Weer een gek geluid

Niet zolang geleden had de piano kuren met een weird geluid, maar dat was maar 1 avond. Deze week klonk er om de zoveel minuten een irritante piep uit de basement. Ik kon het geluid alleen niet precies traceren. Zou het iets elecktrisch zijn in het stookhok. Maar ik kon geen wijs uit de wirwar van buizen, draden en ketels. Dat de power uitviel, deerde de piep niet. Even hinderlijk bleef hij aanwezig. Zou het dan iets met het water te maken hebben? Het lukte me niet om hem te vinden. En P. was er ook niet. Niet dat hij zo technisch is, maar 2 weten meer dan 1. Ik besloot te wachten tot hij terugkeerde uit de UK en niet onze landlord te bellen. Met dit huurhuis is al zoveel mis geweest en ik ben al zo vaak kwaad geweest op de landlord dat ik geen zin in zijn gezicht had. Dan liever een piep. Na een dag hoorde ik hem al niet meer zo. Ook X. legde zich bij de piep neer. Alsof hij erbij hoorde. Na twee dagen werd de piep al iets vertrouwd. Een soort 'cricket on the hearth'. Best gezellig. Op dag vier leek de piep ziek te zijn. Hij leek minder krachtig. Ik begon me al een beetje schuldig te voelen. Zou het een beest zijn? Maar een beest piept toch niet 24 uur per dag om de zoveel minuten? Nee, het moest iets van een apparaat zijn, maar wat? De makelaar bracht opheldering. Ze probeert dit op zich prachtig gelegen, maar gebrekkig gerenoveerde huis te verkopen. 'O, I know that sound. It must be a smoke detector with an almost empty battery.' Pfff, dat was het dus, maar waar zat het kreng dan. Het hele huis zit vol met van die kleine witte potjes. Geen idee dat ze zo'n herrie konden maken. Dat moeten ze doen bij brand, niet als hun batterij leeg is. Het kostte toch nog moeite om de juiste te vinden, omdat er zoveel witte rookmelderpotjes in dit huis verstopt zitten. Maar 3 piepen later hadden we hem. Hij zat in de basement in het halletje tussen de slaapkamer en de kamer waar games worden gespeeld. Hij lag op een paar buizen en zei piep, totdat ik hem ontdeed van zijn batterij. Stilte, ik zou de piep bijna missen, maar de makelaar zei vol ongeloof: 'I can't believe you lived here the whole week with that terrible noise.'

Inbrekers en spoken

Zonder P. slaap ik slecht. Ik word wakker, omdat ik verdachte geluiden denk te horen. Inbrekers. Zonder lenzen sluip ik half blind naar beneden. Altijd wens ik dan dat ik een bril had. Toch kijk ik liever kippig het gevaar in de ogen dan af te wachten. De lichten moeten overal aan en ik kom pas tot rust als ik het het hele huis met mijn bijziende ogen heb gecontroleerd. Soms doe ik dat meerdere keren per nacht. Het is een vermoeiende bezigheid. Zeker in dit grote huis.

Mijn ratio vertelt me overigens wel steeds dat het onzin is om mijn bed uit te gaan, als de hond rustig op het voeteneind slaapt. De hond is klein maar waaks en uitgerust met hele goede oren. Toen we lekkage hadden, waren we er snel bij omdat de hond 's nachts gromde en blafte tegen de vallende druppels. Maar tijdens mijn inbrekersmomenten vertrouw ik meer op mijn eigen oren. De mening van de hond wordt pas weer belangrijk bij onverklaarbare geluiden, zoals laatst.

Ik zat 's avonds te werken. X. sliep al lang. Het was stil en grotendeels donker in huis. PANGG!! klonk het ineens achter me. Alsof iemand met twee vuisten op de toetsen van de piano had geslagen. Spooky. Eerst dacht ik nog: natuurlijk, het is te droog in huis. Er is een snaar gesprongen. Ter controle drukte ik een voor een de toetsen in, maar ze deden het allemaal prima. Hm, had ik me dan vergist? Had ik niet echt een geluid gehoord? Dat moest het zijn, want de hond lag rustig te slapen op de bank. Imaginations!

Ik ging weer aan het werk. De hond ging naar boven, vast naar bed. Dus zat ik alleen. Ik zou het voorval bijna vergeten zijn, als niet weer PANGG!! klonk. Echt keihard. Ik wilde wel achter de piano kijken, maar durfde niet zo goed. Je weet maar nooit. Enigszins onrustig ging ik weer aan het werk. PANGG!!, klonk het weer. Toen ben ik maar snel naar bed gegaan. Lekker veilig bij X. en de hond, zei de struisvogel. Gelukkig waren er die nacht geen 'inbrekers'.

Update 7.3.08: P. heeft het mysterie opgelost. Het waren toch de snaren van de piano. Hij legde uit dat hoge tonen wel vier snaren hebben. Met drie snaren geven die toetsen nog steeds geluid. Niks spook dus.  Dat is een opluchting, maar ook een klein beetje jammer.