Gefacelifte Shrink

Ik had moeite om haar niet aan te staren.
Nog nooit had ik zoiets in het wild gezien.
Een vrouw met een uit de hand gelopen facelift.
Haar gezicht was veel te strak getrokken.
Nu ben ik niet tegen faceliften.
Maar wel tegen chirurgisch geklungel.
Arme vrouw.
Het deed haast pijn om naar haar te kijken.
Als ze zou lachen zouden haar mondhoeken uitscheuren.
Haar ongetwijfeld grijze haar was roodgeverfd.
Dat doen de meeste vrouwen als ze grijs worden.
Daarom verf ik mijn haar niet rood.
Al vind ik het een prachtkleur.
De man van de facelift was er ook.
Een gewoon mannetje, ergens in de vijftig.
Hij heeft haar vast niet gevraagd zich te liften.
Vond hij totaal niet belangrijk.
Het zat in haar.
Ze moest flink ouder zijn dan hij.
Tenminste, zo schatte ik dat in.
Mijn voorland openbaarde zich aan mij.
En dat allemaal tijdens een BBQ met buurtbewoners.
Gillende kinderen, cheeseburgers, wijn uit plastic bekers.
En de gefacelifte mevrouw.
Ze was heel aardig en charmant.
Waarom ook niet?
Later vertelde P. nog wat onwaarschijnlijks over haar.
Ze is een shrink.
Een shrink!
Terwijl ik juist aan het bedenken was,
dat deze mevrouw heel erg een psychiater nodig had.

Therapist

'Are you ok?', vroeg ik bezorgd, toen ze me vertelde dat ze naar een therapist moest. Even twijfelde ze, misschien slechts een seconde. Toen kwam heel eerlijk: 'Yeah sure, I'm just going to my psychotherapist.'

'Ok.'

Ik wist niet goed wat ik met haar antwoord moest.
Zij vervolgde: 'My friends recommended him.' Of was het haar, dat weet ik niet meer, zo overweldigd was ik door dit statement.

Zij vertelde verder: 'I believe in therapists. My husband is a CEO. He has to work very hard. I don't want to complain all the time because I'm not feeling ok.' Ik vertelde dat ik dat best begreep. Tuurlijk, hoog opgeleide vrouw, maar zelfgekozen thuis voor kinderen, dat blijkt toch niet altijd heel spannend. Met cleanen en child care verdien je geen huis, bonus en auto van de zaak. Veel minder seksy job. Been there, done that. Ratel de ratel, ging haar klacht eigenlijk wel daarover? Maar ik had geen therapeut nodig gehad. Dat zei ik natuurlijk niet. Dat is misplaatste trots. Ik hoop dat ze het niet heeft gemerkt.

Ze vervolgde: 'I feel so relieved. Once a week I'll get rid of my problems. One of my friends is telling me the same story: I was angry 50% of the time before I went to the therapist, now I'm just 10% angry. She's so right.'

Heel goed vond ik en dat vind ik ook echt, maar ik ben nog steeds verbaasd dat dit zo maar op mijn doorstep werd verteld. Hoe beladen is dat toch voor Nederlanders. En hoe gewoon blijkbaar voor welgestelde Amerikanen.