Tuesday, January 29, 2008

Nashoba ski

Vraag me wat een van de geweldigste voordelen van het leven in New England zijn en ik zeg: skien vlakbij huis. Ander pluspunt is dat er genoeg sneeuw valt in de winter om op de latten te staan.

In onze achtertuin is de heuvel al leuk genoeg om snoeihard af te sleeen. Nordic Walking kan op straat. Met Nordic Walking bedoel ik overigens niet de populaire Nederlandse bejaardensport om met prikstokken voor gek te lopen. Dat is maar een slap aftreksel van het echte Nordic Walken. Amerikanen bedoelen daarmee wat wij onder Langlaufen verstaan.

Het echte werk is veertig minuten verderop met de auto, in Nashoba richting White Mountains in New Hampshire. Daar beginnen de eerste echte heuvels voor startende skiers. X. heeft er les en afgelopen weekend zijn P. en ik met hem mee gegaan. Voor 56 dollar hadden we pp een uitrusting en een skipas. Hoe die prijs is in vergelijking met de Alpen weet ik niet, maar ik vond het niet duur.

P en ik stonden voor het eerst in 12 jaar weer op de latten. Dat leek aanvankelijk een beetje eng, maar binnen een minuut bleek het geweldig te zijn. Skien verleer je dus niet, net als zwemmen en fietsen.

Prettige bijkomstigheid van het skigebied: geen drukte. Nooit in de rij voor de skilift, zoals in de Alpen. Geen onbeschoft gedrag op de pistes, want New Englanders zijn een stuk beleefder en vriendelijker dan Europeanen. Als je stuntelt op een moeilijkere piste of als je zoals ik uit de skilift valt, wachten mensen of ze helpen je zelfs. Zeker als er een kind bij is, zal een New Englander remmen en wachten totdat het veilig is voor het kind, zonder de ouders een kwaaie blik toe te werpen. Ook de snowboarders houden gepast afstand en stuiven niet als gekken om je heen.

Het hele skigebeuren in Nashoba doet ook niet aan toeristische toestanden. Heel prettig zonder fratsen. Er zijn alleen New Englanders die komen om te skien. Geen 'showing off' in kekke outfitjes. De stoeltjesliften lijken second hand. De hekjes van de stoelen klappen niet automatisch dicht om je veilig in je zitje te houden als je hoog in de lucht zweeft. Dat moet je zelf doen. En doe je het niet, dan maakt niemand zich er echt druk om. Voor kinderen is dat dus gevaarlijk. In de lucht moet je het zelf uitzoeken.

Wel wordt er goed opgelet dat je goed in je stoel zit en of je niets gevaarlijks doet bij het uitstappen - ik lag een keer onder de lift bij het instappen en skiede te laat weg bij het uitstappen waardoor ik door het stoeltje werd geschept en weer bergafwaarts ging - beide keren werd de lift stilgezet. Beschaamd mocht ik mijn positie weer innemen terwijl iedereen gniffelend, maar beleefd stil wachtte.

Maar de ervaring om weer met wapperend haar de berg af te roetsen was er niet minder om. Het apres ski was ook net zo fijn als in de Alpen, veel goedkoper, alhoewel anders: een enorm, goed klaargemaakt bord hamburgers wegwerken voor 9 dollar, maar wel met dezelfde gloeiende, rood verbrande wangen. Ik kan niet wachten om naar de White Mountains te gaan.

2 comments:

Arja van Beveren said...

Hoi Irene,

ik ben wel jaloers op je als ik je zo zie in de sneeuw. Heb de foto's op de blog van Xan gezien.Sinds Carl enige jaren terug tijdens een afdaling een hersenschudding heeft opgelopen zet hij geen voet meer op een besneeuwde helling. Ook de kinders haten een vakantie in de kou, hier verraadt zich toch nog een vleugje tropenbloed. Ik denk dat ik volgend jaar maar alleen bij jullie een kleine wintervakantie kom doorbrengen,

liefs Arja

Anonymous said...

@Arja, wat een verrassing. Had ik je verteld over dit blog of heb je me gevonden? Anyway, wat leuk om te lezen dat je komt skien volgend jaar. Je bent van harte welkom!! Liefs XX