Billenknijper

P. was de jongste man in de kroeg.
En ik de oudste vrouw.
Lokatie: financial district London.
Gemiddelde leeftijd mannen: 55+
Gemiddelde leeftijd vrouwen: 35-
Nou vond ik dat ik niet moest zeuren.
Ik was er ook met mijn groene blaadje:-)
En na veel witte wijn verdween mijn kritische blik.
Liefde zag ik overal op de dansvloer ontstaan.
Ware liefde.
Tussen een Naomi Campbell typje,
en een kalende kleine man die haar vader kon zijn.
'Helemaal verliefd, die twee', zei ik tegen P.
Hij keek naar Naomi.
'Wat kun je toch naief zijn', vond hij.
'Ze heeft al twee keer zachtjes in mijn billen geknepen.'

Red Nose Day

Toeval bestaat niet zeggen ze.
Gisteren vond ik een knuffel-Rudolph het Rendier.
In stukken gescheurd in het bos.
Zijn rode neus was weg.
En laat het nu vandaag Red Nose Day zijn.
Een Engelse inzamelingsdag voor het goede doel.
Onder het mom: Do Something Funny for Money.
En dat op vrijdag de 13de.
Het schooluniform van X. mocht vandaag in de kast.
Alle kinderen mochten in het rood naar school,
een pound mee voor het goede doel.
Compleet met roodgeverfde haren.
En natuurlijk een rode neus op.
De neuzen waren al weken te koop in de supermarkt.
Een clownsneus met een smiley face.
Gepromoot door Jamie Oliver.
Het leek wel carnaval.
Zelfs het meer dan manshoge lelijke hanenstandbeeld in Dorking,
draagt een rode neus.
Toen ik het zag,
werd ik op slag een beetje vrolijk.

Rudolph verscheurd

Het is 13 graden.
Bleek zonnetje.
Mijn winterjas mag thuisblijven.
Licht doe ik mijn hondenuitlaatrondje.
Totdat ik op een kerstmuts stap.
Een kleintje.
Even later volgen een groen/rood gestreepte sjaaltje
en een in stukken gereten knuffel.
Vulling steekt uit de kapotte romp.
Poten en kop liggen elders.
Aan de kop bungelt nog een stukje gewei.
Het is Rudolph die hier is verscheurd.
Kapok steekt uit de rafels
waar eens zijn rode neus moet hebben gezeten.
Wat een wrede manier om aan te kondigen
dat de winter voorbij is.

Modder

De UK is modderig.
Erg modderig.
Ook al is het weer veel beter dan in NL.
Dan zie ik dan op mijn iPhone.
Meestal staan er meer zonnetjes bij Dorking dan bij Bussum.
En Boston in de VS heeft meestal nog meer zonnetjes.
Die zonnetjes staan voor droog en zonnig weer.
De VS was niet modderig.
Een paar uur na regen was het bos weer droog.
In de UK slip je twee dagen na een bui nog door de modder.
NL zal ook best modderig zijn.
Maar dat merkte ik niet zo in de stad.
In de UK woon ik diep in de countryside.
Nu zitten mijn schoenen vaak vol modder.
Ik heb zelfs kaplaarzen gekocht.
P. heeft ook een schoenschraper aangeschaft.
Kunnen we onze schoenen ontmodderen voordat we het huis ingaan.
Honden dragen echter geen schoenen.
Het huis draagt opgedroogde modderpootafdrukken.
Net als de achterbank van mijn auto.
En mijn dekbed.
En mijn broek.
Toch doet de modder me niet verlangen naar andere oorden.
Dat doen andere zaken soms.

Crash your Car on a Bridleway

Engeland zit vol met wat ze bridleways noemen. Hollow lane, of Hoe lane heten deze onverharde paden, waar je dus echt niet met je auto in moet gaan, want dat doet je heel erg "Hoe" roepen, of erger. "Mom would you please stop saying kut", vroeg X., terwijl ik vloekend, in opperste paniek probeerde het roer van de Audi station recht te houden.

Omdat de Tomtom zei dat de stables nog maar een paar seconden weg waren, dacht ik het kleine stukje wel te kunnen rijden over de bridleway. "Ik zou het niet doen", zei X. nog, maar ja eigenwijs als die moeders zijn. Toch doen. Eerst ging het nog wel door modderige kuilen, maar na de bocht versmalde de weg tot een half doorgezaagde modderbuis vol kuilen, plassen en hobbels. Omkeren kon niet meer, want er was geen ruimte. Teruggaan ging ook niet, want de auto - geen 4 wheel drive - zat gelijk stuck in de modder.

Ik voelde me als die vrouw die de rivier was ingereden 's nachts omdat de Tomtom had aangegeven dat dat de route was. Ze had niet door gehad dat de Tomtom bedoelde dat ze een veerboot had moeten nemen. Ik was haast nog stommer. Gewoon doorrijden op zichtbaar modderspoor. Veel zin had de overpeinzing niet. Ik moest wel doorgaan, slippend, glijdend langs takken in een poging de modderige wanden aan weerszijden niet te raken. Helemaal gelukt is dat niet, jammer genoeg.

Er zit een mooie brede kras over de lengte van de auto, omdat ik toch een keer haast slagzij maakte. Gelukkig is de kras oppervlakkig en kan hij weggepoetst worden, vertelde de garageman. "Het was net als in India Jones", vertelde X. later aan P. Ik probeer mijn stommiteit nog steeds te verwerken. Want ik moest uiteindelijk ook nog een keer terug over de bridleway, want er was een hek aan het eind, geen uitgang en geen stable. Het is een wonder dat de auto niet veel erger beschadigd is.

Vannacht werd ik benauwd wakker. Ik was verkeerd gereden op de Golden Gate Bridge in San Franscisco. Waarom daar, weet ik ook niet. Misschien omdat ik er vorig jaar was, en de brug imposant vond. Anyway, doordat ik verkeerd reed, kwam ik terecht op een van de bogen die aan weerszijden van de brug de pylonen verbinden. Terug kon niet meer. De boog was net breed genoeg voor mijn auto en ging akelig hoog de lucht in en daarna naar beneden. Haast misselijk van angst werd ik wakker. "Wow, just like a rollercoaster", vond X. toen ik het hem later vertelde.

Taal Bloopers V: Bitch

'Is she a bitch?' vroeg kennis T.
Ze wees op de teckel.
'No, she's very friendly', antwoordde ik, verbaasd over de vraag.
Tsk, dat was grof, en dat nog wel uit T.'s altijd zo keurige mond.
T. kwam niet meer bij.
Wist ik veel dat 'bitch' in het Engels 'teefje' betekent.

Apprentice

Mijn perceptie van veel Engelse woorden is totaal anders door een overdosis aan Amerikaans/Engelse lyrics en films.
Nadat ik Star Wars wel tien keer heb gezien - met dank aan X. - en dat dus maal zes, want zoveel delen zijn er - kan ik bijvoorbeeld het woord 'apprentice' niet goed meer horen zonder er een lightsabre bij te zien.
Ter verduidelijking: een apprentice is een leerling en een lightsabre is een laserzwaard.

Gisteren had ik weer een lightsabre-ervaring.
G. vertelde over zijn apprenticeship in zijn jonge jaren.
Dat was op een scheepswerf.
Maar ik zag gelijk G. Skywalker.
G. vond het wel leuk.
Vrijwel tegelijk trokken we onze i-phones.
Het blijft toch geweldig, die lightsabre-app:-)

Uitsterven

Voor slechts 12 pounds per maand kun je die kinderen schoon drinkwater geven, een opleiding en gezondheidszorg. Dat zei de commentatorstem bij derde wereld beelden van kinderen op tv.

'Dat kunnen we wel doen, vind je niet?' vroeg ik aan 8-jaar.
'Nu we al een rhino en een tijger hebben geadopteerd, moeten we dit zeker doen.'
We hebben dieren geadopteerd om te voorkomen dat ze uitsterven.
Vandaar dat X.'s eerste reactie was:
'Maar mensen worden toch niet met uitsterven bedreigd?'

Radio

Wat is dat?
- Een radio.
Kun je die dan ook buiten je auto hebben?

Gesprek met 8-jaar in het iTunes/iPhone tijdperk.

Menselijke Mierenhoop

Van veraf lijken we met z'n allen net op een mierenhoop, maar iets dichterbij zien we eruit als legosteenstjes of een vuilnishoop.

Redenaarskunst bij Obama's inauguratie

Ik miste net zijn hand op de Lincoln bijbel, maar voor de speech was ik op tijd. Mooi, vond ik, maar ik hoefde dit keer niet te huilen. Geen brok in mijn keel, wel vond ik zijn rede very impressive. Kan Bush een puntje aan zuigen. Balkenende trouwens ook. Daarna kwam een dichteres die wat stuntelig klonk na de Obama speech. En daarna een dominee. Prachtig, wat kon die man mooi vertellen. Schitterende beeldspraak, een zangerige toon. Heerlijk om naar te luisteren, haast nog mooier, en zeker ontroerender dan de speech van Obama. Weer wat later werden er wat oudere Afro-Americans geinterviewd en tot mijn verbazing hanteerden ze hetzelfde zangerige, met beeldspraak doorspekte jargon. Waarom doen Nederlanders dat niet meer? Hebben ze het eigenlijk wel gekund? En waar zouden die Amerikanen dat geleerd hebben? In de kerk? Als dat zo is, zou ik ook wel de preken in hun kerk willen horen. Niet om bekeerd te worden, maar gewoon, om te genieten van mooi, rijk taalgebruik. Een wereld van verschil met de saaie en harkerige Nlse preken die ik me van vroeger kan herinneren. Vanmorgen moest ik mezelf uit bed slepen, want P. en ik hebben tot diep in de nacht zitten kijken naar alles wat er rond de Obama inauguratie te zien was.

Welke bands komen uit Las Vegas?

(vervolg vorig blog)

- Klinkt wel Scandinavisch, Ingrid Michaelson.
- Kan zijn, misschien haar voorouders, zij komt gewoon uit Amerika, staat hier. Uit New York. En Ray LaMontagne komt uit Maine, vlakbij waar we woonden. En de Killers komen uit Vegas.
- Echt waar?
- Ja.
- Kun je opgroeien in Vegas?
- Blijkbaar.
- Goh. Las Vegas is voor mij vooral gokken, sex en nog meer gokken en verder bloedhete woestijn. Als gezinsstad kan ik me er gewoon niets bij voorstellen. Als band treed je er op, maar je komt er niet vandaan. Ken jij andere bands die uit Vegas komen?
- Nee, ik geloof van niet.
- U?

River Mix

Al een half jaar alweer zijn we weg uit de VS. Gelukkig gaan we volgende maand een weekje terug om vrienden op te zoeken en te skien. En verder houden we contact via ons favoriete radiostation The River. Ik had er al eerder over geblogd, want het is fantastische muziek die de New Englandse DJ's draaien, niet de oude meuk die de BBC vooral draait en zonder al dat gewauwel tussen de songs door, waar radiozenders in NL maar ook in de UK ernstig onder lijden. Niet dat ik daar veel last van heb. P. maakt iedere maand een nieuwe playlist van River Top Songs, die ik dan weer grijsdraai via mijn i-phone.

Van het weekend vergeleken we onze favoriete songs eens met de lijstjes in de Oor, Q en Rollling Stone. De baardige Fleet Foxes staan daarin terecht hoog genoteerd, maar eigenlijk waren ze vrij snel weer uit mijn favorieten verdwenen. Death Cab for Cutie kan ik daarentegen wel blijven draaien, maar die vind je dan gek genoeg niet terug in de lijstjes van de bladen. Of de muziek van de ook al met retro seventies gezichtsbegroeiing uitgedoste Ray LaMontagne. Absoluut prachtige muziek van een heel ander kaliber. Of de Nana Moskouri look a like - echt de sixties en seventies looks zijn back - Ingrid Michaelson. Ook geweldig. En zo zijn er nog veel meer bands op te noemen. Maar allemaal nauwelijks terug te vinden in de lijstjes van de heren bladenmakers. Overigens gek eigenlijk, het zijn blijkbaar altijd mannen die muzieklijstjes maken.

Plane Crash on the river Hudson - NewYork

Het blijven ongelooflijke beelden. De vliegtuig crash in de rivier de Hudson met de wolkenkrabbers van Manhattan op de achtergrond. Vooral de Coast Guard Video of the Plane Crash is amazing en dan om je verder te verbazen ook nog dat filmpje van de New York Times. Die piloot is een held.

Van exhibitionisme en ritmisch gekraak

Achterin de tuin was het behoorlijk licht. Het bleek de sfeerverlichting te zijn van een ons onbekende buurman. Hij waande zich ongetwijfeld onbespied, want wie loopt er nou rond mindernacht in de vrieskou achterin de tuin? Alleen hondenbezitters snappen dat denk ik. Terwijl de hond rondsnuffelde keken wij naar de man. Niet omdat we dat perse wilden, maar omdat hij ons zo de gelegenheid gaf. Met zijn gordijnen open, hing hij lui op zijn bank. Zijn mega-felle tl-lampen maakten het hem onmogelijk ons te zien. Zijn buik naar voren, in wit hemd gestoken, starend naar links, naar wat waarschijnlijk zijn tv was. Gniffelend keken we naar hem, totdat we plotseling een vreemd geluid hoorden. Nee, het was geen beest, het klonk als ritmisch gekraak. Net toen we ons afvroegen of onze andere achterburen lekker wild bezig waren in bed, zagen we een lichtje. Het ging ritmisch op en neer. Toen drong het tot ons door: er werd niet fijn gevreeën maar krankzinnig trampoline gesprongen. En dat om 12 uur 's avonds in de vrieskou. Zou onze onzichtbare neighbour ook een hond hebben? En om de verveling te doden zich een beetje warmspringen op de trampoline? Neuh, dan hadden de honden wel naar elkaar geblaft. Ritmisch zagen we het zaklamplichtje op en neer gaan door de heg, begeleid door gekraak in eenzelfde tempo. Wat een weirdo! Grijnzend liepen we naar huis, na nog een blik op onze tv-kijkende exhibitionist te hebben geworpen. Hij krabde ongegeneerd aan zijn kruis en nam nog een biertje.

A Great Happy New Year Loves!

Britten mogen zelf, net als Amerikanen, geen vuurwerk afsteken op oudejaarsavond. Dus deden we we het illegaal. Dat is niet heldhaftig. Natuurlijk controleerde niemand de Engelse countryside op die avond. De politie had wel wat beters te doen. Dus knalden we om 8 uur voor de kinderen. En om 11 uur nog een keer, want toen was het Dutch New Year. En nog een keer om 12 uur, English New Year. Toen was het vuurwerk op, maar de champagne niet. Het was een fijn begin van 2009. De volgende dag hoorde ik dat het vuurwerk in Rotterdam zo mooi was geweest. Ach Rotterdam en gelukkig is er voor die momenten Youtube. Kon ik meegenieten van het vuurwerk op de Maas. Daarna wilde ik ook nog wel even het Londonse vuurwerk zien. Ja, dat was toch wel weer mooier dan Rotterdam. Misschien dit jaar toch maar een keer gaan kijken op oudejaarsavond. Maar eerst nog even zien hoe oudejaarsavond in New York was. Bill en Hillary pushten de button om de bal te laten zakken op Times Square. Op zich allemaal niet zo spectaculair, maar de uitzinnigheid van de menigte was wel weer heel fijn Amerikaans. Het was ijzig koud die avond, maar alle ondervraagden vonden de avond 'great', 'awesome', 'amazing' en 'fanatastic'. Geen superlatief werd geschuwd om het kouwelijke samenzijn positief te omschrijven. Heerlijk die Amerikaanse euforie. Britten komen niet verder dan 'brilliant' als ze iets 'great' vinden. En als ik 'great' zeg zie ik dat ze dat over de top vinden. Maar de Britten hebben natuurlijk weer andere fijne kanten - moppen tappen, 'did you like it love?' - want iedereen noemen ze zomaar 'love', zelfs in de supermarkt doen ze dat. Het is heel erg Coronation Street vind ik om 'love' te zeggen - wie kent de serie nog? Maar het maakt je ook een beetje blij als iemand je 'love' noemt, net zoals Amerikanen je blij kunnen maken door alles met een happy face 'great' te noemen. Dus kies ik maar best of both worlds: a great happy New Year loves!

Parkeergarages

Bijna neus aan neus stond mijn Beetle met een grote zilverkleurige wagen. Lokatie: ingang parkeergarage. Boos keek de andere bestuurder me aan. Ik was eigenlijk te verbaasd om geschrokken te zijn. De linkerrijbaan was dus blijkbaar niet de inrit, maar de uitrit dit keer. Wat een idioterie. Dacht ik het linksrijden in de UK onder de knie te hebben, komen die Britten met volstrekt onduidelijke parkeergarageregels. Zo kan het dus zijn in Guildford dat je plotseling de rechter rijbaan moet nemen om de garage in te rijden, dus niet links, wat voor Britten logisch zou zijn. Binnen moet je dan wel weer linksrijden, maar als je omhoog of omlaag cirkelt, moet je weer de rechterrijbaan nemen. Daar snap ik nou helemaal niets van.

De tanden van je man

Flashback bij P.'s bezoek aan de Engelse tandarts:

'I want to talk about your husbands teeth.'

OK, ik had al een keer een aanvaring met met onze tandarts in Boston gehad, dus ik wilde niet bot zijn. Bovendien was ik wel nieuwsgierig naar wat hij te melden had over mijn husbands teeth. P. had al gewaarschuwd dat de tandarts geld rook bij het zien van zijn gebit. Dat kan mooier, dacht'ie, maar P. wilde niet, het ging een vermogen kosten, dus zei hij dat de dentist er maar met zijn vrouw over moest praten. En dat deed de dentist. P.'s tanden hadden toch nodig een grote opknapbeurt nodig. Een beugel zou al zijn tanden weer mooi recht maken en dan nog een kroontje hier en daar en P. zou zo in een tandpastareclame mee kunnen doen. Och, zei ik. En daarna:

- I like him the way he is.
Maar de tandarts was niet bezig met ware liefde, maar met geld verdienen. Hij had zich al rijk gerekend aan P.'s toch best mooie gebit. Hij wilde de buit niet laten schieten, dus gooide hij zwaarder geschut in de strijd.

'Your husband is an executive. Customers could think by the look of his teeth that he's taking his business not so serious.'
- Why is that?
'Well, how can you take care of your business if you didn't take care of your teeth?'

De tandarts zei het zonder blikken of blozen. Ik hapte even naar adem. Wat een belediging zomaar aan het adres van mijn husband. Hij durfde die tandarts. En dat vond ik ook wel weer grappig. Dus zei ik:

- Or customers will think he's not vain.
'O no, they won't think that.'
- O yes, I'm sure of it, they will think that he's giving it all for his business instead of his looks.

De tandarts gaf zich gewonnen. Einde conversatie, waarvan ik nog steeds haast niet kan geloven dat ik hem heb gevoerd. Het is gewoon niet voor te stellen dat je in NL of in de UK zo'n gesprek met je tandarts hebt.

Today is a Gift

Yesterday is History
Tomorrow is a Mystery
But today is a Gift
That's why it's called the Present

Ik zag Kung Fu Panda voor de tweede keer.
Eigenlijk zouden we dat allemaal dagelijks moeten doen.

Man in korte broek

Ruim twee maanden kom ik hem nu tegen. Altijd als ik met X. van school terugrijd naar huis loopt hij tussen Westcott en Dorking. Stipt op tijd sjouwt hij de heuvel af. We kunnen de klok gelijk zetten op kwart voor vijf. Hij moet ergens in de zestig zijn, kalend hoofd, ongeschoren, een beetje shabby, altijd zeulend met twee oranje plastic Sainsbury's tassen - Sainsbury is zeg maar de Edah of Bas van Engeland - en altijd in korte broek. Zijn dagelijkse verschijning roept inmiddels vragen bij me op. Waarom is hij altijd ongeschoren? Er moet toch een moment zijn dat hij een baard heeft, dan wel een glad gezicht, maar hij heeft altijd stoppels en ik denk niet dat hij een hippe trimmer hanteert voor zijn zwerverslook. De inhoud van zijn tassen zouden X. en ik ook graag inzien. Het lijkt of hij echt van de winkel in Dorking komt, al zou er ook een psychiatrisch verleden in die tassen kunnen zitten. En waarom draagt hij weer of geen weer een korte broek? We verbazen ons steeds meer over die outfit. Ok, veel kinderen op X.'s school dragen het hele jaar een korte broek. De regel is sinds kort veranderd, maar dat moet nog doordringen bij veel ouders. Al zakt het kwik onder nul, de kinderen lopen in korte broek, net als de man. Het was kil vandaag en het regende pijpenstelen, maar dat kon hem niet deren. Stevig stapte hij door met zijn tassen, zijn korte broek onzichtbaar onder zijn halflange regenjas.