze klanten al wel voor hun zogenaamd gratis tassen, zonder dat ze het merken, want Whole Foods propageert geen korting bij gebruik van eigen tas. Zo, en dan ben ik er toch weer in geslaagd iets onleesbaars te schrijven over dit onderwerp:-)

Newman's own

New England is in de ban van wat organic wordt genoemd. In Nederland kennen we dat onder de naam biologisch. In AH vormde het nog maar een klein onderdeel, toen ik NL verliet. In Boston neemt het grote vormen aan. De whole foods is een total organic store. Wel pakken ze je boodschappen in plastic of paper bags, zoals Amerikanen dat gewend zijn. Speciaal voor de plastic bags staat er een recycle bak. Je kunt ook boodschappentassen kopen voor een dollar, maar dat is niet populair. Ik zie er weinig mensen mee.

In NL had ik wel fraaie booschappentassen uit India, maar ik gebruik ze niet meer. Ze hangen als een soort herinnering aan de gangkast. Ze zijn te groot voor Amerikaanse begrippen. Amerikaanse inpakkers pakken kosher in, vanwege de grote Joodse gemeenschap. Daardoor krijg je veel kleine tassen. Bovendien sjouwt dat makkkelijker. Dus hangen mijn boodschappentassen ongebruikt in de gang en de nieuwe, voorzien van een Whole Foods merk, vergeet ik vaak. De recycle bak halen mijn gekregen tassen meestal niet. De plastic bags gebruik ik als pick-up-after-your dog-zakje. De paper bags worden wel gerecycled want daarin gaan de oude kranten. Het huisvuil wordt hier namelijk ook gescheiden opgehaald.

De Whole Foods is dus de organic store. De tandartsassisente vertrouwde me laatst toe dat ze er bijna geen boodschappen deed. 'Only special things', anders zou ze niets meer over houden van haar maandsalaris. Ze heeft gelijk de whole foods is duur, maar wat ze hebben lijkt nog het meest op de Nederlandse supermarkten, zonder wijn dan, maar wel met - heel on-Amerikaans - lekker brood en veel verse groente. Maar godsgruwelijk duur, dat is waar. Niet dat het hindert in deze rijkeluisbuurt. Ik weet 3 whole foods te zitten binnen 5 km en het is er altijd druk.

De Shaws, de echte Amerikaanse supermarkt met gangpaden vol diepvrieseten en hamburgers heeft inmiddels ook een organic section en andere winkels verkopen net als in NL een handjevol als organic aangeprijsde spullen. Zelfs McDonalds is een beetje organic gegaan, met Newman's own koffie, naast de immer vette en laffe hamburgers, die niet organic zijn. Newman's own is trouwens in veel meer winkelketens te vinden, ook in de Whole Foods, onze lokale supermarkt en de Target.

Filmfanaten of 40-plussers kennen Paul Newman nog wel, want hij is de promotor van het gelijknamige merk. Eerst kon ik dat niet geloven, totdat ik de Newman's own website bekeek. Newman was in de jaren 50 een stud als Brando in kwaliteitsfilms als The long hot summer, Cat on a hot tin roof etc. Nu staat zijn hoofd op alle Newman's own-producten van pet food - niet te eten volgens mijn katten en hond - tot koffie, sauzen -erg lekker - en snoepjes in schattige blikjes, waarvan we er inmiddels al zo'n 50 van hebben verzameld, zo lekker is de inhoud en zo mooi de verpakking. Het doel is ook goed. De totale opbrengst van Newman's own gaat naar charity, inmiddels al 220 million USD! Ook als 80-plusser blijft Newman erg ok:-)

Wine&cheese = borrelen!

Hangover. Bah. Stom. Gisteravond hadden we een zogenoemd 'wine&cheese'-event voor de ouders uit X.'s klas. En het was best leuk. Boven verwachting. P. en ik hadden ons huis ervoor opengesteld. 'Thank you so much for hosting.' Well, any time. WIj houden wel van een feestje. Dat is een goede remedie tegen homesickness, want die wil nog wel eens toeslaan na een kleurloze week. 'Ik wil naar Nederland. Ik wil een keer hard kunnen lachen,' roep ik dan tegen P. De afgelopen week was het weer zover. Herfstblaadjes. Kou, wat doe ik hier? 'Wine&cheese' parties organiseren voor humorloze Amerikanen! Er zouden er ongeveer 25 komen. Dus was mijn dag gevuld met huishoudelijke zaken.

Eerst de boodschappen. Helaas bestaat er in dit deel van de VS niet zoiets als een winkel, waar je en wijn, en lekker vers brood en hondenvoer kunt kopen. Dat is misschien een rare combinatie, maar het zijn wel onze dagelijkse levensbehoeften. Wij lusten graag een wijntje. De hond en katten halen hun neus op voor Amerikaans voer. Ze willen alleen Cesar. Ja, ook de katten. En wij willen lekker vers brood, maar dat is nauwelijks te krijgen. Amerikanen eten van dat kleffe zachte brood dat tot het eind der tijden eetbaar blijft, of ze hebben brood dat al droog is als het de oven verlaat. Dus voor goed vers brood betaal je of heel veel, of je moet ver weg. Een tussenweg is er niet. Daardoor moet ik altijd minstens naar twee en als ik op de kleintjes let naar drie winkels. Die winkels liggen voor het gemak dan ook niet vlak bij elkaar. Nee, ik moet altijd weer minstens tien minuten rijden. Ik haat dat. Inefficient Amerika, bah. Ik mis AH waar ik alles in een kar gooide en klaar was. Heerlijk. In een half uur uit en thuis. Boodschappen kost je hier minstens het dubbele aan tijd als het niet veel meer is. Twintig flessen wijn had ik gekocht, omdat ik geen idee had hoe die wijn nou in verhouding tot die desserts stond. Hoe bedoelen Amerikanen dat? Maar twintig flessen moesten genoeg zijn. Kon ik de wijn ook voorlopig van mijn boodschappenlijstje schrappen. Voor een weekje of zo:-)

Daarna kwam het poetsen van het huis. In onze welgestelde buurt zijn veel vrouwen thuis. Het huishouden hebben ze gepeferctioneerd tot een hoger iets. Tenminste dat gevoel heb ik. Ondanks de werkster cleanen ze zelf veel, of bakken cookies, zijn bezig met de tuin, naast al hun joggen. Al die huizen zijn spic en span, hun eten perfect, dus had ik het benauwde gevoel dat er wel minstens tien schoonmoeders op bezoek zouden komen. Ze zouden met hun witte handschoen over mijn groezelige plinten strijken. Ze zouden de inhoud van mijn bestekbak controleren op aanwezigheid van smetten en het ontbreken van zilver. Hun lans breken over onze simpele wijnglazen. Hoe er dan toch iets van te maken? Ik poetste me suf. Maakte alle vier de wc's schoon - belachelijk aantal. Veegde de vloeren, omdat ik niet met die onhandige grote Amerikaanse stofzuigers om kan gaan. Zelfs alle aangekoekte vlekken boende ik uit de koelkast. Meer kon ik niet doen om te slagen voor deze ballotagecommissie.

De kaarsjes aan, de haard aan. De wijnflessen klaar naast de wijnglazen. En toen kwamen ze. De deserts bestonden vaak uit borrelsnacks. En er kwam meer wijn. Er was al gezegd, je krijgt evenveel wijn terug als je hebt gekocht en het was waar. Wine&cheese betekent stevig borrelen. En het was leuk. Mensen vonden ons huis so European. De meeste Amerikanen hebben toch een inrichting die je bij je ouders ziet, dus vonden ze het hier wel vreemd, maar leuk. Talrijk waren de complimenten. Erg fijn. Echt hard gelachen heb ik wel niet, maar ik had wel een leuke avond met erg leuke relaxte mensen. Het was zelfs zo geslaagd dat het feestje niet om 9 uur was afgelopen. Dat was op de uitnodiging gezet door de moeder die het event had helpen organiseren. Verontschuldigend kwam ze zeggen dat het zo leuk was dat mensen niet weg gingen. Ongekend fluisterde ze, meestal worden deze events nauwelijks bezocht. En dat vertelde ze me nu pas. Om 11 uur zwaaiden we de laatsten uit, nadat een paar moeders ook nog door onze keuken hadden gespic-en-spand. Ideaal. Enigszins aangeschoten namen we er nog eentje en aten we aan de keukentafel nog meer kaas en een stuk heerlijke chocoladetaart. Dat gaan we vaker doen, maar niet op donderdagavond, namen we ons vandaag kreunend voor .